II SA/Wr 1990/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Protokolant Tomasz Pisarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2005r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności działek gruntu Nr [...]i [...]w obrębie R. gm. G. oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. organ stwierdził uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty G. z dnia [...]r. w sprawie wywłaszczenia prawa własności działek gruntu. Według uzasadnienia, odpis decyzji doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...]r., zaś odwołanie złożono w dniu [...]r. w niemieckiej placówce pocztowej. Pieczęć polskiej placówki pocztowej nosi datę [...]r. Dlatego zgodnie z art. art. 57 § 5 i art. 129 § 2 k.p.a. należało stwierdzić wniesienie odwołania po upływie terminu. Organ wskazał ponadto, że skarżący nie wniósł o przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. W skardze do sądu administracyjnego skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń i ocen, jednak zarzucił pominięcie braku pouczenia strony w treści decyzji administracyjnej o wymaganym sposobie złożenia odwołania przez stronę przebywającą za granicą. Z tej przyczyny skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu odwoławczego według przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację oraz podkreślił, że pouczenie zawarte w decyzji nie naruszało art. 107 § 1 k.p.a., zaś fakt nieznajomości przez pełnomocnika skarżącego przepisów procesowych był bez znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji organu I instancji "od niniejszej decyzji służy stronie odwołanie do Wojewody D. za moim pośrednictwem w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji". Było to pouczenie zgodne z art. 129 § 1 i 2 k.p.a. oraz spełniające wymagania przewidziane odnośnie tego składnika decyzji w art. 107 § 1 k.p.a. Nie zachodziły zatem sytuacje przewidziane w art. 111 lub art. 112 k.p.a. Pouczenie bowiem nie było błędne lub niepełne. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawierało z kolei pouczenie o możności złożenia wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 i art. 59 k.p.a.), którego skarżący pomimo tego nie złożył. Według art. 57 § 5 k.p.a. o zachowaniu terminu decyduje data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej lub złożenia pisma w polskim urzędzie konsularnym. Według niewątpliwych ustaleń organu, niekwestionowanych przez skarżącego, przewidziany w tym przepisie warunek zachowania terminu do wniesienia odwołania nie został dotrzymany. Organ obowiązany był w tej sytuacji zastosować art. 134 k.p.a., co też nastąpiło. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia pomijało natomiast kwestę wielości stron w nin. sprawie, co jednak stanowiło nieistotne uchybienie procesowe. Należało wskazać skarżącemu, że wniesienie odwołania przez M. K. nastąpiło niejako również na jego korzyść i wstrzymało możność uznania decyzji za ostateczną wobec skarżącego. Postanowienie nie pozbawiło więc skarżącego możności udziału w postępowaniu odwoławczym, w tym przedstawienia argumentacji zbieżnej z zawartą w spóźnionym odwołaniu. Organ pominął ponadto, że doręczenie decyzji jednemu z pełnomocników skarżącego nastąpiło w dniu [...]r. i raczej od tej daty należało liczyć bieg terminu do złożenia odwołania. W sytuacji procesowej, w której organ odwoławczy wobec toczącego się nadal postępowania odwoławczego miał prawny obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy przy wzięciu pod rozwagę również argumentacji obu stron, wydane postanowienie stwierdzało jedynie w sposób formalny uchybienie przez skarżącego terminu do złożenia odwołania i w rzeczywistości nie naruszało jego interesu sprawnego. Tym niemniej powinno być ono wydane, bowiem z kolei organ nie mógł formalnie orzekać po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego, skoro było spóźnione, a orzekał jedynie na skutek odwołania złożonego przez drugą stronę. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.