II SA/Wr 2087/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (sprawozdawca) Protokolant : - po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie choroba zawodowa postanawia: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Skarżąca A. C., jako następca prawny zmarłego męża S. C., wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu u S. C. Pismem z dnia 17 czerwca 2004 r. syn skarżącej wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze względu na fakt, że jego matka zmarła w dniu 27 grudnia 2003 r. i brak jest osoby, która posiada interes prawny w podtrzymaniu skargi. Do pisma załączył on kopię aktu zgonu skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zauważyć należy, iż skoro skarżąca A. C. zmarła w trakcie postępowania sądowego, gdy obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), to następstwo prawne po niej regulował przepis art. 30 § 4 kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA. Zgodnie z jego treścią - w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Sprawa niniejsza dotyczy wszakże uprawnień związanych z wykonywaną pracą zawodową, a więc z natury rzeczy uprawnień osobistych o niezbywalnym charakterze. Interes osobisty w przystąpieniu do sprawy, w razie śmierci strony mogą mieć zatem jedynie osoby, którym przysługiwać mogą tzw. uprawnienia pochodne, a w szczególności współmałżonek zmarłego pracownika. W sprawie niniejszej nie ma zastosowania zasada dotycząca wstępowania w miejsce osoby zmarłej jej następców prawnych, gdyż skarżącej A. C. przysługiwały już uprawnienia pochodne, które nie mogą być przenoszone na inne osoby. Obowiązująca w dacie wniesienia skargi ustawa z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 30 z 1983 r., poz. 144 ze zm.), jak również obowiązująca obecnie ustawa z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 ze zm.) - dopuszczają bowiem jedynie zasadę sukcesji niektórych świadczeń pieniężnych z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przez wdowy lub wdowców, lub inne osoby pozostałe po pracownikach, nie przewidując możliwości dalszej sukcesji tych uprawnień przez inne osoby pozostałe po takich osobach. Zgodnie z art. 124 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W takim stanie rzeczy należało uznać, że strona utraciła zdolność sądową, nie ma także osób mogących wstąpić do sprawy w charakterze strony, a tym samym dalsze postępowanie sądowo - administracyjne jest bezprzedmiotowe. Przedmiot niniejszego postępowania odnosi się bowiem wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłej i dlatego zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 przywołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.