II SA/Wr 1965/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (sprawozdawca) Protokolant: - Po rozpoznaniu w dniu 27 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale --- sprawy ze skargi G. S. na pismo Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi powszechnej w związku z wnioskiem skarżącej o przyznanie prawa pomocy postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Skarżąca G. S. wniosła w dniu 3 września 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie zawarte w piśmie Przewodniczącego Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] nr [...], w której zarzuciła niewłaściwe rozpoznanie jej skargi na nierzetelne rozliczenie się administratora budynku, w którym zamieszkuje, z publicznych środków i czynszów, które powinny być przeznaczane na utrzymanie budynku w odpowiednim standardzie i na jego remonty. Ponadto nie otrzymała satysfakcjonującej odpowiedzi na wystąpienia dotyczące zawyżenia czynszów za wynajmowane mieszkanie oraz zawyżonej wyceny mieszkań przeznaczonych do sprzedaży. Kwestionowała także zasady na jakich miało dojść do sprzedaży tych mieszkań. W dniu 8 lutego 2004 r., po otrzymaniu wezwania o wskazanie przedmiotu skargi, skarżąca oświadczyła, że ciężko choruje i prosi "o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych". Kolejnymi pismami procesowymi wystąpiła o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz w końcu o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie oddalony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej ustawą, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni zostało przesłane skarżącej na adres podany w skardze i pod tym adresem zostało przez nią odebrane w dniu 4 lutego 2004 r. Termin uzupełnienia braków skargi upłynął w dniu 11 lutego 2004 r. Braki skargi nie zostały uzupełnione. Skarżąca złożyła wprawdzie w dniu 8 lutego 2004 r. wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na czas nieokreślony, ale ze względu na to iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wyznaczania terminów "nie określonych" i byłoby to sprzeczne z istotą takiego terminu, który ma charakter prawny terminu sądowego, którego przedłużenie może nastąpić tylko z ważnych przyczyn i musi kończyć się wyznaczeniem innego konkretnego terminu, wniosek taki nie mógł być skuteczny. Skoro strona jest w stanie w zakreślonym terminie wnosić pismo procesowe, z którego wynika skądinąd, iż dopiero ma się zgłosić na leczenie szpitalne w bliżej nie określonej przyszłości, to należało przyjąć, że nie było jakichkolwiek przeszkód do jasnego wskazania jaką decyzję, postanowienie, akt lub czynność sama przecież zaskarżyła. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy skarga, której braków nie uzupełniono podlega odrzuceniu przez sąd. W świetle powyższych regulacji prawnych w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie tego ostatniego przepisu i odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącą. Na marginesie wskazać jednak trzeba, że gdyby poprzestać na analizie treści skargi, to wynika z niej, że strona nie zgadza się ze sposobem załatwienia jej skargi dotyczącej sposobu administrowaniem i sprzedaży lokali mieszkalnych w budynku, w którym zamieszkuje. Zgodnie z art. 16 ust. 1 obowiązującej w dacie wniesienia skargi ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 5) uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego, 6) uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach (art. 16 ust.2 powołanej ustawy). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie był właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cyt. przepisie. W szczególności nie był on władny do rozpoznawania skarg w potocznym znaczeniu tego słowa na sposób funkcjonowania organów administracji publicznej. Zasada ta znajduje zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca w istocie wyraziła dezaprobatę dla sposobu działania zarządcy budynku i nadzorującego go Urzędu Marszałkowskiego w O., ale nie wskazała decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organ ten wydał, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Czynności polegające na sprzedaży lokali mieszkalnych i związanych z tym rozliczeniach są czynnościami cywilnoprawnymi, podległymi kognicji sądów powszechnych i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, a w konsekwencji nie mogą stanowić przedmiotu skargi sądowo – administracyjnej. Powyższa konstatacja powoduje, że wywiedziony przez skarżącą przedmiot skargi stanowiłby - niezależną od wskazanej na wstępie - przyczynę odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.