II SA/Wr 1999/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/ Asesor WSA Alicja Palus Protokolant: Iwona Borecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2005r . sprawy ze skargi F. K., R. H., S. M., S. W., R. K., L. A., J. S., T. C., B. F., C. N. i A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej "A". oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Starosty Powiatu K. z dnia [...]r. Nr [...], uzgadniające pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. "Stacja Bazowa Telefonii Komórkowej .A – kod stacji nr [...]D.", zlokalizowanej w Gminie N. R. w miejscowości W. na działki nr [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy N.R. zawartego w postanowieniu nr [...]z dnia [...]r. o uzgodnienie na podstawie przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 Prawa ochrony środowiska projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A. na terenie działki nr [...]w W., wydane zostało przez Starostę K. postanowienie z dnia [...]r. nr [...]. Postanowieniem tym Starosta K. w trybie art. 106 Kpa oraz na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów, przywołanych w jego podstawie prawnej, a także w oparciu o przedłożony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko ( wykonany w [...]r. przez biegłego Wojewody D. ), uzgodnił pozytywnie warunki lokalizacji w/w stacji określone w projekcie decyzji, przedłożonym przez Wójta Gminy N. R.. W uzasadnieniu wydanego postanowienia Starosta K. podkreślił, że zgodnie z raportem oddziaływania na środowisko projektowana inwestycja polegać będzie na budowie nowej wieży o konstrukcji kratowej h=50 m n.p.t., na której zamontowane zostaną dwa rodzaje anten sektorowych nadawczo-odbiorczych pracujących w paśmie 900 MHz firmy B typu K 730691 na wys. 45,0 m n.p.t. i 2 pary anten K 730360 na wysokości 30,0 i 35,0 m n.p.t. oraz antena paraboliczna mikrolinii MW RFS SB1-220 na wysokości 49,0 m n.p.t. Z przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko opracowanego przez mgr inż. J. B. w [...]r. wynika, że stacja bazowa telefonii cyfrowej [...] - 900 MHz Nr F-4970-WB1 D., zlokalizowana na działce nr [...], w W. na maszcie wolnostojącym o wysokości 50 metrów, spełnia przepisy obowiązujące w zakresie ochrony przed elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym. Określony, na podstawie obliczeń i analizy rozkładów pól elektromagnetycznych, obszar dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego wynosi: dla anteny sektorowej K730 691 - azymut 100° * na poziomie 45,0 m - zasięg obszaru 20,0 m * w pionie - zasięg obszaru od 43,0 m npt do 46,1 m npt dla anteny sektorowej K730 360- azymut 230° * na poziomie 30,0 m - zasięg obszaru 11,9 m * w pionie - zasięg obszaru od 27,0 m npt do 31,5 m npt dla anteny sektorowej K730360 - azymut 290° * na poziomie 35,0 m - zasięg obszaru 11,9 m * w pionie - zasięg obszaru od 32,5 m npt do 31,5 m npt dla anteny parabolicznej MW - RFS SB1- 220 - azymut 253° * na poziomie 49,0 m - zasięg obszaru 14,0 m * w pionie - zasięg obszaru od 48,85 m npt do 49,15 m npt Z przedstawionych obliczeń i rysunków w w/w "Raporcie ..." wynika, że pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalny poziom gęstości pola elektromagnetycznego będzie występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, dlatego też Starosta stwierdził, iż planowana inwestycja nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi. W zażaleniu wniesionym na to postanowienie S. M. i F. K. oświadczyli, że nie wyrażają zgody na proponowaną budowę i zagospodarowanie terenu dla omawianej inwestycji, bo jest to za blisko zabudowy mieszkalnej, a także działki nr [...], na której będzie budowany dom. Nawiązali także do spotkania mieszkańców W. w dniu [...]r., na którym zażądali od inwestora, jak to określili, gwarancji zdrowotnej nieszkodliwości promieniowania projektowanej stacji. Starosta K. przekazując wniesione zażalenie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia przez Kolegium Odwoławcze nie odniósł się do zawartych w nim zarzutów, stwierdzając fakt wydania zaskarżonego postanowienia na wniosek Wójta Gminy N. R., na podstawie załączonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpatrując wniesione zażalenie i analizując akta sprawy nie znalazło podstaw do jego uchylenia. Żalący się nie przedstawili bowiem żadnych dowodów świadczących o oddziaływaniu projektowanej stacji, wykraczającym poza dopuszczalne wartości, określone w obowiązujących przepisach. W ocenie Kolegium Odwoławczego zarzuty zawarte w zażaleniu nie dotyczą w istocie jego treści, a odnoszą się do postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy N. R., w którym udział skarżących i składanie przez Nich uwag i wniosków dot. omawianej inwestycji zagwarantowany jest przepisami cyt. Prawa ochrony środowiska ( m.in. art. 32 i 33, a także 53 tego Prawa). Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli F. K., R. H., S. M., S. W., R. K., L. A., J. S., T. C., B. F., C. N. i A. K.. Ponawiając argumentację podniesioną w zażaleniu, skarżący w dalszym ciągu nie godzą się na lokalizację spornej inwestycji z uwagi na, ich zdaniem, zbyt bliską odległość od zabudowy mieszkaniowej. Planowana inwestycja spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody dla właścicieli nieruchomości położonych w jej pobliżu, jak również niebezpieczeństwo dla zdrowia skarżących i ich dzieci. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola decyzji administracyjnych jak i postanowień polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Działając w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że przedmiotowa skarga nie może być uwzględniona jako, że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organów nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji. Uchylenie bowiem decyzji administracyjnej /postanowienia/ względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w razie istnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy /art.145 § 1 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Takie zaś wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm./ - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, co oznacza, że cyt. wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Jak wynika z osnowy postanowienia z dnia [...]r. Nr [...], wydanego przez Starostę Powiatu K., organ ten podstawę do wydania przedmiotowego postanowienia upatruje się w art. 106 § 5 k.p.a. Podkreślić należy, że przepis art. 106 k.p.a. zawiera jedną z tych regulacji postępowania administracyjnego, których związki z prawem materialnym są szczególnie silne. Nawiązuje on bowiem do prawa materialnego, obejmując swoją treścią tylko te sytuacje, których przepis prawa materialnego uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Niewątpliwe jest w niniejszej sprawie, że przepisem prawa materialnego upoważniającym Starostę Powiatu K. do zajęcia stanowiska w sprawie ustaleniu na rzecz Sp. z o.o. w W. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A Nr [...]D." na części działki nr [...]w W., jest art.48 ust.2 pkt.1 w związku z art.378 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz.627 ze zm./. I tak stosownie do w/w przepisu art.48 ust.2 pkt.1, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska, a którym to organem jest starosta, zgodnie z art. 378 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Oznacza to w myśl art.46 ust.1 w związku z art.48 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska, że uzyskanie stanowiska organu ochrony środowiska, w tym przypadku starosty w kwestii zamierzonej inwestycji , stanowi wypełnienie wymogu formalnego, określonego w cyt. wyżej art.48 ust.2 pkt.1 ustawy. Niewątpliwe jest w sprawie, że Wójt Gminy N. R. w dniu [...]r.wszczął postępowanie na wniosek w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej A w miejscowości W., nr działki nr [...]. Niesporne jest także w sprawie, że w dniu [...]r., Wójt Gminy N. R. zwrócił się do Starosty Powiatu K. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przedmiocie wyżej określonym, przedkładając m. innymi raport oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z dyspozycją art.46 ust.1 w związku z art.51ust.1 pkt.1 omawianej ustawy Prawo ochrony środowiska i § 2 pkt.8 lit."k" rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji./(Dz. U. Nr 93, poz.589 ze zm./ - planowana inwestycja należy do kategorii inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, a w świetle ustawy Prawo ochrony środowiska jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle powyższego koniecznym zatem w niniejszej sprawie był raport oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Raport taki sporządzony przez mgr inż. .J. B. - biegłego Wojewody D. w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, przedłożony został przez Wójta Gminy N. R., Staroście Powiatu K., zgodnie z art.48 ust.3 pkt.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. W wydanym przez Starostę Powiatu K. postanowieniu z dnia [...]r., Nr [...], organ ten przyjął, iż zamierzona inwestycja nie stanowi zagrożenia tak dla naturalnego środowiska, jak i też dla zdrowia ludzi. Starosta Powiatu K. poddając analizie obliczenia oraz rysunki zawarte w opisanym wyżej "Raporcie", stwierdził, że pole elektromagnetyczne o wartościach przekraczających dopuszczalny poziom gęstości pola elektromagnetycznego będzie występować w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Organ odwoławczy utrzymując w mocy w/w postanowienie organu pierwszej instancji, wskazał, że wnoszący zażalenie nie przedstawili żadnych dowodów świadczących o oddziaływaniu projektowanej stacji, wykraczającym poza dopuszczalne wartości, określone w obowiązujących przepisach. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że zarówno postanowienie Starosty Powiatu K. z dnia [...]r., Nr [...], jak i zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. jest przekonywujące tak pod względem prawnym, jak i faktycznym. Sąd w pełni podziela stanowisko organów wyrażone w swych rozstrzygnięciach, Stąd też nie można było skutecznie wbrew wywodom skargi uznać, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa skutkującego eliminacją z obrotu prawnego skarżonych postanowień. Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze zarzutów o negatywnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji na środowisko oraz zdrowie ludzi, podkreślić należy, że nie znajdują one uzasadnienia. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, by zarzut ten był prawdziwy. Wyrażanie przez skarżących negatywnych ocen w kwestii oddziaływania zamierzonej inwestycji jest nie tylko dowolne i gołosłowne, lecz także pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia , jak i poprzedzającego postanowienia organu pierwszej instancji , a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by postanowienia te wydane zostały z naruszeniem przepisów o którym stanowi art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. H.B. 25.04.2005r.