II SA/Wr 1912/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Sędziowie NSA Jolanta Sikorska, Andrzej Wawrzyniak, Protokolant Krzysztof Caliński, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] r. [...] p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Wnioskiem z dnia [...] r. J. B. wystąpił do Sądu Okręgowego we W. III Wydział Karny o stwierdzenie nieważności decyzji Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za studia za semestr zimowy w roku akademickim [...] /[...]. Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy uznał się niewłaściwym i przekazał zgodnie z właściwością rzeczową Ministrowi Edukacji Narodowej w Warszawie. Zastępca Dyrektora Departamentu Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu przekazał wniosek J. B. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r. nr [...] Rektorowi Uniwersytetu W[...] do załatwienia według właściwości. Decyzją z dnia [...] r. [...], Rektor Uniwersytetu W. na podstawie art. 158 § 1 kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłaty za zajęcia dydaktyczne w semestrze zimowym roku akademickiego [...] /[...] z powodu braku przesłanek powołanych przez wnioskodawcę tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dniu [...] r. J. B. złożył od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Edukacji Narodowej i Sportu. Następnie w dniu [...] r. J. B. wezwał Rektora Uniwersytetu W. do usunięcia naruszenia prawa i wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] r. [...] odmawiającej zwolnienia z opłaty za zajęcia dydaktyczne. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] r. [...] r. Rektor stwierdził, że decyzja z dnia [...] r. nr [...] nie jest dotknięta nieważnością. Stanowisko uczelni znajduje uzasadnienie w ustawie z dnia 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym /art. 23/ oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy tj. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1991r. w sprawie zasad gospodarki finansowej uczelni /Dz.U. nr 84, poz. 380 z póź. zm./ §§ 2 i 6 rozporządzenia /obowiązującym w dacie wydania rozporządzenia/. J. B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej zwolnienia z opłaty za zajęcia dydaktyczne oraz decyzję z dnia [...] r. nr [...]. Zarzucił decyzjom naruszenie art. 19, 157 § 1 kpa, art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, art. 107 kpa. W uzasadnieniu podniósł, iż właściwość Rektora jako organu orzekającego w sprawie stwierdzenia nieważności należy ustalić w oparciu o art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 3 kpa. Zdaniem skarżącego Rektor nie jest właściwy do orzekania w sprawie nieważności swojej własnej decyzji, gdyż narusza zasadę dewolucji. Postępowanie nadzorcze w odniesieniu do ostatecznej decyzji Rektora właściwy jest prowadzić Minister Edukacji Narodowej. Ponadto skarżący wskazał, że opłaty były pobierane z przekroczeniem upoważnienia wynikającego z art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy, tzn. bez podstawy prawnej. Uprawnienie uczelni do pobierania opłat na podstawie art. 23 ust. 2 pkt 2 ustawy powstaje wówczas, gdy na uruchomienie i przeprowadzenie zajęć dydaktycznych nie ma środków z budżetu państwa. Na kształcenie skarżącego takie środki finansowe uczelnia otrzymywała w formie dotacji a zakres dydaktyki jaką świadczyła i koszt tej dydaktyki został pokryty z dotacji. Natomiast Rektor Uniwersytetu W. i Dziekan Wydziału Prawa i Administracji pieniądze uzyskane od studentów przeznaczali na wydatki inwestycyjne - inwestycje budowlane. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu W. wniósł o jej oddalenie. W jej uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy w świetle, którego stwierdzono, iż nie zachodziły przesłanki do zwolnienia skarżącego z opłat a sama zasada odpłatności za studia zaoczne znajduje podstawę w ustawie o szkolnictwie wyższym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ "Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Sąd umarza postępowanie gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe /art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Wyrokiem z dnia 31 maja 2005r. sygn. akt 4 II SA/Wr 1585/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyeliminował z obrotu prawnego decyzję z dnia [...] r. [...] i decyzję z dnia [...] r. [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zniżki w opłacie za semestr zimowy roku akademickiego [...] /[...]. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, iż postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności wyżej powołanej decyzji stało się bezprzedmiotowe. Tym bardziej, że decyzje które odmówiły odpłatności nie wywołały skutku prawnego tego rodzaju by miałyby być usuwane w drodze zweryfikowania tych decyzji. Stąd też na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.