II SA/Wr 1974/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Asesor WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Anna Siedlecka, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2005r. sprawy ze skargi A. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy budynku jednorodzinnego przy ul. R. [...] we W. oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. Prezydent W. na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz ustaleń Planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla Z. we W. zatwierdzonego uchwałą MRN nr LXXV/485/94 z dnia 2.02.1994r. (Dz. Urz. Woj. Wrocławskiego nr 2/94) ustalił na rzecz K. S. i D. S. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy ul. R. [...] na obszarze oznaczonym symbolem [...] dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego jednokondygnacyjnego oraz przyłączy. W decyzji przytoczono warunki wynikające z ustaleń planu miejscowego, w którym teren przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, uprawy ogrodnicze, przewiduje się uzupełnienie istniejącej zabudowy. Dopuszczono zabudowę o wysokości do 2,5 kondygnacji, w zespołach zabytkowych do 1,5 kondygnacji, nawiązującą do otaczającej zabudowy. Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji decyzja określiła jako w szczególności "Wjazd na teren inwestycji od ul. R. oraz M.". Z mapy stanowiącej załącznik do decyzji wynikało, że działka inwestorów od zachodu przylega do działki nr [...] oznaczonej jako droga, za którą bezpośrednio znajduje się ul. R. z jezdnią asfaltową, prowadząca do ul. M.. Od północy przylega do niezabudowanej działki nr [...], za którą położone są zabudowane działki nr [...]i [...] znajdujące się przy ul. M.. Od wschodu przylega do działki nr [...] oznaczonej jako droga, przebiegającej dalej wzdłuż działek nr [...]i [...] do ulicy M.. Od południa przylega do działek nr [...] i [...]. W odwołaniu od tej decyzji skarżący stwierdzili, że określenie wjazdu do działki inwestorów od ul. M. jest równoznaczne z korzystaniem z drogi nieutwardzonej, koniecznej, prowadzącej do ich działek nr [...] i [...]. Droga ta nie jest w stanie obsłużyć zwiększonego natężenia ruchu. Inwestor ma komfortowy wjazd od ul. R.. Do odwołania skarżący dołączyli wniosek właściciela działki nr [...] oraz ich wniosek jako właścicieli działki nr [...], o bezprzetargowy zakup drogi koniecznej nr [...]. Według uzasadnienia wniosku, uprzednio Gmina oferowała im nabycie tej działki, z czego nie skorzystali, bowiem byli pewni, że działka nr [...] służy jedynie do obsługi komunikacyjnej ich działek. Droga ta jest wąska, bez możliwości mijania się samochodów, uprzednio było tam wysypisko śmieci, zaś faktycznie drogę tam urządził skarżący przez własną pracę i duży wkład finansowy. To skarżący utwardził drogę, wybudował krawężniki, obsadził żywopłotem, krzewami i drzewami, zbudował bramę wjazdową od ul. M.. Skoro jest to droga konieczna dla wnioskodawców, to nadal na nich będzie spoczywał ciężar utrzymania drogi. Decyzja o udostępnieniu tej drogi właścicielom pozostałych działek, mających do nich dostęp od ul. R., jest nonsensowna, odbiera wnioskodawcom prawo do życia w spokoju, ładzie i porządku. Wnioskodawcy zwrócili uwagę na nieprawidłowe przedstawienie treści planu miejscowego w decyzjach i obwieszczeniu o przetargu na zbycie działek na rzecz inwestorów. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że skoro zamierzenie inwestycyjne było niewątpliwie zgodne z ustaleniami planu miejscowego, to zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ nie mógł odmówić uwzględnienia wniosku inwestora. Plan nie zawierał ustaleń dotyczących obsługi komunikacyjnej działki. Posiada ona dostęp do drogi publicznej bezpośrednio od ul. R. i pośredni przez działkę nr [...] do ul. M., co zapisano w decyzji. Ustalona w taki sposób obsługa komunikacyjna działki nie narusza praw osób trzecich. W skardze skarżący zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz art. 3 i art. 36 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i § 14 i § 15 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a ponadto art. 145 k.c. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli zawartą w odwołaniu interpretację decyzji organu I instancji, że przewiduje ona dojazd do działki inwestorów przez działkę nr [...] oraz ponownie omówili okoliczności urządzenia tej drogi i jej znaczenie dla skarżących, a przede wszystkim wskazali na konieczność jej wyłącznego użytkowania przez nich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynikało z art. 42, art. 43 i art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139) przedmiotem badania organu w postępowaniu z wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była przede wszystkim zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego. Sąd w oparciu o akta sprawy uznał za trafne zgodne stanowisko stron, że zamierzona budowa domu jednorodzinnego była zgodna z przepisami prawa i ustaleniami prawa miejscowego, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone odnośnie tych zasadniczych okoliczności niewadliwie, zaś wydana decyzja organu I instancji spełniała wymagania ustawowe wynikające z art. 42 cyt. ustawy i art. 107 k.p.a. Jedyną kwestią sporna było zawarte w tej decyzji określenie warunków obsługi w zakresie komunikacji, przez ustalenie wjazdu na teren inwestycji od ul. R. oraz M.. Wbrew stanowisku stron, określenie to wcale nie oznaczało w sposób niewątpliwy, że organ przewidział w ten sposób możność dojazdu przez nieurządzoną drogę stanowiącą działkę nr [...], będącą własnością gminy. Decyzja przecież tego w sposób wyraźny nie stwierdzała, zaś jak wynikało z mapy, działka inwestora rzeczywiście posiada połączenie komunikacyjne z drogą publiczną poprzez ulice R. i M., z których ta pierwsza jest w sensie funkcjonalnym drogą dojazdową do działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, zaś ta druga drogą główną. Budziło wątpliwości posiadanie przez skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu, wywodzonego wyłącznie z wykładni tego sformułowania decyzji, która miałaby być wadliwa prawnie wyłącznie z uwagi na interpretację tego jej ubocznego elementu. Jak wiadomo z akt sprawy i treści skargi, sfera prawna skarżących w żaden sposób nie jest naruszona przez ustalenie warunków zabudowy na rzecz inwestora. Skarżący nie sprecyzowali źródła i rodzaju uprawnienia do korzystania z działki nr [...], co pozwala na stwierdzenie, że korzystają z niej w sposób faktyczny, chociaż przypuszczalnie za przynajmniej milczącym zezwoleniem właściciela działki. Nie można mówić o jakichkolwiek skutkach cywilnoprawnych decyzji, a tym bardziej mających znaczenie w nin. postępowaniu. Skarżący sami w skardze odwołują się do przepisów prawnych mogących mieć znaczenie prawne w kolejnym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, czyli w postępowaniu z wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę. Przepisy te nie mogły mieć więc znaczenia w nin. postępowaniu. Nie wiadomo też, dlaczego ich naruszenie w ogóle mogło oddziaływać na sferę prawną skarżących. Skarżący zgłaszają zatem swój interes faktyczny, związany z możnością faktycznego korzystania z drogi nr [...]. Sprzeciwiają się współkorzystaniu z tej działki przez inwestora poprzez odwołanie, a następnie skargę na decyzję, której skutki prawne wcale tego zagadnienia nie dotyczą. O ile przyjąć nawet założenie, jak to uczynił organ odwoławczy w ślad za interpretacją skarżących, że decyzja organu I instancji stwierdzała fakt możliwego dostępu do drogi publicznej z działki inwestora pomocniczo poprzez nieurządzoną drogę na działce nr [...], to nie stanowiło to wady prawnej decyzji i nie uzasadniało oceny o naruszeniu prawa. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie. KK/21.04.05