II SA/Wr 209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na Burmistrza Miasta Zawidów w przedmiocie wydania dowodu osobistego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 lutego 2024 r. K. S. (dalej "skarżący") wniósł skargę, w której zwrócił się do Sądu o "zajęcie stanowiska w sprawie i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego w celu wyjaśnienia kwestii prawnych dotyczących niniejszej sprawy". Do skargi dołączono pismo, w którym skarżący wyraził "niezadowolenie odmawiające wydania wniosku w celu wydania dowodu osobistego z powodu odmowy braku złożenia linii papilarnych". Do skargi dołączono pismo Burmistrza Miasta Zawidów z dnia 26 stycznia 2024 r., w którym organ przedstawił skarżącemu podstawy prawne wydawania dowodów osobistych na terytorium RP. W odpowiedzi na wezwanie w zakresie sprecyzowania przedmiotu skargi skarżący wskazał, że jest nim decyzja Burmistrza Miasta Zawodów USC.5344.1.2024 z dnia 26 stycznia 2024 r. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że w dniu 23 stycznia 2024 r. skarżący stawił się w urzędzie miasta, celem uzyskania informacji o warunkach uzyskania dowodu osobistego oraz postępowania organu ewidencyjnego w sytuacji odmowy złożenia odcisków palców przez wnioskodawcę. W dniu 25 stycznia 2024 r. skarżący zwrócił się do organu o wskazanie podstaw prawnych pobierania odcisków palców przy składaniu wniosku o wydanie dowodu osobistego. Pismem z dnia 26 stycznia 2024 r., organ wyjaśnił skarżącemu, że podstawą prawną stanowią przepisy ustawy o dowodach osobistych. W ocenie organu złożona do Sądu skarga jest bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem działań lub zaniechań administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma ograniczony charakter, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega jego kontroli. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy prawo o postępowaniu administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2-3 p.p.s.a., albowiem wbrew stanowisku strony, zaskarżony akt jest jedynie pismem informującym o podstawach prawnych wydawania w Polsce dowodów osobistych. W realiach niniejszej sprawy Sąd zauważa, że pismo wskazane przez skarżącego jako zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, wbrew temu określeniu przez stronę, decyzją administracyjną nie jest, albowiem zawiera wyłącznie informacje, o których udzielenie skarżący sam zwrócił się do organu. Pismo to nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie kształtuje praw czy obowiązków skarżącego, nie stanowi władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia. Ma ono wyłącznie charakter informacyjny. Wobec powyższego nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego i nie może być przedmiotem skutecznie wniesionej skargi. Skarga na pismo informacyjne jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niepodlegającą kognicji sądu administracyjnego.