II SA/Wr 2092/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant: - Po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym przy udziale --- sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Starosty Powiatu K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Przedmiotem skargi wniesionej przez Z. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przekazanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu jest decyzja starosty Powiatu [...] z dnia [...], nr [...], odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] odmawiającej przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu. Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady nie działania prawa wstecz wynika konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli pod kątem przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Podstawowe znaczenie dla oceny dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie ma fakt, że zaskarżona decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną, a strona mimo stosownego wezwania z dnia 3 października 2003 r. nie wykazała, że wyczerpała obowiązujący w sprawie tok odwoławczy. Zaskarżona decyzja zawierała w tej kwestii odpowiednie pouczenie. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, która obowiązywała w dacie wnoszenia skargi do Sądu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Podobną regulacje zawiera aktualnie obowiązujący przepis art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) Obowiązek wyczerpania, przed wniesieniem skargi do Sądu, środków odwoławczych wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W rozpoznawanej sprawie skarżący zaskarżył decyzję organu podjętą w I instancji, czyli decyzję nieostateczną, a rozstrzygniecie odwoławcze w dacie wniesienia skargi jeszcze nie zapadło. Na taką decyzję, jak już wyżej wspomniano nie służy skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż nie istnieje prawna możliwość skarżenia decyzji wydanej przez organ I instancji. Zawarta w skardze i piśmie procesowym prośba o wyjaśnienie co do sposobu uzyskania potwierdzenia okresu pracy w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ Sąd nie jest władny do udzielania jakichkolwiek porad czy wskazówek o charakterze porady prawnej. Zgodnie zatem z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270) wniesiona w takich okolicznościach skarga podlegała odrzuceniu.