II SA/Wr 19/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J., T. S. na postanowienie Wojewody z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia na niezałatwienie w terminie wniosku o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: odrzucić skargę. Skarżący A. J., T. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Wojewody D. z dnia 17 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia zażalenia na niezałatwienie w terminie wniosku o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 37 kpa, tj. w wyniku wniesionego zażalenia na bezczynność Starosty J. w sprawie nierozpatrzeniem w terminie wniosku skarżących o przeniesienie decyzji Starosty J. z dnia 22 kwietnia 2009 r. nr [...]. Skarżący przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania wnieśli o stwierdzenie zasadności skargi i uchylenie postanowienia Wojewody. Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2010 r. skarżący zostali wezwani do usunięcia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez nadesłanie 1 egzemplarza skargi wraz z załącznikami. W wykonaniu wezwania Sądu, skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2010 r. przesłali egzemplarz skierowanego do Wojewody D. pisma dnia 1 stycznia 2009 r. zatytułowanego ,,Skargi na bezczynność i nienależyte wykonanie zadań przez organ i pracowników organu". Sąd zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych pod względem rzeczowym określony został w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Przepis ten zawiera katalog skarg na wymienione w nim działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, do jakich należą: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 141 § 1 kpa, zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 37 kpa. Przepis ten określa tryb postępowania w razie bezczynności organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia i przewiduje możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§1). Uznając zażalenie za uzasadnione organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (§2). W orzecznictwie i doktrynie utrwalił się pogląd, że organ wyższego stopnia rozstrzyga w tym zakresie w drodze postanowienia. Na skutek wniesienia zażalenia stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu pierwszej instancji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, opubl. ONSA 2002, nr 4, poz. 144 oraz z 6 lipca 2006r., sygn. akt I OSK 480/06, opubl. LEX nr 188512). Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 kpa w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie - nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis art. 37 § 2 kpa nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. dodać ponadto należy, że omawiane postanowienie nie kończy również postępowania w sprawie, nie rozstrzyga też sprawy co do istoty. Treść zapisu art. 37 § 2 kpa przesądza o tym, że postanowienie to dotyczy ewentualnego wyznaczenia terminu do zakończenia sprawy innym odrębnym aktem administracyjnym, zatem postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 kpa nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Tym samym na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. O ile zatem nie można organom administracyjnym w niniejszej sprawie postawić zarzutu naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, to jednak wskazać należy, że kierując się zasadą udzielania informacji faktycznej i prawnej - art. 9 kpa, Wojewoda D. podejmując na podstawie art. 37 kpa postanowienie powinien poza dokonanym pouczeniem, że: ,,Na postanowienie niniejsze w toku postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje" wyraźnie poinformować, iż również skarga do sądu administracyjnego na takie postanowienie nie przysługuje, natomiast strona może wnieść skargę na bezczynność organu. Kierując się wskazaną zasadą ogólną postępowania administracyjnego, a także realizując zalecenia zawarte w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji organ administracji udzielając pouczeń i wyjaśnień podmiotom, wobec których podejmuje działania dotyczące ich obowiązków, powinien dążyć do udzielenia całokształtu informacji związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej, w tym także o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – art. 52 § 1 p.p.s.a., których realizacja będzie miała wpływ na wynik sprawy. Ponadto, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zastosowali się do wezwania sądu i nie usunęli braków formalnych skargi. Zadość dokonanemu wezwaniu nie może czynić przesłanie przez skarżących egzemplarza skierowanej do Wojewody skargi z dnia 1 września 2009 r. Z powyższych względów, skargę jako niedopuszczalną, należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 p.p.s.a.