II SA/Wr 193/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (spr.), Sędzia NSA - Halina Kremis, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch wiat stalowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz E. sp. z o.o. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 poz. 23), zwanej dalej "kpa", po rozpatrzeniu odwołania E. sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r. Nr [...], którą odmówiono udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch wiat stalowych wybudowanych na działce oznaczonej numerem geodezyjnym 107/5 AM-21 w obrębie M., D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przesłanką wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem w badanym przypadku Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty O. Nr [...] z dnia [...] r., którą orzeczono o uchyleniu pozwolenia na budowę z dnia [...] r. Nr [...] i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W efekcie wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie jest zatem dopuszczalne. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła E. Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy podstawą wydania decyzji odmawiającej pozwolenia na użytkowanie jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę na mocy decyzji Starosty O. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymanej w mocy przez decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...], w sytuacji kiedy toczą się postępowania sądowoadministracyjne, w których zapadły wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 679/15) oraz z dnia 13 stycznia 2016 r. (sygn. akt II SA/Wr 761/15); 2) art. 7 oraz 77 § 1 kpa poprzez brak ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy i całkowite pominięcie faktu, że toczą się postępowania sądowoadministracyjne, w których zapadły w pierwszej instancji wyroki uchylające decyzje administracyjne będące podstawą zaskarżonej decyzji administracyjnej; 3) art. 107 § 3 kpa poprzez brak sformułowania uzasadnienia decyzji administracyjnej, które zawierałoby prawidłowe uzasadnienie faktyczne oraz prawne, w tym w szczególności brak jakiegokolwiek odniesienia się do toczących się postępowań sądowoadministracyjnych. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia prawa o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.. Stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie – jak wskazał WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wr 679/15 - w istocie jest poza sporem. Strona skarżąca zrealizowała dwie wiaty stalowe na działce nr 107/5, AM 21, obręb M., zgodnie z decyzją Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę tej inwestycji. Powyższe potwierdziła przeprowadzona w dniu 17 marca 2015 r. - w trybie art. 59a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) - przez organ pierwszej instancji obowiązkowa kontrola tych obiektów, podczas której stwierdzono, że wykonano pełny zakres robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę i potwierdzono zgodność budowy wiat z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę i z projektem budowlanym. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Starosta O. uchylił jednak - we wznowionym postępowaniu – w/w decyzję Starosty M. z dnia [...] r. Nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowych wiat. W datach podejmowania kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji – odmiennie jak w sprawie II SA/Wr 679/15 (wyrok z dnia 15 grudnia 2015 r. jest prawomocny od 23 lutego 2016 r.) – wznowione postępowanie zostało zakończone decyzją ostateczną, bowiem w dniu 25 sierpnia 2015 r. Wojewoda D. wydał decyzję Nr [...], utrzymując w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] r. Nr [...]. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że ponieważ przesłanką wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie jest w niniejszej sprawie dopuszczalne. Podejmując jednak swoje rozstrzygnięcie organ nie uwzględnił faktu, że w dniu 13 stycznia 2016 r, a zatem przed podjęciem zaskarżonej decyzji, WSA we Wrocławiu wydał wyrok w sprawie II SA/Wr 761/15, którym po rozpoznaniu skargi E. sp. z o.o. uchylił w/w decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Wyrok ten jest nieprawomocny, bowiem Wojewoda wniósł od niego skargę kasacyjną. Sprawa została przesłana do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 152 § 1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Za skutek prawny, o którym mowa w powołanym przepisie, decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] należy uznać podjęcie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dla inwestycji objętej pozwoleniem uchylonym we wznowionym postępowaniu. W związku z tym zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję należało uznać za naruszającą przepisy art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa i to w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Wr 761/15. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. W punkcie drugim orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804), § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) oraz pkt IV złącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 783 ze zm.).