II SA/Wr 2014/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Jolanta Sikorska (spraw.) Sędziowie WSA - Lidia Serwiniowska Asesor WSA - Elżbieta Naumowicz Protokolant Aleksandra Markiewicz Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2004 r. przy udziale --- sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D., powołując się na przepis art. 58 i art. 59 § 2 k.p.a. odmówił S. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu S. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że decyzją administracyjną z dnia [...]r. nr [...]orzeczono o odmowie przyznania S. K. prawa do zasiłku przedemerytalnego z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 37 l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Decyzję tę odebrała osobiście w dniu [...]r. żona odwołującego się, co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia od niej odwołania, które zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. winno być wniesione w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. S. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu [...].. Organ wskazał, że zgodnie z przepisem art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Odwołujący się złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia podając, że przyczyną nie złożenia odwołania w terminie był pobyt za granicą. Organ odwoławczy podał, że nie uwzględnił prośby albowiem nie zostały spełnione przesłanki z art. art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Odwołujący się nie uprawdopodobnił, że przekroczenie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Mając powyższe na uwadze orzekł jak w zaskarżonym postanowieniu. W skardze na powyższe postanowienie S. K. domagał się jego uchylenia. Podał, że jako przyczynę niedotrzymania terminu wniesienia odwołania wskazał swój pobyt za granicą. Wyjaśnił, że faktycznie to nie on lecz jego żona odebrała pismo, co potwierdza jego wersję o pobycie za granicą. Zarzucił, że Wojewoda D. uznając, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek do przywrócenia terminu, nie uzasadniał dlaczego dokonał takiej oceny faktów. Organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprawujący zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm..), w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej uznał, że wydane w sprawie postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie jest jedynie ocena pod względem zgodności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego postanowienia Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...]o odmowie przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty Powiatu S. z dnia [...]r. nr [...], którą to decyzją orzeczono o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zgodnie z przepisem art. 58 kpa: "§ 1. W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. § 2. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. § 3. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne." W wyroku z dnia 9.05.2001r., sygn. SA/Sz 260/00 (LEX nr 48942) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła mu dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy zainteresowanego." Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona obowiązana jest do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. (por. postanowienie NSA z dnia 4.10. 2000 r., sygn. I SA/Gd 560/00, LEX nr 46437). W wyroku z dnia 20.04.1999r. sygn. I SA/Ka 1609/97(LEX nr 37821) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym: "Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę zalicza się m.in. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osoby powódź czy pożar. Tak więc samo zwolnienie od pracy nie może być wyłącznie potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Tak samo nie może wyłączać zawinienia fakt czasowego przebywania zainteresowanego poza miejscem stałego zamieszkania, jeżeli doszło w tym czasie do skutecznego doręczenia zaskarżonego postanowienia." W wyroku z dnia 28.12.2000r. sygn. I SA/Ka 1781/99 (LEX nr 47160) Sąd ten wskazał, że: "Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu." Mając na względzie z jednej strony podane przez skarżącego okoliczności uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to jest czasowe przebywanie za granicą, z drugiej zaś treść wyżej powołanego przepisu art. 58 § 1 k.p.a. prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż nie można przyjąć, że przekroczenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy skarżącego. Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego organ odwoławczy podał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że okoliczności faktyczne podniesione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie są tymi, o jakich mowa w art. 58 § 1 k.p.a. W świetle powyższego Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w związku z czym na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.