II SA/Wr 200/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy - Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności postanowienia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej zwane również jako Kolegium lub w skrócie SKO) postanowieniem z dnia 3 stycznia 2011 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku D. W. (dalej również jako skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 4 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia 28 sierpnia 2009 r. nr [...], utrzymującego w mocy postanowienie tego Kolegium z dnia 30 czerwca 2009 r. nr [...], przekazującego Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. do załatwienia, jako organowi właściwemu w sprawie, wniosek D. W. z dnia 19 czerwca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 27 maja 2009 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że argumentacja wniosku odnosząca się do licznych przykładów naruszeń prawa, których zdaniem skarżącej miały dopuścić się organy administracji publicznej, nie może mieć znaczenia dla przedmiotu sprawy rozstrzygniętej powyższym postanowieniem, bowiem dotyczy on wyłącznie rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej pod kątem zbadania czy postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, a tym samym czy było obarczone wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Podniesiono w tym kontekście, iż przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący i naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje jego nieważność bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Akt administracyjny wydany z naruszeniem takich przepisów jest nieważny, jak to wynika z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. , dlatego też, w związku z opisanym stanem faktycznym i prawnym tej sprawy zasadnym było utrzymanie w mocy kwestionowanego postanowienia SKO w L. z dnia 4 listopada 2010 r. nr [...] - jako zgodnego z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisane na wstępie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosła D. W.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, że jest niesprawiedliwe i rażąco narusza prawo skarżącej do dokumentu i otrzymania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i kserokopii map. Zdaniem skarżącej "SKO we W. i L. pod nadzorem Prezesów i ich zastępców buduje mafię wrocławską za darmo w tak zwanych priorytetach krajowych przy budowie dróg, obwodnic (...) i ta mafia wrocławska sięga po moją własność (...)". W ocenie skarżącej zaskarżone postanowienie rażąco narusza Konstytucję RP w "art. 2, 7, 8 p 1 i 2, art. 21 p 1 i 2, art. 31 p 1, 2, 3, w art. 32 p 1 i 2, 51 p 3 i 4, art. 61 p 1 i 2, art. 77 p 1 i 2 i 83". Nadto rażąco narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego: "art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 15, 24, 25, 35, 36, 37, 38, 41, 75 § 1, 77 § 1, 89 § 1, art. 145 § 1 p 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 § 2, § 3, art. 156 § 1 i art. 217, 218, 219 kpa". Dalej skarżąca zarzuciła, że organ nie wykonał wyroków Sądu: II SA/Wr 476/05, III SA/Wr 393/05 i III SA/Wr 433/05. Skarżąca zakończyła skargę stwierdzeniem, że zaskarżone postanowienie powinno być "uchylone, zmienione, a skarżąca winna otrzymać wnioskowane dokumenty". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 12 marca 2012 r. skarżąca osobiście złożyła na biurze podawczym tut. Sądu upoważnienie (pełnomocnictwo) do reprezentowania jej w niniejszej sprawie przez swojego męża- M. W.. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 22 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej nie stawił się pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Stosownie natomiast do brzmienia art. 145 § 1 u.p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 u.p.p.s.a.). Zdaniem sądu zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani nie narusza przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy podstawą wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Z mocy art. 126 k.p.a. przepis ten stosuje się również do postanowień. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium doszło do prawidłowego wniosku, że skoro z obrotu prawnego zostało wyeliminowane postanowienie z dnia 30 czerwca 2009 r., nr [...] to również należało, w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. należało stwierdzić nieważność postanowienia z dnia 28 sierpnia 2009 r. nr [...], wydanego przez Kolegium w drugiej instancji, które utrzymywało w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia 30 czerwca 2009 r. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 199/11, oddalając skargę D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 3 stycznia 2011 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 2 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia 30 czerwca 2009 r. nr [...], przekazującego Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu we W. do załatwienia, jako organowi właściwemu w sprawie, wniosek D. W. z dnia 19 czerwca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 27 maja 2009 r. nr [...], uznał za prawidłowe ustalenie, że postanowienie o przekazaniu podania D. W. do SKO we W. wydano z naruszeniem przepisów o właściwości. Zauważono przy tym, że SKO w L. błędnie przekazało to ostatnie pismo skarżącej do SKO we W., ponieważ samo było organem właściwym do jego rozpoznania we własnym zakresie zgodnie z właściwością. Innymi słowy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. było organem właściwym do rozpatrzenia wniosku D. W. z dnia 19 czerwca 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia 27 maja 2009 r. Przekazanie tego wniosku do SKO we W. było zatem naruszeniem prawa, dlatego uzasadnione było stwierdzenie nieważności postanowienia SKO w L. z dnia 30 czerwca 2009 r. nr [...]. Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko wyrażone w cytowanym powyżej wyroku i dalej przytacza je jako swoje: "Zdaniem sądu, można oczywiście rozważać, czy bardziej odpowiednią podstawą prawną do stwierdzenia nieważności omówionego postanowienia nie powinien być przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Problem właściwej kwalifikacji podstawy nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., a w szczególności oddzielenie jej od przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (braku podstawy prawnej i rażącego naruszenia prawa) może być o tyle istotny, że przesłanka ta jest objęta przedawnieniem. Jednak w niniejszej sprawie kwestia przedawnienia nie miałaby miejsca. Nadto zastosowanie w kontrolowanym przypadku przepisu art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wynikiem sprawy jest bowiem stwierdzenie nieważności wadliwego postanowienia o przekazaniu podania według właściwości, który to wynik sprawy sąd rozpoznający skargę w całości zaaprobował. Nadto, zdaniem sądu, organ ponownie rozpatrując sprawę, prawidłowo zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy powiedzieć, że sąd rozpoznający skargę zapoznał się treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 393/05 (k. 297-298 akt sądowych), jednak orzeczenie to pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie sądowoadminstracyjne. Jeśli chodzi o przepisy Konstytucji RP i k.p.a. wyliczone w skardze, jako rzekomo naruszone przez kolegium, burmistrza i starostę, to zarzuty w tym zakresie nie podlegają badaniu w niniejszym postępowaniu, bowiem jego przedmiot zawężony jest do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Jak już wywiedziono, postanowienie to odpowiada prawu, zatem zarzuty skarżącej nieodnoszące się bezpośrednio do tego orzeczenia nie były uzasadnione. Natomiast zarzuty skarżącej o charakterze ogólnym i abstrakcyjnym (dotyczące "mafii" i tym podobnych zagadnień) nie podlegały badaniu przez sąd rozpoznający skargę. Również poza zakresem niniejszej sprawy znajdują się postulaty skarżącej, która żąda okazania jej przez różne organy wybranych przez siebie dokumentów. Sprawa dostępu do określonych dokumentów przez skarżącą oceniona jest jako "prosta" (k. 295 akt sądowych) i można się zgodzić, że nie jest ona istotnie sprawą skomplikowaną. Niemniej nie jest rolą sądu pozyskiwanie jakichkolwiek dokumentów tylko po to, aby zrealizować potrzeby życiowe skarżącej, jeśli dokumenty te są zbędne w konkretnym postępowaniu. Uzyskanie określonych dokumentów z ewidencji gruntów i budynków następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), a więc niewątpliwie postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia o przekazaniu podania według właściwości nie jest procedurą właściwą do uzyskania dostępu do ww. danych. Nadto postępowanie sądowe nie powinno być środkiem do osiągania pozaprocesowych celów zamierzonych przez skarżącą." Mając powyższe okoliczności na uwadze, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.