II SA/Wr 203/14

Ewa Orłowska referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu: po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. C. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. C. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej. W jego uzasadnieniu podał, że mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z żoną oraz dorosłymi dziećmi (syn lat [...] i córka lat [...]). Wskazał, że ma [...] lat i obecnie jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku przedemerytalnego, do którego nie może nabyć prawa z tego względu, że prowadził działalność gospodarczą. Żona również nie pracuje. Wyjaśnił nadto, że utrzymywała ich córka, która jest obecnie również osobą bezrobotną. Syn także prowadził działalność gospodarczą, którą obecnie zawiesił i związku z tym żyją z oszczędności córki. Stan majątkowy osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe na kwotę [...] zł. Natomiast w dodatkowych informacjach o stanie majątkowym (rubryka nr 9) podał maszyny [...] i zakład [...]. Dodał, że posiada dom oraz mieszkanie i nieruchomość rolną o powierzchni [...] ary. Nie posiada oszczędności, przedmiotów i papierów wartościowych. Referendarz sądowy pismem z dnia 12 czerwca 2014 r. wezwał skarżącego do nadesłania dokumentów i wyjaśnień dotyczących sytuacji materialnej skarżącego i jego rodziny. Skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi na to wezwanie, pomimo skutecznego doręczenia skarżącemu tego pisma w dniu 18 czerwca 2014 r Z przepisu art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata obejmuje prawo pomocy w zakresie całkowitym. Z kolei przepis art. 246 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z art. 199 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Do tych przepisów szczególnych należy zaliczyć przepisy określające przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy na wniosek strony. Wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wnioskodawca mimo wezwania z dnia 12 czerwca 2014 r. nie wyjaśnił i nie udokumentował wielu istotnych okoliczności, które mają wpływ na ocenę czy spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie przedłożył bowiem np. dokumentu potwierdzającego wysokość swojego dochodu i dochodu osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym oraz dokumentów potwierdzających status osób bezrobotnych. Nie przedłożył wyciągów z posiadanych przez siebie (lub osoby prowadzące z nim gospodarstwo domowe) rachunków bankowych za ostatnie dwa miesiące ani kserokopii zeznań podatkowych, w tym kopii zeznań podatkowych żony i dzieci. Nie udzielił również pisemnych wyjaśnień z jakich powodów pomimo złej sytuacji finansowej nie zbył posiadanych nieruchomości wykorzystywanych dotychczas w prowadzeniu działalności gospodarczej i dlaczego skarżący i członkowie jego rodziny zaprzestali prowadzenia tej działalności. Nie wyjaśnił również z jakich źródeł czerpie środki na utrzymanie dużego domu i działki oraz dlaczego nie dochodzi od córki stałego świadczenia alimentacyjnego. Powyższe oznacza, że skarżący uchyla się od nadesłania powyższych dokumentów i wyjaśnień, pomimo że spoczywa na nim obowiązek wykazania, że spełnia przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.