II SA/Wr 21/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Dominik Dymitruk (spr.) Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 14 maja 2026 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 29 września 2025 r. nr SKO/PP-412/43/2025 w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu o warunkach zabudowy oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: organ odwoławczy, Kolegium), zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2025 r. (nr SKO/PP-412/43/2025), utrzymało w mocy postanowienie Starosty Polkowickiego (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 11 czerwca 2025 r. (nr DG.SR.673.51.2025) o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: budowa zespołu elektrowni fotowoltaicznych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – etap 2, na działce nr [...], obręb G., gmina G., w zakresie ochrony gruntów rolnych. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz akt administracyjnych wynika, że w dniu 5 czerwca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Polkowicach wpłynęło pismo, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Głogowa, Kierownika Działu Planowania i Architektury z dnia 5 czerwca 2025 r. przesyłające, zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm.: dalej: u.p.z.p.), celem uzgodnienia projekt decyzji o ustaleniu na rzecz P. sp. z o.o. (dalej: skarżący) warunków zabudowy dla inwestycji: budowa zespołu elektrowni fotowoltaicznych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – etap 2, na działce nr [...], obręb G., gmina G. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku organ pierwszej instancji, postanowieniem z dnia 11 czerwca 2025 r. (nr DG.SR.673.51.2025), odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: budowa zespołu elektrowni fotowoltaicznych [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną – etap 2, na działce nr [...], obręb G., gmina G., w zakresie ochrony gruntów rolnych. Uzasadniając swoje stanowisko organ uzgadniający wskazał, że celem współdziałania ze starostą w zakresie uzgodnień na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa, w tym przypadku ustalenie zgodności inwestycji z przepisami prawa w zakresie ochrony gruntów rolnych. Starosta ma ustawowy obowiązek ochrony gruntów rolnych poprzez ograniczenie wykorzystywania takich gruntów na cele nierolnicze, a tym samym przeciwdziałanie nieuzasadnionym czynnościom zmierzającym do zmiany takiego ich przeznaczenia. Organ współdziałający stwierdził, że obszar objęty przedmiotową decyzją, ograniczony przez linię rozgraniczającą teren inwestycji, obejmuje działkę nr [...], obręb G., gmina G. (zgodnie z załącznikami graficznymi do projektu decyzji). W toku postępowania ustalono także, na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, że na działce nr [...] obręb G. znajduje się użytek rolny sklasyfikowany jako RIVb. Organ współdziałający stwierdził, że przedmiotowa działka wraz z działkami sąsiednimi tworzą zwarty kompleks użytków rolnych po zachodniej stronie wsi G. Gleby na przedmiotowych działkach to gleby brunatne, stanowiące kompleks rolny określany jako: żytni (żytnio-ziemniaczany) dobry. Gleby te są przydatne rolniczo, m.in. nadają się pod uprawę pszenżyta, owsa, mieszanek zbóż i roślin pastewnych). Organ wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja będzie zlokalizowana wśród niezainwestowanych działek rolnych, na których nie występuje żadna zabudowa. Zdaniem organu, planowane przedsięwzięcie nie da się pogodzić z rolnym charakterem przedmiotowych działek i spowoduje wyparcie rolnego ich charakteru. Wprowadzenie funkcji przemysłowej, na terenie zdominowanym przez działalność rolniczą, jest sprzeczne z zasadami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje utratę przez przedmiotowe działki dotychczasowego rolnego charakteru i sprawi, że przestaną być wykorzystywane rolniczo. Planowane zamierzenie nie stanowi kontynuacji istniejącego rolniczego zagospodarowania terenu, a usytuowanie zabudowy przemysłowej w zwartym kompleksie gruntów rolnych może zakłócić istniejący ład przestrzenny. Organ uzgadniający stwierdził również, że zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy G., dnia [...] czerwca 2017 r., zmienioną uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] czerwca 2023 r. przedmiotowe działki przeznaczone są jako obszar rolniczy (R). Jednocześnie organ zauważył, że wprawdzie studium nie jest aktem prawa miejscowego, jednak określa politykę przestrzenną gminy, w tym zasady zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego, Kolegium, zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2025 r. (nr SKO /PP-412/43/2025), utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy argumentował w pierwszej kolejności, że przedmiotem ochrony są nie tylko grunty rolne klasy I-III, lecz także klasy IV-V. Co istotne, "szczególność" ochrony gruntów klasy I-III, nie niweczy ochrony gruntów klasy IV- V. Nie może więc budzić wątpliwości, że organ uzgadniający powinien przede wszystkim kierować się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów. Powołując się na wypisy z ewidencji gruntów organ odwoławczy stwierdził, że działka oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] ma łączną powierzchnię [...] ha i stanowią ją grunty rolne oznaczone jako: RIVb Przedmiotowa działka wraz z działkami sąsiednimi tworzą zwarty kompleks użytków rolnych po zachodniej stronie wsi G. Gleby na przedmiotowych działkach to gleby brunatne, stanowiące kompleks rolny określany jako: żytni (żytnio-ziemniaczany) dobry. Gleby te są przydatne rolniczo, m.in. nadają się pod uprawę pszenżyta, owsa, mieszanek zbóż i roślin pastewnych). Z powyższego wynika zatem, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy stanowią grunty rolne klasy IVb. Przedmiotowa działka przeznaczona jest na cele rolne. Tymczasem zamierzona na takich gruntach inwestycja polega na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Stwierdził zatem organ odwoławczy, że wnioskowana inwestycja w sposób oczywisty nie jest związana z rolniczym wykorzystaniem działki. Zdaniem Kolegium, w takich warunkach realizacja wnioskowanej inwestycji o charakterze przemysłowym, spowodowałaby wydzielenie z dotychczasowego kompleksu o charakterze rolnym, jego fragmentu ze szkodą dla dotychczasowej funkcji tego terenu, powodując zmniejszenie ilości gruntów przeznaczonych pod produkcję rolną. Co więcej, niewątpliwie nie służyłoby to właściwemu wykorzystaniu zasobów glebowych, jak i utrzymaniu produktywności rolniczej przestrzeni cechującej się korzystnymi warunkami glebowymi. Ponadto, lokalizacja farmy fotowoltaicznej na tych gruntach spowoduje bezpowrotną utratę ich rolnego charakteru. Jest to o tyle istotne, że budowa naziemnych instalacji fotowoltaicznych wymaga, w większości wypadków, znacznej ingerencji w grunt, a użytkowanie takich instalacji będzie trwać od kilkunastu nawet do 30 lat i w tym czasie grunt nie będzie służył produkcji rolnej. W tym okresie doszłoby do utraty dotychczasowego charaktery rolnego tego gruntu, który to charakter podlega niekwestionowanej ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82; dalej: u.o.g.r.l.). Kolegium zauważyło ponadto, że w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy G. przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy G., dnia [...] czerwca 2017 r. zmienioną uchwałą nr [...] Rady Gminy G. z dnia [...] czerwca 2023 r. przedmiotowa działka przeznaczona jest jako obszar rolniczy (R). Co prawda studium nie ma waloru prawa miejscowego (por. art. 9 ust. 5 u.p.z.p.), ale jako akt prawa określający politykę przestrzenną gminy stanowi istotny element uwzględniany przy ocenie, czy nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego przez organ odpowiedzialny za ochronę gruntów rolnych. W skardze do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skarżący zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 3, art. 6 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. poprzez ich błędne zastosowanie i całkowicie dowolne przyjęcie, że występowanie na terenie objętym planowaną inwestycją gruntów rolnych klasy V i VI uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; b) art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi - ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przy czym żaden z organów nie wskazał, o jakie przepisy tej ustawy chodzi w sytuacji, gdy teren inwestycji ogranicza się do gruntów rolnych niewymagających zmiany ich przeznaczenia; c) art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. i powoływanie się na rzekome zakłócenie ładu przestrzennego i zwartego charakteru gruntów rolnych przez planowaną inwestycję, podczas gdy przepis ten nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe (bezpodstawne) zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji, podczas gdy Kolegium powinno było, na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ab initio k.p.a., uchylić to postanowienie; b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewystarczające rozpatrzenie całego materiału dowodowego z pominięciem interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz przepisów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej dyrektywę 2001/77/W i w konsekwencji przyjęcie, że występowanie na terenie objętym planowaną inwestycją gruntów rolnych klas IV uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji, podczas gdy są to najsłabsze pod względem rolniczym tereny, a zmiana ich przeznaczenia na cele nierolnicze jest zgodna obowiązującymi przepisami oraz uzasadniona potrzebami społeczeństwa w zakresie bezpieczeństwa energetycznego i ochrony środowiska; c) art. 107 § 1 pkt. 6 oraz § 3 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności niewystarczające wskazanie, jakie dokładnie przepisy u.o.g.r.l. stoją w sprzeczności ze zmianą przeznaczenia gruntu w związku z planowaną inwestycją; d) art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji, podczas gdy w podobnych przypadkach na terenie gminy G. były wydawane decyzje o warunkach zabudowy, dotyczące tożsamych inwestycji, a co za tym idzie, musiały one uzyskać pozytywne uzgodnienie; odstępowanie od dotychczasowej praktyki bez uzasadnionej przyczyny stanowi naruszenie zasady zaufania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie natomiast do treści art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie decyzji lub postanowienia, względnie stwierdzenie ich nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego, odpowiednio mogących mieć lub mających wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, co skutkowało oddaleniem skargi (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie nie była decyzja o warunkach zabudowy, lecz postanowienie uzgodnieniowe wydane przez organ właściwy w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z ust. 5 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Rozróżnienie to ma znaczenie zasadnicze dla zakresu i kryteriów kontroli. O ile bowiem sama decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, o tyle postanowienie uzgodnieniowe oparte na art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. jest wydawane w warunkach uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24; 27 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2624/23; 1 września 2021 r., sygn. akt II OSK 3171/18 – wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że organ uzgadniający dokonuje wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych a słusznym interesem indywidualnym inwestora. Konsekwencją uznaniowego charakteru tego rozstrzygnięcia jest ograniczony zakres kontroli sądowej. Kontrola rozstrzygnięć podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego zmierza przede wszystkim do zweryfikowania, czy organ uzgadniający nie przekroczył granic przyznanej mu władzy dyskrecjonalnej, w szczególności czy nie działał ultra vires bądź w sposób arbitralny i dowolny, pozbawiony rzeczowego oparcia w stanie prawnym lub zgromadzonym materiale. Oceny formułowane przez sąd administracyjny nie mogą natomiast zastępować ocen organu wyspecjalizowanego w danej dziedzinie; w świetle zasady trójpodziału władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP) to ten organ administracji, a nie sąd, powołany jest do realizacji zadań publicznych w ramach procedur planowania i zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24, czy 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 576/23, ONSAiWSA 2025/1/5). Należy przy tym zauważyć, że dokonywana w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ocena nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa, lecz również na stanie wiedzy zawartej w prowadzonych ewidencjach i innej dokumentacji, którą organ ten dysponuje w ramach przyznanych mu kompetencji. Przeprowadzając kontrolę w powyższych granicach, Sąd stwierdza, że organy obu instancji zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do przeprowadzenia procesu ważenia interesu publicznego oraz interesu indywidualnego. Obok wypisów z ewidencji gruntów organy dysponowały danymi dotyczącymi klas bonitacyjnych, kompleksów rolnych i charakterystyki glebowej terenu oraz ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu organy w sposób rzeczowy wyjaśniły, dlaczego w realiach niniejszej sprawy należało przyznać prymat interesowi publicznemu nad interesem prywatnym, a argumentacja ta nie nosi cech dowolności. W tym zakresie szczególnie adekwatny do okoliczności rozpoznawanej sprawy pozostaje pogląd wyrażony w uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24), zapadłego w analogicznym stanie faktycznym, dotyczącym odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla farmy fotowoltaicznej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w nim, że o prawidłowości wyważenia interesów świadczą trzy zasadnicze okoliczności: po pierwsze, że znaczna część gruntów objętych wnioskiem to grunty klasy IVa, a więc gleby orne średniej jakości lepsze (por. załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów); po drugie, że z danych specjalistycznych wynika rolnicza przydatność tych gruntów (kompleksy żytnie dobre i słabsze), przy jednoczesnym braku znaczących zasobów gruntów najniższych klas mogących stanowić alternatywę; po trzecie, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy działki te położone są na obszarze rolniczym (R), co – choć studium nie ma waloru aktu prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.) – jako element polityki przestrzennej gminy stanowi istotną okoliczność uwzględnianą przy ocenie, czy organ uzgodnieniowy nie działał arbitralnie. Okoliczności te w pełni odpowiadają stanowi faktycznemu rozpoznawanej sprawy. Teren objęty wnioskiem stanowią grunty rolne klasy IVb i w przeważającej części należące do kompleksu rolnego określonego jako żytni dobry, przydatne rolniczo m.in. pod uprawę pszenżyta, owsa, mieszanek zbóż i roślin pastewnych, tworzące – wraz z działkami sąsiednimi – zwarty kompleks użytków rolnych. W studium przedmiotowe działki przeznaczone są jako obszar rolniczy (R). W tych warunkach stanowisko organów, że realizacja inwestycji o charakterze przemysłowym spowodowałaby wydzielenie z dotychczasowego kompleksu rolnego jego fragmentu ze szkodą dla funkcji rolniczej terenu i z uszczerbkiem dla właściwego wykorzystania zasobów glebowych, mieści się w granicach uznania administracyjnego i nie nosi cech dowolności. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. przez przyjęcie, że odmowę uzgodnienia uzasadnia występowanie gruntów klas IV i V. W utrwalonym orzecznictwie NSA na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.g.r.l. przyjmuje się, że ochronie podlega każdy grunt rolny, również grunty klas bonitacyjnych innych niż I–III, a organ uzgadniający może uznać, że planowana inwestycja na gruntach rolnych jest sprzeczna z celami ochrony gruntów rolnych przewidzianymi w ustawie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 2360/23; 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24; 29 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 34/17; 19 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1528/21). To, że właściciel występuje o warunki zabudowy dla gruntu rolnego niewymagającego zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, nie oznacza, że warunki takie musi uzyskać. Należy przy tym mieć na względzie art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l., zgodnie z którym na cele nierolnicze i nieleśne przeznaczać należy przede wszystkim grunty oznaczone jako nieużytki, a w razie ich braku – inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, czego planowana inwestycja, lokowana na wartościowych gruntach klasy IVa, nie respektuje. Ochronę gruntów rolnych traktować bowiem należy jako zasadę, a ich przeznaczenie na cele nierolnicze jako wyjątek (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 2360/23 i powołane tam orzecznictwo). Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 i art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. Organy nie odmówiły uzgodnienia w oparciu o niesprecyzowane przepisy odrębne ani w oparciu o przesłankę dobrego sąsiedztwa, lecz wskazały na konkretne normy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1) oraz na rolniczy charakter terenu jako wartość przez te przepisy chronioną. Odwołanie się do zwartego charakteru kompleksu rolnego nie stanowiło zastosowania kryterium kontynuacji funkcji zabudowy, lecz służyło ocenie skutków inwestycji dla chronionego dobra, jakim jest rolnicza przestrzeń produkcyjna. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje powołana w skardze dyrektywa 2009/28/WE oraz argumentacja odwołująca się do potrzeb bezpieczeństwa energetycznego. Dążenie do rozwoju energetyki ze źródeł odnawialnych nie uchyla obowiązku ochrony gruntów rolnych, którego zachowanie jest uzasadnione również interesem publicznym w postaci bezpieczeństwa żywnościowego. W świetle zasady zrównoważonego rozwoju (art. 5 Konstytucji RP) oraz zasady kompleksowości ochrony środowiska (art. 5 p.o.ś.) pod budowę farm fotowoltaicznych powinny być przeznaczane przede wszystkim nieużytki i grunty o najniższej przydatności produkcyjnej, a tylko wyjątkowo grunty rolne klas wyższych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24). Niezasadny jest wreszcie zarzut naruszenia art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. Skarżący nie wykazał, na czym konkretnie miałaby polegać powoływana przezeń utrwalona praktyka pozytywnego uzgadniania tożsamych inwestycji na terenie gminy, ani nie przedstawił rozstrzygnięć zapadłych w sprawach o identycznym stanie faktycznym i prawnym. Samo przekonanie strony o istnieniu takiej praktyki nie jest wystarczające dla stwierdzenia naruszenia zasady zaufania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 485/24). W konsekwencji chybiony jest również zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., skoro organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy prawidłowe postanowienie organu pierwszej instancji, brak było zaś podstaw do jego uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.