II SA/Wr 1984/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Joanna Kuczyńska Sędzia NSA - Anna Stec Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Protokolant - Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt 3 II SA/Wr 1984/02 1 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] nr [...] - po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o. na postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] ([...]), zawieszające postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu i piwa w lokalu przy ul. M. [...] we W. - na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło w całości zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że na mocy zaskarżonego postanowienia zawieszono postępowanie toczące się na wniosek spółki z o.o. A w sprawie o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu i piwa w lokalu przy ul. M. [...] we W. (sklep stacji paliw A ). Z uwagi na okoliczność, iż w powyższym lokalu działalność gospodarczą prowadzi inny przedsiębiorca, posiadający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych ,ważne do 30 września 2002 r., oraz aktualny tytuł prawny do zajmowania powyższego lokalu, wezwano wnioskodawcę do złożenia w tej sprawie stosownych wyjaśnień. Jak ustalono, ze złożonych przez pełnomocnika spółki w piśmie z dnia 29 kwietnia 2002 r. wyjaśnień wynika, że w dniu [...] B spółka z o.o., działając na podstawie umowy o administrowanie stacją paliw B, położoną przy ul. M. [...] we W., zawartej w dniu 22 lutego 1999 r. pomiędzy B Spółka z o.o. a A. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C, wypowiedziała A. S. rzeczoną umowę o administrowanie stacją paliw ze skutkiem natychmiastowym. Jednocześnie poinformowano, że od dnia 5 kwietnia 2002 r. A sp. z o.o. przejęła prawa i obowiązki B sp. z o.o. i rozpoczęła działalność handlową w lokalu stacji paliw przy ul. M. [...]. W dniu 2 maja 2002 r. do organu wpłynęło pismo A. S. informujące, że z przedmiotowego lokalu został usunięta w wyniku bezprawnych działań przedstawicieli B sp. z o.o. i A sp. z o.o. W tej sprawie złożyła zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej W. – F. i pozew do Sądu w P. Umowa najmu wygasa 30 września 2002 r. i do tego momentu jest ona pełnoprawnym użytkownikiem lokalu. Zważywszy na brak możliwości organu pierwszej instancji rozstrzygania sporów dotyczących wzajemnych zobowiązań z zakresu prawa cywilnego oraz ustalenia, któremu z przedsiębiorców, będących w sporze, przysługuje prawo faktycznego użytkowania przedmiotowego lokalu, organ ten zawiesił postępowanie do czasu wyjaśnienia tego zagadnienia lub upływu terminu ważności zezwolenia wydanego dla A. S. Sygn. akt 3 II SA/Wr 1984/02 2 Na powyższe postanowienie pełnomocnik spółki A, złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało w motywach swego rozstrzygnięcia , iż przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zawieszenie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o tę przesłankę, to organ musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji nie wykazał jednak zdaniem Samorządowego Kolegium, aby istniał związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych dla spółki, a ewentualnym sporem dotyczącym korzystania z lokalu zwłaszcza przy braku dowodów, że sprawa zawisła przed sądem. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy natomiast bezspornie, że spółka A jest właścicielem i w przedmiotowym lokalu prowadzi działalność handlową. Kolegium nadto wyjaśniło, że zezwolenie na sprzedaż alkoholu jest decyzją o charakterze przedmiotowo - podmiotowym wydaje się je bowiem dla indywidualnie oznaczonej osoby (fizycznej lub prawnej) i dla konkretnie określonego miejsca. Oznacza to, że nie można udzielić tego zezwolenia bez określenia placówki, w której mają być sprzedawane napoje alkoholowe. Z tych względów Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania spółce z o.o. A zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych . Na to postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła A. S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem. Na poparcie skargi skarżąca zarzuciła, iż w uzasadnieniu postanowienia wydanego w pierwszej instancji Prezydent Miasta W. podał między innymi , że organ prowadzący postępowanie nie jest uprawniony do rozstrzygania sporów dotyczących wzajemnych zobowiązań z zakresu prawa cywilnego oraz brak jest możliwości ustalenia któremu z przedsiębiorców, będących w sporze, przysługuje prawo faktycznego użytkowania przedmiotowego lokalu, i z tych racji zawiesił postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu w tym lokalu do czasu rozstrzygnięcia sporu przez Sąd Okręgowy w Poznaniu IX Wydział Gospodarczy sygn. akt IX GC 366/02/5 na skutek wniesionego w dniu 30.04.2002 r. pozwu przez C A. S., jak i do czasu rozpatrzenia przez Prokuraturę Sygn. akt 3 II SA/WM 984/02 3 Rejonową W. F. zawiadomień o popełnieniu przez firmę B Sp. z o.o. i A Sp. o.o. W przeświadczeniu skarżącej postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zostało wydane z naruszeniem przepisu art.97 § 1 pkt. 4 kpa, polegającym na pominięciu faktu ,iż w przedmiotowej sprawie toczy się postępowanie sądowe przed Sądem Okręgowym w Poznaniu IX Wydział Gospodarczy. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna - Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podtrzymało dotychczasową argumentację w sprawie wnosząc o oddalenie skargi lub o jej odrzucenie z uwagi na brak legitymacji skarżącej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydane postanowienie. W utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się bowiem , że interesu prawnego należy poszukiwać w prawie materialnym, którego konkretne normy przy rozstrzyganiu sprawy indywidualnej nadają stronie uprawnienie bądź nakładają obowiązek. Takiego przymiotu A. S. w ocenie Kolegium nie posiada, gdyż nie ma łączności między przedmiotem sprawy a sytuacją prawną skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej upsa. Stosownie do treści art. 50 upsa, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Przepis ten uzależnia jednoznacznie legitymację do złożenia skargi od własnego interesu prawnego strony skarżącej, przy czym w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się , że o istnieniu interesu prawnego można stwierdzać wówczas, gdy strona -w rozumieniu procesowym - może lub powinna, na podstawie obowiązującego prawa, uzyskać konkretną korzyść albo może też być obarczona powinnością określonego zachowania, wyznaczonego nakazem lub zakazem, jednakże dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. O istnieniu interesu prawnego przesądza ostatecznie istnienie normy prawa administracyjnego, na podstawie której organ administracji publicznej mógłby ukształtować prawa i obowiązki określonego podmiotu. W ocenie składu orzekającego, tak pojmowanym interesem prawnym skarżąca się nie legitymuje, a nie można go skutecznie wywodzić tylko z faktu Sygn. akt 3 II SA/Wr 1984/02 4 doręczenia skarżącej przez orzekające w sprawie organy odpisów postanowień wydanych w sprawie w I i II instancji. Okoliczność ta bowiem w żadnym razie nie przesądza o posiadaniu przymiotu strony w toczącym się postępowaniu, zważywszy na treść art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego , zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przedmiotowe postępowanie administracyjne dotyczyło wyłącznie interesu prawnego spółki z o.o. A - jedynej strony tego postępowania , jako że zostało wszczęte na wniosek wymienionej spółki o wydanie na jej rzecz zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Unormowania ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz. U. z 1982 r. Nr 35 poz. 230 ze zmianami) nie przewidują w takim wypadku udziału innych podmiotów na prawach stron tego postępowania( np. innych przedsiębiorców) , toczącego się w danej, konkretnej sprawie , ponieważ procedura ustawowa o udzielenie zezwolenia w omawianej materii obejmuje swym zakresem rozpatrzenie żądania indywidualnego przedsiębiorcy - realizacji jego własnego prawa i wynikających stąd ewentualnych obowiązków, pozostając bez wpływu - w tym konkretnym postępowaniu - na sferę praw i powinności innych podmiotów posiadających odrębne zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Rozstrzygnięcie organu wydane w tego rodzaju sprawie wiąże się z ukształtowaniem ewentualnego uprawnienia wyłącznie dla wnioskodawcy -żądającego wydania stosownego zezwolenia, nie rozstrzyga natomiast o prawach lub obowiązkach innych podmiotów. Na tle niniejszej sprawy - interesu prawnego nie można dopatrywać się również w świetle sytuacji cywilnoprawnej, w jakiej znalazła się strona skarżąca w związku z toczącym się przed Sądem Okręgowym w Poznaniu sporem z tytułu dochodzonych przez skarżącą roszczeń odszkodowawczych od wymienionej spółki. Niewątpliwie skarżąca ma swój interes faktyczny przejawiający się w spokojnym wykonywaniu prawa użytkowania przedmiotowego lokalu dla potrzeb prowadzonej przez nią działalności polegającej m.in. na sprzedaży alkoholu, zgodnie z posiadanym zezwoleniem, które wywodziła z wiążącej ją ze spółką A umowy najmu, jednakże na gruncie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi interes ten nie odpowiada interesowi prawnemu, jak wyżej wskazano - wskutek braku stosownej normy prawnej. W tej mierze należy podzielić zapatrywanie wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 2 lipca 2004 r., sygn. akt III SA/Wr 207/04, w myśl którego, nawet z ewentualnego orzeczenia sądu powszechnego, dla zabezpieczenia jego wykonania, nie można wyprowadzić interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym. Zważywszy na powyższe - po myśli art. 58 § 1 pkt 6) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga, jako niedopuszczalna Sygn. akt 3 II SA/Wr 1984/02 5 z powodu braku interesu prawnego po stronie skarżącej, podlegała odrzuceniu.