II SA/Wr 2/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 października 2024 r. Nr IF-O.7840.321.2021.MSZ w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zasądzić od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 6 grudnia 2024 r. A. P. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 30 października 2024 r. (Nr IF-O.7840.321.2021.MSZ) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że korzystając z uprawnień określonych w art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowieniem z dnia 31 grudnia 2024 r. uchylił zaskarżone postanowienie oraz stwierdził, że postanowienie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi w toku postępowania sądowoadministracyjnego przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Będzie to miało miejsce między innymi wówczas, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zostanie pozbawione bytu prawnego wskutek skorzystania przez organ, który je wydał, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 u.p.p.s.a i uchylenia go. Przepis art. 54 § 3 u.p.p.s.a. zezwala bowiem organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że sąd umarzając postępowanie sądowe z uwagi na zastosowanie przez organ autokontroli bada jedynie czy skarga została uwzględniona przez organ w całości, a zaskarżony akt administracyjny wyeliminowany. Sąd nie kontroluje natomiast aktu autokontrolnego, gdyż naruszyłby zasadę skargowości. Na akt wydany w trybie autokontroli przysługuje bowiem odrębna skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka zaskarżenia lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z dnia 20 marca 1999 r., OPS 16/99, publ. CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wojewoda Dolnośląski, uznając argumentację skarżącej wydał postanowienie z dnia 31 grudnia 2024 r. (Nr IF-O.7840.1.532.2024.MSZ, IF-O.0552.75.2024.MSZ), którym uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 30 października 2024 r. (Nr IF-O.7840.321.2021.MSZ) oraz stwierdził, że uchylone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wobec tego dalsze postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w trybie autokontroli. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 u.p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 u.p.p.s.a. Na koszty te złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika – radcy prawnego (480 zł).