II SA/Wr 201/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o zezwoleniu na prowadzenie w procesie R10 odzysku osadów ściekowych na terenie gminy Ś.Ś. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Po myśli art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po myśli § 3 art. 61 po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Spółka A wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Ś. z dnia [...]r. Nr [...], zezwalającej Spółce A na prowadzenie w procesie R10 odzysku osadów ściekowych na terenie gminy Ś.Ś.. W skardze strona skarżąca zgłosiła także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że wyeliminowanie w/w decyzji Starosty Ś. z dnia [...]r. z obrotu prawnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Mianowicie w decyzji Starosty, na podstawie której Spółka prowadziła działalność, określone zostały również warunki magazynowania odpadów. Obowiązek uzyskania decyzji zezwalającej na magazynowanie wynika z art. 63 ust. 6 ustawy o odpadach, który wskazuje, że miejsce i sposób magazynowania określa się w decyzji. Wynika z tego, że Spółka A była zobowiązana do wystąpienia o wydanie decyzji, aby określić miejsce i sposób magazynowania. W sytuacji nieuzyskania przedmiotowej decyzji Spółka narażona byłaby na sankcję z art. 293 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150). Magazynowanie bez uzyskania decyzji jest traktowane w myśl powyższych uregulowań jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji. W związku z tym, na Spółkę mogą zostać nałożone dotkliwe kary finansowe, co spowodowałoby w konsekwencji konieczność zaprzestania prowadzenia działalności przez Spółkę. Poza tym - biorąc pod uwagę charakterystykę przedsięwzięcia realizowanego na podstawie posiadanej decyzji - prowadzonych działań nie sposób zaprzestać/usunąć w szybkim czasie, co prowadzi z kolei do przypuszczenia, że owe kary mogłyby być nakładane do czasu zakończenia działań na terenie będącym we władaniu Spółki. Ponadto strona skarżąca wskazała na okoliczność, że działała w dobrej wierze. Uzyskawszy zezwalającą na prowadzenie działalności Spółki w zakresie odzysku odpadów w procesie R10 od organu (Starosty Ś.) Spółka nie była świadoma, że działania owe nie są poparte odpowiednim zezwoleniem. W przedmiotowej sprawie to organ wydał decyzję być może nie do końca poprawną - kwestia ta pozostaje poza oceną strony skarżącej. Natomiast nie sposób upatrywać w tym działaniu jakiejkolwiek winy czy zaniedbania Spółki. Tym bardziej krzywdzące wydaje się ponoszenie przez stronę skarżącą skutków wadliwego działania Starosty, a skutki te niestety dotkną właśnie Spółki. Uwzględniając powyższe przepisy oraz okoliczności podniesione przez stronę skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że jej wykonanie jeszcze przed rozpatrzeniem sprawy stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku, gdyby decyzja ta została zakwestionowana w postępowaniu sądowym, w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę przedmiot postępowania, tj. wyeliminowanie z obrotu prawnego zezwolenia na prowadzenie odzysku osadów ściekowych. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym przedmiocie został uwzględniony. Należy jednocześnie zastrzec, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.