II SA/Wr 202/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/, Sędziowie: WSA Anna Siedlecka, NSA Julia Szczygielska, Protokolant Kinga Kręc, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2008r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o ustalenia inwestycji celu publicznego polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ś. ustalił na rzecz Spółki B w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbudowie na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej. Odwołanie od tej decyzji złożyło Stowarzyszenie "A" w Ś.. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie powyższej decyzji zarzucając, iż narusza ona obowiązujące prawo i interes społeczny, godząc w zdrowie ludności i środowisko. Zdaniem Stowarzyszenia kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem Konstytucji, przepisów z zakresu ochrony środowiska, planowania i zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego oraz przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 28, 29 i 154 § 1 kpa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, przywołując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 105 § 1 kpa, umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o dopuszczeniu Stowarzyszenia "A" w Ś. do postępowania w przedmiotowej sprawie w trybie wymaganym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zgodnie z art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji wydanej w I instancji służy stronie postępowania. Stroną postępowania, według definicji zawartej w art. 28 kpa, jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zgodnie z orzecznictwem administracyjnym, stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich do terenu inwestycji (uchwała NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., IV SA 20/95, ONSA 1996/2/54). Z kolei stosownie do treści art. 31 § 1 pkt 2 kpa, organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i przemawia za tym interes społeczny. Są to ustawowe przesłanki, których spełnienie łączne jest warunkiem dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu. W przypadku, gdy organizacja społeczna została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji, uczestniczy w nim na prawach strony, a zatem ma również prawo do wniesienia odwołania, co wynika z art. 31 § 3 kpa. Kolegium podkreśliło następnie, że z użycia słowa "uczestniczy" wynika, iż prawa strony przysługują organizacji społecznej, jeżeli została dopuszczona przez organ administracyjny do udziału w postępowaniu. Stosownie zatem do art. 127 § 1 kpa i art. 31 § 3 kpa, odwołanie przysługuje organizacji społecznej, która brała udział w postępowaniu w I instancji na prawach strony. Organizacja społeczna, która nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, nie może być uznana za biorącą udział w postępowaniu, nie jest więc także legitymowana do złożenia odwołania. Kolegium powołało się przy tym na komentarz prof.B.Adamiak do art. 127 kpa (Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996). Rozpatrując odwołanie wniesione przez Stowarzyszenie "A" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że – jak wynika z akt sprawy – Stowarzyszenie to nie występowało do Prezydenta Miasta Ś. o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na "Rozbudowie na istniejącym maszcie Spółki B stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] przy ul. [...] w Ś." i nie zostało do tego postępowania dopuszczone w trybie cytowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów brak było podstaw do uznania Stowarzyszenia za stronę postępowania zakończonego skarżoną decyzją, której przysługiwałoby prawo do odwołania się od tej decyzji. Na poparcie swych wywodów Kolegium przywołało uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r. (ONSA 1999/4/119) i stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa orzekło jak wyżej. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie "A" w Ś. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Ś., podtrzymując argumentację podnoszoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 266/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że skarga jest zasadna, gdyż decyzja organu II instancji została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 107 kpa. Nie zostały bowiem wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia. Przywołując następnie unormowania zawarte w art. 6, art. 7, art. 8, art. 28, art. 29, art. 5 § 2 pkt 5, art. 31 i art. 127 § 1 kpa oraz orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny – odnosząc przytoczone rozważania prawne do okoliczności rozpatrywanej sprawy – uznał, iż organ odwoławczy nie ustalił bezspornie, czy Stowarzyszenie "A" jest stroną, czy też może uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony jako organizacja społeczna zgodnie z art. 31 kpa. Sąd podniósł, że powołany art. 29 kpa ustala podstawowy krąg podmiotów, które w postępowaniu administracyjnym mogą być stronami, w sytuacji, gdy mają w sprawie indywidualnej interes prawny lub obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Sąd wskazał, że pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kpa oraz pozostałe przepisy kodeksu, może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, to jest z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną nie pozwala na uznanie za stronę (postanowienie NSA z dnia 30 maja 1984 r., II SA 789/84). Od tak pojmowanego interesu odróżnić trzeba interes faktyczny, czyli stan, w którym strona jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy, nie może jednak poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że w świetle powyższych uwag orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. należy uznać co najmniej za przedwczesne. Zaskarżona decyzja została wydana bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy odnoszących się do statusu skarżącego Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu. W aktach organu I instancji znajdują się bowiem pisma Stowarzyszenia, które w całości zostały pominięte w uzasadnieniu orzeczenia organu odwoławczego. Jeśli organ ten uważa, że pisma te nie stanowią wniosku o dopuszczenie do postępowania i nie wymagają np. wezwania do uzupełnienia, to takie rozumowanie winno znaleźć swoje miejsce w pisemnym uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia. Jeśli zaś organ odwoławczy uważa, że przedwcześnie organ I instancji nie rozstrzygnął o tym, czy pismo z dnia 7 marca 2006 r. istotnie nie powinno być uznane za zgłoszenie się strony skarżącej do postępowania, to już sama treść orzeczenia winna być odmienna. Sąd wskazał przy tym, że art. 8 kpa obliguje organy administracji publicznej do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. W opinii Sądu organ odwoławczy nie rozważył w szczególności w sposób należyty i wszechstronny, czy odwołujące się Stowarzyszenie jest samoistną stroną postępowania, jak również czy przedstawiane w toku postępowania administracyjnego pisma strony skarżącej miały w istocie charakter wniosku o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu na prawach strony, czy też charakteru takiego nie miały i dlaczego. Obowiązek rozpoznania sprawy na nowo w jej całokształcie i z uwzględnieniem wszystkich okoliczności odnosi się również do badania statusu strony w postępowaniu odwoławczym. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy uzasadniając zaskarżoną decyzję ograniczył się jedynie do akceptacji (bez należytego zbadania, a następnie uzasadnienia) stanowiska Prezydenta Miasta Ś. o braku od strony skarżącej stosownego wniosku z żądaniem dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony. Tak więc w rozpoznawanej sprawie nie została prawidłowo rozpatrzona zarówno sprawa istnienia dopuszczenia stowarzyszenia do tego postępowania, jak też jego status jako strony postępowania. Organ odwoławczy pominął te kwestie w swoich rozważaniach twierdząc, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wyjaśnił, dlaczego mimo ewidentnego zainteresowania toczącym się postępowaniem Stowarzyszeniu nie przysługuje status strony lub podmiotu na prawach strony i w konsekwencji, czy istotnie nie może ono zostać dopuszczone do tego postępowania na prawach strony. Brak jest także motywów, jakimi kierował się organ, wydając rozstrzygnięcie. Z powyższych względów skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] została uwzględniona. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po ponownym rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia "A" w Ś. od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa i art. 105 § 1 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołując treść art. 127 § 1 i art. 28 kpa oraz powołując się na uchwałę NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., IV SA 20/95, ONSA 1996/2/54, podał, że analiza akt sprawy wskazuje, iż Stowarzyszenie "A" nie jest samoistną stroną postępowania w niniejszej sprawie. Za taką nie zostało uznane przez organ I instancji i nie występuje w rozdzielniku stron umieszczony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 22 lutego 2006 r., ani w rozdzielniku stron umieszczonym w zaskarżonej decyzji. Wskazując, iż warunkiem dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest łączne spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek z art. 31 § 1 pkt 2 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że w przypadku, gdy organizacja społeczna została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji, uczestniczy w nim na prawach strony, a zatem ma również prawo do wniesienia odwołania, co wynika z art. 31 § 3 kpa. Kolegium podkreśliło następnie, że z użycia słowa "uczestniczy" wynika, iż prawa strony przysługują organizacji społecznej, jeżeli została dopuszczona przez organ administracyjny do udziału w postępowaniu. Stosownie zatem do art. 127 § 1 kpa i art. 31 § 3 kpa, odwołanie przysługuje organizacji społecznej, która brała udział w postępowaniu w I instancji na prawach strony. Organizacja społeczna, która nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu przed organem I instancji, nie może być zatem uznana za biorącą udział w postępowaniu, nie jest więc także legitymowana do złożenia odwołania. Kolegium powołało się przy tym na komentarz prof.B.Adamiak do art. 127 kpa (Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podniosło następnie, że z odwołania i z akt sprawy wynika, iż Stowarzyszenie "A" nie występowało do Prezydenta Miasta Ś. o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na "Rozbudowie na istniejącym maszcie Spółki stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] przy ul. [...] w Ś." i nie zostało do tego postępowania dopuszczone w trybie cytowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium stwierdziło, że za wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie można uznać pisma Stowarzyszenia z dnia 7 marca 2006 r., bowiem nie zawiera sformułowań, z których by można wywieść wolę uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony. W konkluzji tego pisma oczekiwano jedynie odpowiedzi na zgłoszone uwagi w ustawowym terminie. Organ II instancji zaznaczył, że odpowiedź na swoje wystąpienie Stowarzyszenie otrzymało w dniu 28 lipca 2006 r., w której – w myśl zasady wynikającej z art. 9 kpa – poinformowano je o prawie uczestniczenia na prawach strony w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach, które będzie przedmiotowo właściwe do uwzględnienia zgłaszanych wniosków. Kolegium zauważyło przy tym, że Stowarzyszenie "A" uczestniczy w wielu postępowaniach administracyjnych i z dokonywanych czynności można wnioskować, że osoby je reprezentujące posiadają rozległą wiedzę w zakresie ochrony środowiska i znana im jest procedura administracyjna. W tej sytuacji – w opinii organu odwoławczego – zasadnym jest wymagać od osób dbających o swoje interesy minimum staranności w podejmowanych czynnościach. Z powyższych względów – zdaniem Kolegium Odwoławczego – brak było podstaw do uznania Stowarzyszenia za stronę postępowania zakończonego skarżoną decyzją, której przysługiwałoby prawo do odwołania się od tej decyzji. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r. (ONSA 1999/4/119) Kolegium stwierdziło, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania i na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa orzekło jak wyżej. Na powyższą decyzję Stowarzyszenie "A" w Ś. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji nr [...] Prezydenta Miasta Ś., podtrzymując argumentację podnoszoną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wywodziło ponadto, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. usiłowało pozbawić Stowarzyszenie "A" statusu strony w niniejszym postępowaniu, naruszając art. 7-9, 65, 123 i 125 kpa oraz że Kolegium całą swą uwagę skupiło na udowodnieniu, że w aktach sprawy brak jest postanowienia organu, wystawionego w myśl art. 123 kpa, przyznającego skarżącemu Stowarzyszeniu status strony, co sprawia, że decyzje organów obu instancji dotknięte są naruszeniem art. 77, 80 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie obecnie takie wady i uchybienia już nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Podkreślić przede wszystkim trzeba, że w rozpatrywanej sprawy istotne jest jedynie to, czy strona skarżąca – Stowarzyszenie "A" w Ś. jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...], nie zaś to, czy wyżej wymieniona decyzja Prezydenta Ś. jest prawidłowa. Powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 266/07 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] były jej wady formalne – naruszenie szeregu wskazanych w motywach tego wyroku przepisów procedury administracyjnej i w konsekwencji nie wyjaśnienie przez organ odwoławczy, czy Stowarzyszeniu "A" w Ś. przysługuje w sprawie zakończonej w I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] status strony lub podmiotu uczestniczącego w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Ponownie rozpatrując sprawę – po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 października 2007 r. – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – stosownie do treści tego wyroku – rozważyło, czy skarżące Stowarzyszenie w postępowaniu zakończonym w I instancji decyzją Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. nr [...] było stroną bądź uczestniczyło w tym postępowaniu – stosownie do art. 31 kpa – na prawach strony. W motywach zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. Kolegium Odwoławcze w sposób wystarczający wykazało, że w powyższym postępowaniu skarżące Stowarzyszenie nie było stroną, ani też nie zostało dopuszczone do udziału na prawach strony. Zgadzając się ze stwierdzeniem organu odwoławczego, iż Stowarzyszenie "A" nie jest samoistną stroną postępowania w niniejszej sprawie, należy w szczególności podkreślić, że w sprawie tej nie ma ono własnego interesu prawnego, ani też nie ciąży na nim żaden obowiązek, o którym trzeba rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej. Analizując powyższą kwestię stwierdzić trzeba, iż Stowarzyszenie "A" w Ś. jest organizacją społeczną, której jednym z celów statutowych w ramach szeroko pojętej działalności na rzecz ludności i środowiska jest ochrona przed budową i eksploatacją nadajników nadmiernego promieniowania elektromagnetycznego wysokich częstotliwości w pobliżu skupisk ludzkich (stacje bazowe i przekaźniki telefonii komórkowej, nadajniki telewizyjne, stanowiska radarowe itp.). Mogłoby więc ono być dopuszczone do udziału w przedmiotowym postępowaniu, o ile spełnione byłyby łącznie wszystkie przesłanki wymienione w art. 31 § 1 pkt 2 kpa. Przy rozważaniu omawianej kwestii Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do pisma strony skarżącej z dnia 7 marca 2006 r. słusznie wskazało, że w piśmie tym brak sformułowań świadczących o woli uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony oraz że odpowiedź na to pismo Stowarzyszenie otrzymało w dniu 28 lipca 2006 r., a więc na pół roku przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. W piśmie tym poinformowano stronę skarżącą między innymi o tym, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie stosuje się art. 31 § 4 kpa oraz że pełne uczestnictwo organizacji społecznych gwarantowane jest w procesie wydawania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zauważyć przy tym wypada, że Stowarzyszenie "A" w Ś. kierowało do Urzędu Miejskiego w Ś. pisma z dnia 24 maja 2006 r., z dnia 30 czerwca 2006 r. i z dnia 20 lipca 2006 r. o uznanie za "stronę prawną w postępowaniu – rozbudowa stacji bazowej tel. cyfrowej nr [...]", jednak pisma te nie tylko nie doprowadziły do wydania postanowienia o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu, ale także nie spowodowały, by organ I instancji traktował Stowarzyszenie jak podmiot posiadający prawa strony. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowadministracyjnym, fakt, że stowarzyszenie występowało o dopuszczenie do udziału w postępowaniu pierwszej instancji, nie czyni jeszcze z niego strony postępowania (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1160/97 - LEX nr 44537). Organizacja społeczna korzysta bowiem z prawa strony w rozumieniu art. 10 kpa od chwili wydania postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 kpa (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2005 r. OSK 1755/04). Takie zaś w niniejszej sprawie nie zostało wydane. Nie można bowiem przyjąć, że każdy podmiot, który zgłosi chęć udziału w postępowaniu, automatycznie od tej chwili staje się uczestnikiem postępowania na prawach strony (por. wyrok NSA z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1117/05 - LEX nr 323704). W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, iż w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Stowarzyszenie "A" w Ś. nie było stroną, ani też – jako organizacja społeczna – nie uczestniczyło w nim na prawach strony. Nie są zatem trafne zarzuty podnoszone w skardze, jakoby Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. usiłowało pozbawić Stowarzyszenie "A" w Ś. statusu strony w niniejszym postępowaniu. Jak już wyżej zaznaczono w postępowaniu tym Stowarzyszenie "A" w Ś. nie jest samoistną stroną postępowania. Jest ono jedynie organizacją społeczną, która mogłaby uczestniczyć w przedmiotowym postępowaniu na prawach strony, ale tylko w sytuacji, gdyby została zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi dopuszczona do udziału w tym postępowaniu. Organ odwoławczy w sposób wystarczający wykazał, że tak się w tej konkretnej sprawie nie stało. Dlatego też Stowarzyszenie "A" w Ś. w niniejszej sprawie nie zostało pozbawione statusu strony, gdyż statusu takiego w tej sprawie nie miało. To, że w przedmiotowej sprawie nie było oczywiste, iż skarżące Stowarzyszenie nie miało uprawnień strony i kwestia ta wymagała zbadania (co podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 266/07), sprawia, że można zaakceptować stanowisko Kolegium, iż odwołanie wniesione przez stronę skarżącą wszczęło postępowanie odwoławcze, które po zbadaniu powyższej kwestii i ustaleniu, że skarżące Stowarzyszenie nie było stroną, ani też nie korzystało z prawa strony, podlegało umorzeniu. Gdyby bowiem fakt braku przymiotu strony podmiotu wnoszącego odwołanie (posiadania przez ten podmiot uprawnień strony) nie budził wątpliwości i był oczywisty, to zamiast umarzać postępowanie odwoławcze (które w takiej sytuacji nie byłoby w ogóle wszczęte) organ odwoławczy zgodnie z art. 134 kpa powinien byłby stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.