II SA/Wr 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2008r. sprawy ze skargi spółki A z siedzibą w G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zabezpieczenia przeciwpowodziowego miasta L.W. oddala skargę. Pismem z dnia 8 lipca 2005r. Biuro Projektów Inżynierii Środowiska i Melioracji A. w Z.G. , działając z upoważnienia i w imieniu D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., Oddział w L.Ś. , złożyło wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pn. "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe miasta L.Ś. ". Burmistrz Gminy i Miasta L.Ś. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami) oraz art. 104 kpa, ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla D. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., Oddział w L.Ś. polegającej na budowie zabezpieczenia przeciwpowodziowego miasta L.Ś. . W uzasadnieniu rozstrzygnięcie wskazano, iż w toku postępowania organ przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku przeprowadzonej analizy organ administracji publicznej stwierdził, że nie ma przeciwwskazań do lokalizacji planowanej inwestycji na terenie gminy L.Ś. , a warunki wynikające z przepisów odrębnych ujęte zostały w treści decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A. z siedzibą w G.W. , która wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, lub o "pozostawienie decyzji" i przyznanie Spółce odszkodowania w kwocie 10.494.137,29 zł. W uzasadnieniu odwołania zarzucono naruszenie przepisów Konstytucji RP, art. 6, 7, 8, 9, 11 KPA oraz art. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. Z 2006 r., Nr 89, poz. 625 ze zm.) art. 1 Ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. Z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Odwołująca się powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że wykonanie przedmiotowej decyzja wyrządzi jej szkodą. W przekonaniu odwołującej się, planowana inwestycja spowoduje zatrzymanie pracy należącej doń Małej Elektrowni Wodnej w B. , a w efekcie doprowadzi do jej rozbiórki oraz pozbawi ją możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, do której ma ona prawo jak każdy inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Wskazano również, iż prawo do prowadzenia działalności gospodarczej w tym obiekcie odwołująca się wywodzi z umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] nr [...], dla którego to obiektu Sąd Rejonowy w L.Ś. , V Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze nr [...], obejmującą działkę nr 27 o obszarze 0,39 ha w B. , oznaczonej jako grunt zabudowany młynem. Odwołująca się podkreśliła ponadto, że obiekt ten nabyła za kwotę 912.617,29 zł oraz że dochody za rok 2004 osiągnięte z produkcji energii elektrycznej wyniosły 164.411,03 zł, przy produkcji rocznej około 996 kWh (co potwierdzają faktury przedłożone przez dzierżawcę).Wskazano również, że prognozowane dochody w okresie amortyzacji obiektu, to jest do roku 2031, według ustawy – Prawo energetyczne wyniosłyby 9.581.520 zł. A zatem, skarżona decyzja uniemożliwi działalność statutową odwołującej się i narazi ją na poniesienie strat w kwocie 10.494.137,29 zł, a także spowoduje niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 KPA, w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 36, art. 37, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53, art. 54, art. 56, art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podkreślono, że na terenie objętym wnioskiem brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Również zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis zaś artykułu 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że organem właściwym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta; jedynie w przypadku inwestycji lokalizowanej na terenie zamkniętym decyzję taką wydaje wojewoda. Na podstawie art. 53 ust. 6 powoływanej ustawy, odwołanie od tej decyzji powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wynika zatem z tego, iż odmowę ustalenia warunków zabudowy (czy też, jak w niniejszej sprawie, lokalizacji inwestycji celu publicznego) organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym jakiekolwiek ograniczenie, w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Odwołująca się nie zgadza się z lokalizacją inwestycji na jej nieruchomości, bez wypłacenia jej stosownego odszkodowania. Należy wskazać, że ustawodawca w art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidział podobną sytuację i zastrzegł, że jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 tejże ustawy - przepisy art. 36 i 37 ustawy stosuje się odpowiednio. Z przepisu art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż skutki takie występują, gdy korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Wówczas właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy albo odszkodowania za poniesioną rzeczywista szkodę, albo też wykupienia nieruchomości lub jej części. Realizacja tych roszczeń może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej, zaś z dniem zawarcia umowy zamiany roszczenia wygasają. Jeżeli zaś w związku z wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wartość nieruchomości uległa obniżeniu, a właściciel albo użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość i nie skorzystał z wyżej wymienionych praw, może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości. Kwestie wysokości odszkodowania oraz jego wypłaty reguluje art. 37 tejże ustawy. Organ odwoławczy podkreślił, iż wykonanie obowiązku wynikającego z roszczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1-3 ustawy, powinno nastąpić w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, chyba, że strony postanowią inaczej. W przypadku opóźnienia w wypłacie odszkodowania lub w wykupie nieruchomości właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości przysługują odsetki ustawowe (ust. 9 art. 37). Mając zatem na uwadze powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że trafne są ustalenia organu I instancji, które zostały wpisane w skarżoną decyzję w punkcie 4, iż "...wejście na teren sąsiedni wymaga porozumienia z jego dysponentami, uporządkowania i przywrócenia poprzednich walorów gruntu oraz wypłacenia ustalonych umową odszkodowań...". Organ odwoławczy trafnie wskazał, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego pełni rolę swoistego substytutu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zezwala ona jednak na rozpoczęcie prac budowlanych a przesądza jedynie o dopuszczalności, co do zasady, lokalizacji danej inwestycji. Szczegółowe ustalenia odnoszące się do projektowania i realizacji konkretnego zamierzenia budowlanego będą odbywać się na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, co podlega szczegółowej regulacji zawartej w Prawie budowlanym i przepisach szczególnych. Organ dodał także, iż w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odpowiedni ku temu organ, ocenia zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Zatem skoro zakres przedmiotowy postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mieści się w ramach zakreślonych przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, żądania wykraczające poza ten zakres należy uznać za bezpodstawne. Dotyczy to w szczegolności żądania wypłaty ewentualnego odszkodowania które nie może być przedmiotem ustaleń w postepowaniu lokalizacyjnym. Podkreślić należy również, iż w tymże postępowaniu nie bada się również tytułu prawnego do gruntu (por. art. 63 ust. 2 ustawy), lecz koncentruje się jedynie na dopuszczalności zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystania danego terenu. Organ wskazał nadto, iż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza uprawnień osób trzecich. Wprawdzie reguła ta nie wynika wprost z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednak nie może ona budzić wątpliwości w świetle wykładni systemowej przepisów tej ustawy. A zatem obawy Spółki "Hydro Volt" odnośnie zamiarów czy to inwestora, czy to organu l instancji co do jej własności są bezpodstawne, gdyż wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stwarza wnioskodawcy jakichkolwiek uprawnień co do dysponowania cudzą nieruchomością na obszarze objętym wnioskiem, a później decyzją. W przedmiotowej decyzji organ I instancji nie mógł orzec o pozbawieniu kogokolwiek jego własności czy też o wypłacie za to odszkodowania, bowiem jak wspomniano wyżej, będąc związany wnioskiem inwestora, prowadził on jedynie postępowanie w celu ustalenia lokalizacji inwestycji, polegającej na stworzeniu systemu zabezpieczenia przeciwpowodziowego miasta L.Ś. poprzez budowę dziesięciu wałów w dolinie B. (wałów opaskowych) oraz na brzegach potoków (wałów cofkowych), mających na celu zabezpieczenie terenów przed bezpośrednim zalewem wodami B. i potoków S. i P. ; przeprowadzenie cząstkowej regulacji rzeki B. oraz potoków S. i P. ; budowę kanału ulgi dla B. w przekroju mostu kamiennego usytuowanego w km 170+700 rzeki, w tym budowie mostu na skrzyżowaniu kanału ulgi z droga wojewódzką nr 364; przebudowę mostu na potoku P. w rejonie skrzyżowania ul. L z G. . A zatem wszelkie inne ustalenia wykraczające poza zakres tego postępowania nie mogły mieć znaczenia dla jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Odnosząc się zaś do zarzutu strony, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca, będąc projektantem planowanej inwestycji, nie może być uznany za stronę w sprawie, bowiem postępowanie nie dotyczy jej interesu prawnego, organ odwoławczy podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie Biuro Projektów Inżynierii Środowiska i Melioracji "B. " sp. z o. o. z siedzibą w Z.G. nie występuje samodzielnie lecz jej reprezentanci – RR i TK są pełnomocnikami właściwego inwestora jakim jest D. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. - Oddział w L.Ś. . Zdaniem organu odwoławczego nieuprawnione jest zatem twierdzenie, iż wnioskodawca ten nie posiada interesu prawnego w przedmiotowej sprawie bowiem interes faktyczny będący źródłem jego zainteresowania zagospodarowaniem wskazanych nieruchomości, przesądza jednocześnie o interesie prawnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. wniosła "Hydro Volt" sp. z o.o. z siedzibą w G.W. . Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne nie spełniają warunku koniecznego dla tego typu decyzji, gdyż wnioskodawca nie ma prawa własności do terenu objętego tą decyzją, co narusza interesy właściciela gruntu, chronione na mocy przepisu art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeśli więc wnioskodawca nie dysponuje tytułem prawnym do gruntu to wydana decyzja lokalizacyjna jest wadliwa. Wydanie jej jest możliwe bowiem, zdaniem strony skarżącej, dopiero z chwilą uzyskania przez wnioskodawcę prawa własności do terenów objętych taką decyzją. Tymczasem w niniejszej sprawie gmina nie władała terenem, na którym ma powstać inwestycja celu publicznego, a zatem nie mógł wydać decyzji lokalizacyjnej dla takiej inwestycji, polegającej na budowie zabezpieczenia przeciwpowodziowego miasta L.Ś. . Skarżąca w dalszym ciągu wskazała, że osoby, które złożyły wniosek o wydanie powyższej decyzji, tj. R. R. i T. K. nie były do tego należycie umocowane, skoro pełnomocnikiem inwestora, jakim jest D. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W. w postępowaniu przed organami administracji publicznej była "B. " sp. z o.o., a nie wskazane wyżej osoby fizyczne. W odpowiedzi na skargę organ administracji publiczne podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd , następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywołanej powyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując powyższą skargę wskazać należy, iż zgodne z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy). Również zgodnie z art. 50 ust. 1 tej ustawy inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis zaś artykułu 51 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że organem właściwym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a jedynie w przypadku inwestycji lokalizowanej na terenie zamkniętym - decyzję taką wydaje wojewoda. Na podstawie art. 53 ust. 6 powoływanej ustawy odwołanie od tej decyzji powinno określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie do art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wynika z tego, zatem, iż odmowę ustalenia warunków zabudowy (czy też, jak w niniejszej sprawie, lokalizacji inwestycji celu publicznego) organ może oprzeć jedynie na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym jakiekolwiek ograniczenie w zakresie lokalizacji danej inwestycji. Organ prowadzący postępowanie lokalizacyjne powinien oprzeć wszelkie rozstrzygnięcia nie uwzględniające wniosku w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego (w postaci odmowy ustalenia wnioskowanych warunków) na wyraźnej sprzeczności żądania z konkretnym przepisem prawnym, zakazującym lokalizacji przedsięwzięcia budowlanego określonego rodzaju. Oznacza to, że w postępowaniu o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odpowiedni organ, ocenia zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 cytowanej ustawy) i jako taki zawiera ustalenia powszechnie wiążące na obszarze, na którym obowiązuje. W przypadku braku takiego planu, wydawane są na podstawie art.4 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy, stanowiące swoisty surogat takiego planu, które nie rodzą wszakże prawa do terenu, ani też nie naruszają prawa własności i uprawnień osób trzecich do określonej nieruchomości. Rozstrzygnięcia zawarte w decyzji lokalizacyjnej wiążą natomiast, co do zasady, organ właściwy do wydania pozwolenie na budowę. Decyzje takie mają zatem charakter promesy. Wydający je organ przyrzeka, iż ustalone w decyzji warunki zabudowy przesądzą o treści kolejnego rozstrzygnięcia – zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Należy również dodać, iż decyzje takie wygasają z chwilą, gdy inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę lub gdy dla danego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są sprzeczne z treścią decyzji (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, ( pod red. Z. Niewiadomskiego), Warszawa 2005, s. 46). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że podmioty zamierzające realizować inwestycję celu publicznego winny złożyć wniosek do właściwego w sprawie organu administracji publicznej o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Rozpatrując wniosek strony, właściwy organ obowiązany był do zbadania, czy nie istnieje jakakolwiek wyraźna sprzeczność z przepisem nakładającym jakiekolwiek ograniczenie w zakresie obejmującym przedmiot złożonego wniosku i rozstrzygnięcie, czy dopuszczalne było wydanie wnioskowanej decyzji, stanowiącej swoistą promesę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156 poz. 1118 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Mając powyższe na uwadze Sąd pragnie podkreślić, że na etapie wydawania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ administracji publicznej nie bada kwestii związanych z tytułem prawnym do gruntu, lecz koncentruje się jedynie na dopuszczalności zmiany dotychczasowego sposobu wykorzystania danego terenu. Wspomniany zaś wyżej problem tytułu prawnego do gruntu, jak również zgodność zamierzonych robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego pozostawia się do rozstrzygnięcia organom administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielanego pozwolenia budowlanego. Tym samym zasadniczy zarzut skargi, iż organ wydał decyzję co do gruntu, do którego wnioskodawca nie posiadał tytułu prawnego, należało uznać za bezzasadny w postępowaniu o wydanie decyzji lokalizacyjnej. W postępowaniu administracyjnym skarżąca domagała się wypłaty odszkodowania, ponieważ decyzja organu I instancji uniemożliwi prowadzenie jej działalności statutowej i narazi ją na straty. Jak już podkreslił organ odwoławczy ustawodawca w art. 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidział taką sytuację i zastrzegł, że jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wywołuje skutki, o których mowa w art. 36 tejże ustawy - przepisy art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się odpowiednio. Z przepisu art. 36 (w zw. z art. 58) tej ustawy wynika, iż skutki takie mogą wystąpić, gdy korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, na skutek wydania decyzji lokalizacyjnej. Wówczas właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy albo odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Realizacja tych roszczeń może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Sąd jednak pragnie podkreślić, że z podobnymi roszczeniami, należy wystąpić do gminy, na terenie której nieruchomość się znajduje, natomiast koszty realizacji roszczeń – w przypadku decyzji o warunkach zabudowy – ponosi inwestor po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednakże wszelkie spory z tego tytułu rozstrzyga sąd powszechny, a zatem postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było właściwe do zgłaszania takich roszczeń (por. G. Zalas, Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - nowe rozwiązania w zakresie realizacji inwestycji, , CASUS 2004 r., nr 1, s. 40 i nast.). Odnosząc się do zarzutu skargi, zgodnie z którym osoby, które złożyły wniosek o wydanie powyższej decyzji, tj. R.R. i T.K. nie były do tego należycie umocowane, skoro pełnomocnikiem inwestora, jakim jest D. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych we W., w postępowaniu przed organami administracji publicznej była "B. " sp. z o.o., a nie wymienione osoby fizyczne, Sąd zauważa, iż pełnomocnikiem inwestora jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z zapisami zawartymi w Krajowym Rejestrze Sądowym spółkę tę reprezentuje zarząd jednoosobowo, zaś jedynym członkiem zarządu spółki jest R.R., a więc jedna z osób podpisanych pod wnioskiem. Tym samym należało uznać, że inwestor był należycie reprezentowany w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.