II SA/Wr 1967/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia NSA - Józef Kremis Sędziowie: Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska Asesor WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: - Halina Rosłan po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.M. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego oraz na orzeczenie o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie wydania orzeczenia o niepełnosprawności postanawia I. odrzucić skargę na postanowienie z dnia [...]; II. odrzucić skargę na orzeczenie z dnia [...]. Z akt sprawy wynika, że S. M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na dwa rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. tj. na orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...]., w którym pouczono stronę o przysługującym od tego rozstrzygnięcia odwołaniu do Sądu Rejonowego, IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. oraz na postanowienie z dnia [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w orzeczeniu o niepełnosprawności, w którym pouczono stronę o przysługującej od tego rozstrzygnięcia skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 01.01.2004r przestała obowiązywać ustawa z dnia 11.05.1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 01.01.2004r., podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 cytowanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a). W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. sąd odrzuci skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W orzeczeniu z dnia [...]Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie D. pouczono stronę, iż odwołanie od tego rozstrzygnięcia skarżąca winna wnieść do Sądu Rejonowego. Skarżąca pomimo prawidłowego pouczenia wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie jest sądem właściwym w sprawach orzekania o niepełnosprawności powoduje odrzucenie skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 p.s.a. dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji może być bowiem wzruszane przed organem drugiej instancji, w ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, które ma pierwszeństwo przed drogą sądowo-administracyjną. W odniesieniu do postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w trybie art. 113 kpa środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.s.a. jest zażalenie. W konkretnej sprawie skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługiwałaby skarżącej, gdyby złożyła zażalenie. Oczywiście błędne pouczenie o właściwym trybie zaskarżenia dokonane przez organ administracji publicznej nie może szkodzić stronie, która się do niego zastosowała. Okoliczność ta daje w szczególności podstawę do domagania się przez stronę przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na zasadach przewidzianych w art. 58-59 kpa. W niniejszej sprawie wystąpiła niedopuszczalność drogi administracyjnej wskutek niewyczerpania środków zaskarżenia, w związku z tym skarga - na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.s.a. podlega odrzuceniu przez sąd. Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 i pkt 6 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.