II SA/Wr 1947/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca), Sędzia NSA Jolanta Sikorska, Asesor WSA Lidia Serwiniowska, Protokolant Anna Onyśków, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie przyznania mnożnika [...] kwoty bazowej oraz utrzymania dodatku służbowego na poziomie [...] zł miesięcznie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję utrzymaną nią w mocy II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji Rozkazem personalnym z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 101 i art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz. 179 z 1990 r. ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r., Nr 6, poz. 47 ze zm.) Komendant Powiatowy Policji w Ś. przyznał J. Z. mnożnik [...] kwoty bazowej [...] złotych - co stanowi kwotę [...] zł oraz dodatek służbowy w kwocie [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu wskazano, że z dniem 1 stycznia 2001r. na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2001r. zmieniającego rozporządzenie cytowane wyżej - mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego policjanta został zwiększony o 8% i w związku z powyższym należało postąpić jak wyżej. Użyta w rozkazie kwota bazowa została określona w art. 15 ust. 1 pkt 2c ustawy budżetowej z dnia 1 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 21, poz. 246 z 2001r.) w wysokości 1303,57 zł dla policjantów, którzy podjęli służbę przed dniem 1 stycznia 1999 r. Stawka uposażenia zasadniczego została zaokrąglona do pełnych 10 złotych w górę lub w dół zgodnie z dyspozycją § 1 ust. 3 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1998r. W odwołaniu od tego rozkazu personalnego J. Z. uznał go za krzywdzący gdyż nie podniesiono mu dodatku służbowego. Podniósł, że skoro od [...]r. dodatek służbowy podwyższono innym funkcjonariuszom za wzorową służbę to i jemu należało się jego podwyższenie bowiem jak podał, utrzymywał się zawsze w ścisłej czołówce pod względem wyników osiąganych w służbie ([...] miejsce wśród funkcjonariuszy jego ogniwa). Nigdy nie był karany dyscyplinarnie ani sądownie, posiada te same kwalifikacje zawodowe co inni funkcjonariusze, którym dodatek podwyższono. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Komendant Wojewódzki Policji we W. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że bezpośredni przełożony J. . w nadesłanym organowi odwoławczemu stanowisku potwierdza osiągane przez odwołującego się wyniki w służbie. Stwierdza jednocześnie, że "biorąc pod uwagę całokształt jego zaangażowania, poświęcenia czasu dla dobra służby oraz dbanie o powierzony sprzęt służbowy... komisja uznała, że nie należy przyznawać dodatku służbowego wymienionemu funkcjonariuszowi". Powodem takiej decyzji miały być w szczególności: nie zgłaszanie się na wezwanie sądu i kolegium, zastrzeżenia co do czystości użytkowanego przez niego samochodu służbowego, mała dyspozycyjność i nie zgłaszanie się na alarmy NPP. Kwestię przyznawania, podwyższania i obniżania przyznanego dodatku służbowego reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 kwietnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego dla typowych stanowisk służbowych policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999, Nr 6, poz. 47 ze zm.). Decyzję co do wysokości przyznawanego dodatku służbowego przepisy powyższego rozporządzenia oraz ustawy o Policji pozostawiają przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, czyli w przypadku st. post. J. Z. Komendantowi Powiatowemu Policji w Ś. Podkreślono, że skoro zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera wad prawnych, które uzasadniałyby jego zmianę lub uchylenie organ odwoławczy nie ma podstaw do ingerencji w wysokość przyznanego dodatku służbowego. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. Z. uznał wydaną decyzję za niesłuszną i krzywdzącą. Uznał zarzuty Komendanta Wojewódzkiego Policji za niezgodne z prawdą, gdyż za wymienione w zaskarżonej decyzji przewinienia winien być skarżący ukarany dyscyplinarnie i mieć wstrzymaną wypłatę należności. J. Z. podniósł, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2001r. nie podwyższony bez powodu dodatek służbowy nie gwarantuje jego utrzymania na odpowiednim poziomie (12-13%) udziału w łącznym uposażeniu dlatego dla utrzymania powyższego wskaźnika w przypadku uposażenia skarżącego należało, jego zdaniem, dodatek podwyższyć o kwotę minimum [...] zł. Zarzucił, że ta sama komisja która uznała o nieprzyznawaniu mu wyższego dodatku wnioskowała o przyznanie dodatku służbowego funkcjonariuszowi, który otrzymał wcześniej karę surowej nagany. Zdaniem skarżącego decyzja w jego sprawie powinna być podjęta wyłącznie przez Komendanta Powiatowego Policji, a nie tegoż Komendanta wraz z Główną Księgową, której podpis widnieje na rozkazie personalnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że brak jest zarzutu naruszenia konkretnego przepisu prawa. Zarzut skarżącego, że innej osobie podwyższono dodatek służbowy jest kwestią oceny przełożonego i organu I instancji. Nie narusza prawa zdaniem organu odwoławczego okoliczność podpisania rozkazu personalnego także przez Główną Księgową. Naruszeniem prawa byłby taki rozkaz podpisany wyłącznie przez Główną Księgową. Uznano, że w rozpatrywanym przypadku wydany rozkaz personalny jest ważny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Przedstawione Sądowi wraz ze skargą akta osobowe J. Z., jedynie na odwrocie jego raportu (odwołania od rozkazu personalnego nr [...]), zawierają zastrzeżenia względem wywiązywania się przezeń z obowiązków służbowych. Akta te natomiast nie zawierają ani jednej notatki czy protokołu, które potwierdzałyby taką postawę skarżącego w zakresie wywiązywania się z ciążących na nim obowiązków. Z czego bowiem wynika, że J. Z. nie zgłaszał się na wezwania Sądu i Kolegium (jakich konkretnie, w jakich sprawach, ile takich przypadków zarejestrowano, jak tłumaczył wzywany niestawiennictwo). Gdzie zostało udokumentowane, że skarżący nie dbał o powierzony mu samochód służbowy (brak należytej czystości pojazdu, przeglądy), co znaczy, że zmiany w grafiku służby spowodowane chorobą kolegów "zawsze nie pasowały w/w" - czy skarżący nie podejmował w ogóle dyżurów w zastępstwie, jak uzasadniał ewentualne odmowy podjęcia dodatkowych służb, jakie wreszcie konsekwencje wyciągano względem skarżącego gdy nie zgłaszał się na alarmy jako funkcjonariusz Oddziałów NPP? Brak na te zasadnicze kwestie odpowiedzi. W treści adnotacji (trudno to bowiem nazwać opinią) dodatkowo mówi się o komisji, która takie stanowisko wyraziła, ale i tutaj jakiegokolwiek uzewnętrznienia jej działania brak. Działalność kolegialna natomiast ma to do siebie, że wynik jej pracy powinien zostać skonkretyzowany w protokole posiedzenia. Wprawdzie pod tą adnotacją na odwrocie raportu skarżącego podpisał się dowódca kompanii patrolowo-interwencyjnej, jednakże nie znosi to wyraźnej dyskrecjonalności, z jaką działa w sprawie organ I i II instancji. Przedstawiając Sądowi niepełny materiał dowodowy sprawy a wcześniej orzekając na jego podstawie organy te naruszyły przepisy postępowania administracyjnego (art. 7 i art.77 § 1 kpa) co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Dlatego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę .... (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji (art. 152 cytowanego Prawa) gdyż jako rozstrzygnięcie negatywne, w części, w jakiej oczekiwał tego skarżący, nie podlega wykonaniu.