II SA/Wr 2076/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki budynku garażowo-warsztatowego przy ul. P. [...] we W. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu Z. M. kwestionowała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. zobowiązującą ją do rozebrania zakupionego w dniu [...] budynku gospodarczego murowanego oraz pozostałości po garażu w postaci posadzki betonowej, na której posadowiła blaszaną wiatę. Twierdziła, że decyzja nakazująca rozbiórkę nr [...]wydana została w 2000r. wobec poprzednich właścicieli budynku. Do skargi dołączyła pismo organu I instancji dotyczące wydania w dniu [...] decyzji nr [...]nakazującej H. i J. M. rozbiórkę budynku garażowo-warsztatowego oraz decyzji organu II instancji z dnia [...]nr [...] utrzymującej tę decyzję w mocy oraz omawiające brak znaczenia dla odmiennego załatwienia sprawy nowych dokumentów dołączonych przez H. J. M. po uprawomocnieniu się decyzji. Ponadto dołączyła upomnienie z dnia [...] wzywające stosownie do art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanych H. i J.M. oraz Z. M. do rozbiórki budynku garażowo-warsztatowego w oparciu o decyzję nr [...]z dnia [...], dalej umowę sprzedaży budynku gospodarczego i wiaty zawartą w zwykłej formie pisemnej w dniu [...]pomiędzy J. M. a kupującą Z. M., kolejno pismo organu I instancji informujące H. J. M. o decyzji organu II instancji nr [...]z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] oraz traktujące Z. M. jako aktualnego właściciela budynku, którą dlatego obciąża obowiązek nałożony decyzją nakazującą rozbiórkę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżąca wskazała, że od decyzji nr [...]odwoływali się jedynie J. i H. M., zaś decyzja ta została utrzymana w mocy. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że decyzja utrzymująca w mocy decyzję nr [...], wydana dniu [...]nr [...] była przedmiotem skargi zobowiązanych H. i J.M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 15 marca 2001r. sygn. akt II SA/Wr 2651/2000 oddalił skargę. Jak wynika z akt sprawy tut. Sądu sygn. akt II SA/Wr 2651/2000, H. i J. M. złożyli skargę na decyzję nr [...]z dnia [...]utrzymującą w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] nakazującą rozbiórkę budynku garażowo-warsztatowego przy ul. P. [...] we W., wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i prawomocnym wyrokiem z dnia 15 marca 2001r. skarga ta uległa oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) rozpoznanie nin. sprawy następuje przez tut. Sąd na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), dalej w skrócie zwanej p.s.a. Według art. 170 p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, zaś według art. 171 p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Ustanowienie tych przepisów nie stanowiło zmiany stanu prawnego po dniu wejścia w życie nowej ustawy p.s.a., tj. od dnia 1.01.2004r., bowiem uprzednio identyczne unormowanie zawierały przepisy art. 365 i art. 366 k.p.c. znajdujące zastosowanie na mocy odesłania zawartego w art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368), zaś ponadto pojęcie prawomocności orzeczeń sądowych wprowadzał przepis art. 57 ust. 1 cyt. ustawy o NSA. Jednym ze skutków wydania prawomocnego w sensie formalnym (niezaskarżalnego) wyroku jest prawomocność materialna w aspekcie pozytywnym oznaczająca moc wiążącą wyroku, zaś w aspekcie negatywnym oznaczająca moc rzeczy osądzonej (nie ma w nin. postanowieniu potrzeby i miejsca na omawianie tych pojęć w sposób szczegółowy, na ich temat patrz Z. Resich "Res iudicata" oraz M. Bogusz "Zaskarżanie decyzji administracyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego"). Wymaga jednak wskazania, że pojęciem strony obejmuje się także następców prawnych pod tytułem szczególnym (np. nabywców rzeczy), zatem obejmuje ich powaga rzeczy osądzonej wyroku wydanego w stosunku do poprzednika prawnego, a także może przeciwko nim toczyć się egzekucja obowiązku prawnego określonego w decyzjach objętych tym wyrokiem. Istotą powagi rzeczy osądzonej jest wykluczenie dopuszczalności ponownego rozpoznania tej samej sprawy. W przypadku wyroku sądu administracyjnego powagą rzeczy osądzonej objęte jest rozstrzygnięcie o zgodności danej decyzji z obowiązującym prawem, a przy tym wiążące dla wszystkich podmiotów mogących zaskarżyć daną decyzję. Należy podkreślić, że sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonej decyzji według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Pojawienie się nowych faktów lub dowodów w danej sprawie umożliwia stronie żądanie wznowienia postępowania (patrz art. 145 k.p.a. lub art. 273 p.s.a.), o czym z uwagi na przedmiot skargi w nin. sprawie można jedynie wzmiankować. Skarżąca zatem, nie tylko jako następca prawny (por. art. 30 § 4 k.p.a.) czyli podmiot objęty pojęciem strony, ale ponadto jako podmiot podejmujący próbę zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji uznanej prawomocnym wyrokiem za decyzję legalną, nie mogła uruchomić wniesioną skargą ponownej kontroli legalności tej decyzji przez sąd administracyjny. O ile zaś skarżąca twierdziła, że nie jest następcą prawnym osób zobowiązanych decyzją do rozbiórki (treść skargi nie jest w tym zakresie precyzyjna) bądź ponadto kwestionowała objęcie egzekucją wiaty nie objętej decyzją o rozbiórce lub przedstawiła inne okoliczności mogące wpłynąć na tok egzekucji, to skarga dotycząca tych aktów lub czynności w postępowaniu egzekucyjnym byłaby niedopuszczalna z uwagi na ogólne zasady zaskarżania do sądu administracyjnego (patrz art. 52 § 1 i 2, art. 53 § 1 p.s.a.). Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 4 p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Skoro skarga dotyczyła tej samej decyzji tego samego organu, co decyzja stanowiąca przedmiot rozstrzygnięcia opisanego wyżej wyroku NSA, to zgodnie z powołanym przepisem należało orzec jak na wstępie.