II SA/Wr 1929/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie - Sędzia NSA Krystyna Anna Stec, - Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk (sprawozdawca), Protokolant - Jolanta Ryndak, po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. Ł. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uchyla zaskarżone postanowienie. W decyzji z dnia [...]., Nr [...], Burmistrz O. orzekł o wymeldowaniu G. Ł. z miejsca pobytu stałego w O. przy ul. S. M. [...]. G. Ł. odwołał się od tej decyzji. Wojewoda D., w swoim postanowieniu z dnia [...]., Nr [...], odmówił jednak zainteresowanemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż organ drugiej instancji uznał, że odwołujący się nie usprawiedliwił faktu opóźnienia w złożeniu odwołania, co uniemożliwiło przywrócenie mu terminu do skutecznego dokonania tej czynności. G. Ł. zaskarżył drugoinstancyjne rozstrzygnięcie do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. W skardze ograniczył się jednak wyłącznie do próby podważenia zasadności wymeldowania go z miejsca pobytu stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej w dalszych rozważaniach - w skrócie - jako p.s.a. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 tej samej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone art. 145 p.s.a. podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem kontrolując orzeczenie administracyjne, sąd bada jego zgodność z prawem. Orzeczenie administracyjne jest zgodne z prawem tylko wówczas, gdy jest zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Wojewody D. nie mogło być utrzymane w obrocie, ponieważ zostało wydane przedwcześnie, bez ustalenia podstawowych okoliczności faktycznych, które mogły - ewentualnie - stanowić podstawę odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a więc z ewidentnym naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji - także z naruszeniem art. 58 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie - w zakresie, który podlegał kontroli Sądu - bezsporne są jedynie dwie okoliczności: data skutecznego doręczenia pierwszoinstancyjnej decyzji G. Ł. (27 czerwca 2003 r. - patrz zwrotne poświadczenie odbioru tego orzeczenia) oraz data wpływu odwołania (określonego - błędnie - jako zażalenie) do siedziby organu pierwszej instancji (14 lipca 2004 r. - taka data figuruje na tzw. "prezentacie"). Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika też niezbicie, że organ drugiej instancji wyprowadził wniosek, iż G. Ł. uchybił terminowi do wniesienia odwołania właśnie porównując obie te daty. Takiego rozumowania nie można jednak podzielić. Przede wszystkim z tego powodu, iż nic nie wskazuje na to, aby odwołanie zostało złożone przez stronę osobiście w siedzibie organu. Na egzemplarzu odwołania brak w każdym razie stosownej adnotacji, która potwierdzałaby osobiste stawiennictwo G. Ł. w celu złożenia środka zaskarżenia. Byłoby to zresztą nierealne jeśli zważyć, iż strona przebywała w tym czasie w zakładzie karnym. Można zatem przypuszczać, że odwołanie zostało przesłane za pośrednictwem administracji zakładu karnego oraz placówki pocztowej. Wniosek taki wspiera dodatkowo fakt podwójnego złożenia pisma zawierającego odwołanie, co sugeruje dostosowanie przez autora odwołania gabarytów kartki papieru do małej koperty (samej koperty, w której nadesłano odwołanie brak w dokumentacji sprawy). Zważywszy wymienione okoliczności trzeba stwierdzić, iż brak jest dowodu uchybienia przez G. Ł. terminowi do wniesienia odwołania. Samo pismo zostało bowiem opatrzone datą 10 lipca 2003 r. (termin upływał w dniu 11 lipca 2003 r. - piątek), a w jego treści nie zawarto w ogóle jednoznacznie sformułowanego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania (pismo zawiera natomiast wniosek o przywrócenie terminu do "ponownego złożenia wyjaśnień w sprawie", a to w związku z faktem zaginięcia pisemnego wyjaśnienia strony, które - jak twierdzi odwołujący się i potwierdza to w skardze - złożył jeszcze w czasie toczącego się postępowania przed organem pierwszej instancji). Skoro brak dowodów uchybienia przez G. Ł. terminowi do wniesienia odwołania (w istocie mógł on złożyć terminowo odwołanie za pośrednictwem administracji zakładu karnego i placówki pocztowej, a więc skutecznie w świetle art. 57 § 5 k.p.a. - w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w okresie rozpatrywania jego sprawy przez organy administracji obu instancji), nie było w ogóle podstaw do prowadzenia przez Wojewodę D. postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu, a w konsekwencji - nie było również podstaw do odmowy przywrócenia tego terminu. Okoliczność tą Sąd był zobowiązany uwzględnić - mimo że zainteresowany nie podniósł jej w skardze - stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.s.a. Ponieważ stwierdzone uchybienia organu odwoławczego przepisom prawa procesowego mogło mieć oczywisty wpływ na sposób załatwienia przez ten organ sprawy w postępowaniu drugoinstancyjnym, zaskarżone postanowienie należało uchylić, kierując się dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.s.a. Ponieważ Wojewoda D. nie rozpatrzył jeszcze merytorycznie odwołania strony, Sąd nie mógł (zważywszy na przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie) dokonać natomiast oceny poprawności decyzji Burmistrza O. o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego.