II SA/Wr 199/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi Hotel "A" Sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Zaskarżonym postanowieniem organ na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez skarżącego, gdyż w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo nazwane postanowieniem pierwszej instancji, w sensie prawnym jednak nieistniejące z uwagi na brak podpisu. Projekt postanowienia nie wszedł do obrotu prawnego i dlatego nie mógł być skutecznie zaskarżony. W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Według skarżącego organ oparł swoje rozstrzygnięcie na nieistniejącej okoliczności, że postanowienie pierwszoinstancyjne nie zostało podpisane. Skarżącemu doręczono bowiem to postanowienie podpisane przez upoważnionego do tego reprezentanta organu. Do skargi skarżący dołączył oryginał postanowienia, które zawiera wszystkie konstytutywne cechy, w szczególności podpis (podpis nieczytelny na odcisku pieczątki ,,Z up. Starosty Dyrektor Wydziału" z podaniem imienia i nazwiska tej osoby). W ocenie skarżącego po ujawnieniu braku w aktach sprawy podpisanego postanowienia, organ powinien zwrócić się do strony, czy nastąpiło doręczenie stronie postanowienia zawierającego wymagane cechy ustawowe. Było to tym bardziej celowe, że postanowienie zawierało błędne pouczenie o sposobie zaskarżenia, co wskazywało na możliwość popełnienia innych jeszcze uchybień procesowych przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sytuacja, w której akta administracyjne nie zawierają decyzji lub postanowienia, podczas gdy organ wydał prawidłową formalnie decyzję lub postanowienie i doręczył je stronie, może wystąpić w praktyce jak też jest do wyobrażenia przy rozważaniu znaczenia cech konstytutywnych orzeczenia i skutków prawnych uchybień procesowych organu przy formułowaniu orzeczenia. Omawiana sytuacja podlegała rozważaniu przez naukę i orzecznictwo sądowe na gruncie procedur sądowych, przykładowo procedury cywilnej. W nauce prawa administracyjnego procedurę cywilną uznaje się za wzorzec dla procedury administracyjnej, co niekiedy skłania do wykorzystania dorobku nauki prawa procesowego cywilnego przy pisaniu prac naukowych z zakresu prawa postępowania administracyjnego. Nie wiadomo więc dlaczego w ogólnie dostępnych komentarzach lub podręcznikach oraz publikowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazany problem nie został jeszcze omówiony. Przystępując mimo wszystko do omawiania tego zagadnienia, skoro już został przedstawiony do rozstrzygnięcia w skardze, Sąd przede wszystkim na wstępie potwierdza prawidłowość wywodu prawnego organu. Niewątpliwie zatem decyzja lub postanowienie nie podpisane nie istnieją w sensie prawnym. W ocenie Sądu nie ma natomiast znaczenia prawnego w tym zakresie (tj. dla istnienia decyzji), czy decyzja (postanowienie) niepodpisane zostało doręczone stronie, gdy w aktach sprawy znajduje się decyzja (postanowienie) prawidłowo podpisane (inaczej L. Klat – Wertelecka ,,Podpis jako element decyzji administracyjnej" NZS 2007/5/73). Przepis art. 110 k.p.a. nie dotyczy bowiem problematyki wydania decyzji i jej prawidłowego sformułowania. Przepis ten dotyczy decyzji ,,wydanej", czyli posiadającej cechy konstytutywne. W nin. sprawie mamy do czynienia z orzeczeniem wydanym przez organ i to zapewne w sposób formalnie poprawny, a następnie doręczonym prawidłowo stronie. Jedynie organ nie pozostawił dla siebie w aktach sprawy postanowienia formalnie prawidłowego. Trafnie argumentował skarżący, że okoliczności z tym związane wymagają czynności wyjaśniających. Skoro w procedurze administracyjnej orzeczenia wydaje się w formie oryginału zarówno dla organu, jak i dla strony, to bardziej istotne przy stosowaniu art. 110 k.p.a. i art. 134 k.p.a. było, czy stronie doręczono prawidłowe postanowienie, niż czy w aktach administracyjnych zachował się oryginał, czy jedynie projekt postanowienia. Zaskarżone postanowienie wydane zostało zatem przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności prawnego istnienia postanowienia pierwszej instancji w oparciu o oryginał przedstawiony przez skarżącego, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 i art. 126 k.p.a. uzasadniało uwzględnienie skargi. O kosztach nie orzeczono zgodnie z art. 210 § 1 p.p.s.a. PM 22.06.2012 r.