II SA/Wr 2023/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Sędzia WSA del. Protokolant Tadeusz Kuczyński Lidia Serwiniowska Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/ Krzysztof Caliński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...],r. Nr [...], w przedmiocie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego w wysokości [...],zł miesięcznie uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną przez nią decyzję organu I instancji Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...],r. Starosta Powiatu W. przyznał A. G. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...],r., w wysokości [...],zł miesięcznie. Od decyzji Starosty Powiatu W. A. G. wniósł odwołanie do Wojewody D.. Decyzją z dnia [...],r. Nr [...],Wojewoda D. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Powiatu W.. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda D. stwierdził, że zaskarżona decyzja organu I instancji ustalająca i przyznająca A. G. świadczenie przedemerytalne, wydana została w oparciu o obowiązujące w dacie wydania decyzji przepisy prawne. Organ administracyjny II instancji uzasadniał, iż ponieważ A.G. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy oraz złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w dniu [...],r., dlatego zgodnie z treścią art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (DZ. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 z póż. zra.), świadczenie przedemerytalne mogło zostać stronie przyznane na podstawie przepisów obowiązujących w dniu rejestracji w P.U.P. Stronie przyznano świadczenie przedemerytalne według przepisów prawnych, które weszły w życie z dniem 1.01.2002r. Strona wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której domaga się uchylenia decyzji Wojewody D.. Według twierdzeń skarżącego świadczenie przedemerytalne winno być mu przyznane w większym rozmiarze, tj. w wysokości 90% emerytury ustalonej odrębną decyzją organu rentowego, a nie w wysokości 80% jak to ma miejsce w zaskarżonej decyzji. Skarżący wywodzi, iż wdacie rozwiązania z nim umowy o pracę przez zakład pracy, obowiązywały przepisy prawne, według których wysokość świadczenia przedemerytalnego wynosiłaby-w jego przypadku - 90% emerytury. Skarżący podkreśla, iż w okresie wypowiedzenia umowy o pracę upewnił się w Powiatowym Urzędzie Pracy co do wysokości przysługującego mu świadczenia przedemerytalnego. Efektem tych działań, było uzyskanie zapewnień urzędnika P.U.P., iż świadczenie przedemerytalne wynosić będzie 90% emerytury. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł ojej oddalenie. Sygn. akt 4 II SA/Wr 2023/02 Organ administracyjny II inst. podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarżący, zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w skardze do sądu administracyjnego konsekwentnie utrzymywał, iż był zapewniany przez pracowników Powiatowego Urzędu Pracy we W., że przysługuje mu świadczenie przedemerytalne w wysokości 90% emerytury ustalonej przez organ rentowy. Skarżący twierdzi, że opierając się na informacji uzyskanej od urzędnika P.U.P. we W., nie podejmował żadnych działań prawnych, które mogłyby wpłynąć na jego sytuację prawną. W szczególności, jak podaje skarżący, nie odwołał się od decyzji pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, jak również nie starał się o skrócenie okresu wypowiedzenia umowy o pracę w celu wcześniejszego zarejestrowania się w P.U.P. Organ decyzyjny w żaden sposób, zarówno w decyzji odwoławczej, jak i w odpowiedzi na skargę nie ustosunkował się do zarzutów podnoszonych przez A. G., a dotyczących informacji uzyskanych przez niego w P.U.P. we W., w zakresie wysokości świadczenia przedemerytalnego. Z akt sprawy nie wynika również, aby organ administracyjny podjął działania w celu wyjaśnienia prawdziwości zarzutów skarżącego we wskazanym wyżej zakresie. Należy zwrócić uwagę, że skarżący konsekwentnie podtrzymuje swoją argumentację dotyczącą konsekwencji prawnych informacji uzyskanych od urzędnika P.U.P. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości pogląd, że obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art.9k.p.a.) powinien być rozumiany tak szeroko, jak to jest tylko możliwe. Udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy urzędnik stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami, lub nawet z ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim przypadku urzędnik ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy i równie wyraźnie wskazać mu ryzyko, wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Jest to jedyny odpowiadający konstytucji sposób rozumienia art. 9 k.p.a. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (orzeczenie K.3/89,w 3/90,K.14 i 15/91, 8/91 U l/90)jak również w orzecznictwie Sądu Najwyższego Sygn. akt 4 II SA/Wr 2023/02 (orzeczenie z 14.11.199Ir. I PRN 1/91) utrwaliła się tzw. zasada ochrony zaufania obywatela do prawidłowości działań organów administracji i sądów, z której wynika, iż nie powinien być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się doń działania (m.in. informacje) organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu (wyrok SN z 23/07. 1992r.). W analizowanej sprawie w żaden sposób nie ustosunkowano się do zarzutów strony co do naruszenia przez organ obowiązku informacyjnego, co może przemawiać za twierdzeniem, że fakt naruszenia wskazanego obowiązku rzeczywiście zaistniał. Obalenie tego domniemania mogłoby nastąpić tylko w wyniku ekskulpowania się organu od tego zarzutu, co jednak nie nastąpiło. Można zatem przyjąć, że skarżący wiedząc, że dokonanie rejestracji po [...],r. spowoduje niekorzystny dla niego skutek w postaci przyznania świadczenia przedemerytalnego w niższym wymiarze, a dokonanie tego aktu jeszcze w 2001 roku takiego skutku nie spowoduje, wybrałby - z jego punktu widzenia - rozwiązanie bardziej dlań korzystne. W związku z niewyjaśnionym przez organ zarzutem naruszenia art. 9 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 par. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. m*153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 par.l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nrl53, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.