II SA/Wr 207/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia WSA - Anna Siedlecka Asesor WSA - Olga Białek (sprawozdawca) Protokolant - Katarzyna Grott po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2006 r. sprawy ze skarg J.B. i Z.G.-B. oraz A. P. i M.J. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia pierwszej instancji i odmowy wyjaśnienia treści decyzji Prezydenta Wrocławia dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku położonego we W. przy ul. J. I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane; III. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz A. P. i M. J. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. odrzuca skargę J.B. i Z.G.-B.; Podaniem z dnia [...] J. B. i Z. G. - B. zażądali od Prezydenta W. wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji tego Prezydenta z dnia [...]nr [...], w której zatwierdzono projekt budowlany i zezwolono J. B. i Z.G.-B. oraz A. P. i M.J. na budowę domu wielorodzinnego wolno stojącego z użytkowym poddaszem wraz z przynależnymi garażami na terenie działki nr [...],[...], obręb K., położonej przy ul. J. we W/. W podaniu tym wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie Prezydent W. wydał najpierw decyzję z dnia [...], nr [...], którą na skutek odwołania, Wojewoda D. uchylił w całości przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia z zaleceniem uzupełnienia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym, polegających na braku rozwiązań dotyczących podłączeń sieci komunalnych oraz drogi publicznej. Po usunięciu wskazanych braków, wydana została przywołana wcześniej decyzja Prezydenta W. z dnia [...], w uzasadnieniu której stwierdzono, że projekt poza częścią budowlaną, obejmuje również wewnętrzne instalacje oraz przyłącza: energetyczne, gazowe, wodociągowe i kanalizacji sanitarnej, jak też zagospodarowanie terenu w tym: drogi, miejsca postojowe, dojścia i place. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Wojewody D. z dnia [...], Nr [...]. Ponadto wyjaśniono, że w przedmiotowej sprawie doszło do wznowienia postępowania, w wyniku którego Wojewoda D. decyzją z dnia [...], Nr I-, [...] odmówił uchylenia swojej decyzji nr [...] a rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w [...]mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], Nr [...]. Strony podniosły, że pomimo niestarannego zredagowania decyzji Prezydenta W. z dnia [...], z powodu przeniesienia części jej merytorycznego rozstrzygnięcia dotyczącego wewnętrznych instalacji oraz przyłączy: energetycznych, gazowych, wodociągowych i kanalizacji sanitarnej, jak również zagospodarowania terenu (w tym dróg, miejsc postojowych i placów) z sentencji decyzji do jej uzasadnia - znając zasadę jedności decyzji wynikającą z art. 107 § 1 k.p.a. - do pewnego momentu nie miały wątpliwości co do jej treści. Zasady te zostały jednak "złamane", gdy Wojewoda D. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] - wydanej w wyniku wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie - stwierdził, że wskazana decyzja Prezydenta W. nie obejmuje instalacji oraz przyłączy energetycznych, gazowych, wodociągowych i sygn.akt II SA/Wr 207/04 kanalizacji sanitarnej jak też zagospodarowania terenu. Dlatego też strony uznały za konieczne wyjaśnienie treści ostatecznej decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] , nr [...], wydanym na podstawie przepisów art. 123 i art. 113 § 2 k.p.a. oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. ustawy o samorządzie powiatowym, Prezydent Wrocławia wyjaśniając wątpliwości stron co treści swojej decyzji, stwierdził, iż zezwala ona na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami oraz infrastrukturą techniczną w granicach własności inwestorów, tj. działki nr [...], obręb K. W uzasadnieniu organ podniósł, że skoro dla przedmiotowej inwestycji wydana została decyzja Prezydenta W. o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...] , nr [...], która obejmowała zagospodarowanie terenu w obrębie działki inwestorów, nie byłoby możliwe zatwierdzenie projektu zagospodarowania wykraczającego poza jej obrys. W decyzji o warunkach zabudowy zawarto bowiem wyraźne ograniczenie, że w przypadku prowadzenia sieci poza terenem objętym inwestycją (tj. działką nr [...]) należy wystąpić o odrębne warunki zagospodarowania. W zażaleniu na powyższe postanowienie, A.P., M. J. oraz J.B. i Z. G.- B. zarzucili, że powyższa interpretacja, narusza przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane, stan faktyczny wynikający z akt sprawy, oraz podstawowe zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. i godzi w zasadę zaufania strony do organu administracyjnego. W ocenie stron zaprezentowane przez organ wyjaśnienia złamały zasadę jedności decyzji przez oddzielenie jej osnowy od uzasadnienia. Pominięto również znaczenie działań faktycznych i prawnych podjętych w toku postępowania przez strony i uzyskany w ich wyniku efekt. Ponadto dokonano błędnej wykładni art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, z którego wynika, że częściowe pozwolenie na budowę może być wydane tylko na żądanie inwestora. Działania stron wskazywały, iż żądania takiego nie było, a pozytywna dla inwestorów decyzja Prezydenta W., została wydana po uprzednim zatwierdzeniu projektu budowlanego obejmującego całość inwestycji - w tym również przyłącza i zagospodarowanie terenu. W takiej sytuacji, interpretacja dokonana przez organ I instancji odwraca sens decyzji zezwalającej na budowę. Zakwestionowano również stanowisko organu, według którego dla budowy przyłączy konieczna była odrębna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu. sygn.akt II SA/Wr 207/04 Według skarżących przyłącza nie są zaś obiektem budowlanym lecz mają charakter urządzeń budowlanych o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego i nie mogą samodzielnie funkcjonować. Konkludując stwierdzono, że interpretacja dokonana przez organ pierwszej instancji jest niejasna, niespójna i nielogiczna. Nie wyjaśnia bowiem, jakie znaczenie dla końcowego rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na budowę miały czynności polegające na uzupełnianiu przez strony projektu budowlanego o projekt przyłączy. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda D. powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., postanowieniem z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżone postanowienie w całości i odmówił wyjaśnienia treści decyzji Prezydenta W. z dnia [...]. Odwołując się do przepisu art. 113 § 2 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że obowiązek wyjaśnienia decyzji pojawia się wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub sformułowana w sposób utrudniający ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Skoro zatem wątpliwości stron co do treści decyzji wiązały się ze stanowiskiem Wojewody, zaprezentowanym w - podjętym w trybie wznowienia postępowania - orzeczeniu z dnia [...], a orzeczenie to, w żaden sposób nie zmienia treści decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], gdyż pozostawia w obrocie prawnym wskazaną decyzję i nie zmienia jej treści, to nie można uznać, że decyzja ta jest niejasna i niejednoznaczna. Z jej treści wynika bowiem, że zatwierdza ona projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami. Natomiast szczegółowy zakres robót budowlanych, objętych wydanym pozwoleniem na budowę został zatwierdzony w projekcie budowlanym, który stanowi jej integralną część. Na powyższe rozstrzygnięcie dwie jednobrzmiące skargi, złożyli J. B. i Z.G.- B. oraz M. J. i A.P. Skarżący podnieśli, iż nie zgadzają się z prezentowanym przez organ odwoławczy stwierdzeniem, że wydana w trybie wznowienia postępowania decyzja Wojewody D. z dnia [...] w żaden sposób nie zmienia treści decyzji Prezydenta W. o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. W tej kwestii powołali się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 4 lutego 2004 r., (sygn akt 7/IV SA 1610/02), jaki zapadł w wyniku rozpatrzenia ich skargi złożonej na decyzje podjęte w toku postępowania wznowieniowego. Strony dowodziły, że organy administracji I i II instancji orzekające we wznowionym postępowaniu, przypisały decyzji Prezydenta W. z dnia [...] inną treść, aniżeli ta, która wprost wynika z jej rozstrzygnięcia i uzasadnienia. Naruszyły tym samym art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż wnioskodawcy, nie zamierzali dzielić inwestycji na etapy, zaś z treści ich podania z dnia [...] zawierającego w załączeniu projekty przyłącza wodno-kanalizacyjnego, gazowego i elektrycznego, jednoznacznie wynikało, że wniosek o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego obejmował swoim zakresem całą inwestycję. Organ nie mógł się więc odnieść do tego wniosku inaczej jak tylko przez wydanie decyzji, której treść należy interpretować zgodnie z zasadą integralności osnowy i uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269), kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony również z tego względu, że można ją skutecznie uruchomić dopiero po spełnieniu przez skarżącego warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ). I tak, według przepisów art. 53 §1 i art. 54 § 1 tej ustawy skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Przy obliczaniu tych terminów odpowiednie zastosowanie znajdują natomiast przepisy art. 111 do 116 k.c., z zastrzeżeniem odrębności dotyczącej sobót ( art. 83 § 1 i § 2 przywołanej ustawy). Z przedstawionych przepisów wynika zatem, że termin do złożenia skargi na decyzję administracyjną rozpoczyna swój bieg od następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu. Termin ten jest zachowany, jeżeli najpóźniej w jego ostatnim dniu skarga zostanie nadana w placówce pocztowej do organu który wydał zaskarżoną decyzję, lub też złożona w siedzibie tego organu. W rozpatrywanej sprawie - jak wynika z dowodów doręczeń znajdujących się w aktach organu odwoławczego - zaskarżone postanowienie Wojewody D. zostało doręczone J. B. i Z.G. - B., za pośrednictwem poczty, na wskazany przez nich adres, w dniu [...]. W tej sytuacji termin do złożenia skargi rozpoczął swój bieg w dniu [...] i upłynął w środę [...]. Natomiast skarga podpisana przez J.B. i Z. G.-B. - skierowana do Wojewody D. - nadana została w placówce pocztowej w dniu [...], co wynika z daty stempla pocztowego figurującego na kopercie w której nadesłano skargę. Powyższe prowadzi do wniosku, że skarga podpisana przez J. B. i Z.G. - B. złożona została po upływie terminu do jej wniesienia, a okoliczność ta sprawia, że taką skargę należało - po myśli art. 58 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odrzucić jako niedopuszczalną . Z tych względów Sąd orzekł jak w punkcie IV sentencji wyroku. Natomiast skarga podpisana przez A.P. i M. J., jako spełniająca wszystkie wymogi formalne umożliwiła dokonane sadowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. Działając zatem w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniał prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując tych czynności kontrolnych, Sąd uwzględnił również stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonego postanowienia. Oceniając w tym aspekcie okoliczności faktyczne i prawne ustalone w rozpoznawanej sprawie przez organy administracji publicznej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie narusza przepisy postępowania administracyjnego - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestionowane rozstrzygnięcie zapadało bowiem na gruncie przepisu art. 113 § 2 k.p.a., stanowiącego, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Kodeks nie tłumaczy co należy rozumieć pod pojęciem wątpliwości o których mowa w tym przepisie, pozostawiając to ocenie odpowiedniego organu. W doktrynie przyjmuje się, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji jest konieczne wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. "Treścią decyzji" o której mowa w tym przepisie i której powinno dotyczyć wyjaśnienie jest z kolei rozstrzygnięcie decyzji czyli dawna "osnowa" (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Warszawa 2000, s. 473). W postanowieniu z dnia 6 czerwca 2002 r., III RN 88/01, Sąd Najwyższy stwierdził również, iż z omawianego przepisu jasno wynika, że jeżeli strona postępowania występująca jako adresat decyzji ma wątpliwości co do treści decyzji, a w konsekwencji trudności z właściwą oceną swojej sytuacji prawnej, ma prawo do uzyskania odpowiedniego wyjaśnienia (OSNP 2003/01). A contratio zatem, organ może odmówić stronie wyjaśnienia treści decyzji, jeżeli wykaże, że żądanie strony nie znajduje uzasadnienia, przykładowo dlatego, że decyzja jest jasna i jednoznaczna, a tym samym sytuacja prawna strony jest oczywista . Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy należy najpierw jednak wyraźnie podkreślić, że kognicja Sądu rozpatrującego skargę została w oczywisty sposób zakreślona granicami rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, wydanego na podstawie art.113 § 2 k.p.a., dlatego przedmiotem oceny Sądu jest wyłącznie to, czy organ odwoławczy - w ramach przysługujących mu kompetencji reformacyjnych - zasadnie odmówił stronom wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Oceny tej nie można dokonać bez odwołania się przepisu art. 107 § 1 k.p.a. określającego konieczne elementy składowe decyzji a więc to co składa się na jej treść. Analizowany przepis art. 113 § 2 k.p.a. daje bowiem podstawy właśnie do wyjaśnienia "treści decyzji", przy czym - jak wcześniej wskazano - w nauce prawa administracyjnego "treść decyzji", na potrzeby tego przepisu, utożsamia się przede wszystkim z jej rozstrzygnięciem (lub osnowę ). Pogląd ten należy uznać za zasadny skoro to właśnie rozstrzygnięcie decyzji stanowi o ustaleniu prawa lub o nałożeniu na podmiot obowiązku. Jest zatem kwintesencją decyzji, bowiem wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego w danym wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i konkretnego materiału dowodowego. Uzasadnienie natomiast służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie faktyczne powinno więc wskazywać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, a uzasadnienie prawne - wyjaśniać podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3 k.p.a.). Z tego też względu, w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji - dobrowolne lub przymusowe. Musi więc być sformułowane jasno, precyzyjne, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Nie może zatem pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji, gdyż nie powinno się rozstrzygać o części uprawnień lub obowiązków strony w osnowie, a w pozostałej części w uzasadnieniu decyzji ( por. B.Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 446 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2003 r., I SA 215/02 , LEX 149489). Wobec przedstawionych wyżej argumentów, trzeba przyjąć, że wątpliwości co do treści decyzji należy uznać za uzasadnione w sytuacji, gdy jej rozstrzygnięcie nie odpowiada powyższym wymogom, zwłaszcza zaś, gdy sformułowane zostało w sposób nieprecyzyjny, a o zakresie przyznanych praw strona wnioskować musi z innych składników decyzji, takich jak uzasadnienie czy jej załączniki. W ocenie Sądu , w rozpatrywanej sprawie, rzecz taka miała miejsce. Strony żądały bowiem wyjaśnienia treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta upoważnia inwestora do rozpoczęcia budowy a przez zatwierdzenie projektu budowlanego również akceptuje plan budowy, w tym jej funkcję, konstrukcję oraz zamierzone zasady zagospodarowania działki budowlanej. Decyzja ta może być wydana jedynie na wniosek inwestora, przy czym zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego musi odnosić się do całego zamierzenia budowlanego określonego we wniosku. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że wniosek stron z dnia [...] wszczynający postępowanie uzupełniony został następnie wnioskiem z dnia [...], którym podtrzymano wcześniejsze podanie o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz 9 garaży położonych przy ul J. we W. Do tego wniosku dołączono projekty przyłącza wodno - kanalizacyjnego, gazowego i elektrycznego, co oznacza, że wolą stron było aby pozwolenie na budowę obejmowało również owe przyłącza. Dodać też należy, że decyzją z dnia [...] , nr [...], Prezydent W. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej między innymi budowę domu wielorodzinnego, wolnostojącego, dwukondygnacyjnego z poddaszem użytkowym oraz budowę przyłączy. Natomiast w myśl art. 47 obowiązującej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.z 1999 r., Nr 15, poz. 139) jej postanowienia wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. W treści rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Prezydenta W. z dnia [...]. wydanej w wyniku rozpatrzenia zmodyfikowanego wniosku stron, nic nie wspomina się jednak o tym, aby zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dotyczyło domu mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przyłączami. Wobec zgłoszonego przez strony żądania oraz w świetle materiału dowodowego sprawy - zwłaszcza zaś wobec zawartości projektu budowlanego, który tą decyzją został zatwierdzony - takie sformułowanie części dyspozytywnej decyzji - należy więc uznać za nieprecyzyjne. Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ informuje bowiem, że poza częścią budowlaną projekt obejmuje również wewnętrzne instalacje oraz przyłącza energetyczne, gazowe, wodociągowe i kanalizacji sanitarnej. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia Wojewody D. są również okoliczności faktyczne w których strony żądały wyjaśnienia treści przedmiotowej decyzji. Zwrócić bowiem uwagę należy, że wątpliwości te związane były nie tylko z nieprecyzyjnym sformułowaniem rozstrzygnięcia, ale również z faktem, że organy administracji - w uzasadnieniach decyzji zapadłych w postępowaniu wznowieniowym - przypisywały decyzji z dnia [...] treści, z których wynikało, że inwestycja podzielona jest na etapy, a przedmiotowa decyzja dotyczy pierwszego etapu zamierzenia budowlanego. Dopiero zaś drugi etap miał obejmować budowę sieci i przyłączy poza granicami działki nr [...]. Dla jego realizacji, inwestorzy winni jednak wystąpić o odrębne ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i pozwolenie na budowę. Do powiedzianego wyżej dodać też trzeba, że zatwierdzony przez organ decyzją z dnia [...] projekt budowlany - stanowiący jej załącznik - zawiera również, opatrzone pieczęciami organu, projekty budowlane dla przyłącza gazu, przyłącza wodnego i kanalizacji sanitarnej oraz przyłącza energetycznego. Ze stanowiących integralną część tych projektów mapowych załączników graficznych - również akceptowanych przez organ budowlany - wynika z kolei, że przedmiotowe przyłącza wychodzą poza granice działki nr [...]. W tej sytuacji, po zestawieniu przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych należy stwierdzić, że skoro rozstrzygniecie decyzji o pozwoleniu na budowę dotknięte było pewną niejasnością i nieprecyzyjnością, to ze względu na interpretację tej decyzji poczynioną przez Wojewodę ( a więc organ, który w podjęciu tej decyzji uczestniczył) w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym wszak tej samej sprawy, strony mogły mieć trudności z oceną swojej sytuacji prawnej. Dotyczyły przede wszystkim ustalenia, czy i w jakich granicach - działając na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] - mogą realizować przedmiotowe przyłącza. Nie można więc podzielić stanowiska prezentowanego przez organ odwoławczy. Nieprzekonujące zwłaszcza jest jego uzasadnienie, zmierzające do wykazania, że strony nie powinny mieć wątpliwości co do treści decyzji, skoro w wyniku wznowienia postępowania nie doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Wszak wątpliwości swoje strony łączyły nie z rozstrzygnięciem decyzji Wojewody D. z dnia [...], podjętej w trybie wznowienia postępowania, ale właśnie z jej uzasadnieniem, w którym organ wyjaśniał z jakich przyczyn nie eliminował z obrotu prawnego swojej decyzji z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. Działając bowiem w granicach tej samej sprawy, która rozstrzygana była w postępowaniu zwykłym, organ - przy niezmienionej osnowie decyzji - przyjął jej odmienne uzasadnienie. Dotąd powiedziane, prowadzi więc do wniosku, że przez odmowę wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, Wojewoda naruszył przepis art. 113 § 2 k.p.a. ,co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i z tych względów, zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt I, II i III sentencji wyroku.