II SA/Wr 210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.J. i J.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A.J. i J.J. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu stwierdzenia niezgodności budowy budynku usługowego z zatwierdzonym projektem budowlanym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z ustaleniem opłaty, do uiszczenia której jest zobowiązana strona skarżąca – jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o wymierzeniu kary z tytułu stwierdzenia niezgodności budowy budynku usługowego z zatwierdzonym projektem budowlanym. We wniosku zawartym w skardze jak i w piśmie procesowym z dnia 10 kwietnia 2017 r. strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje wyrządzenie znacznej szkody przez ściągnięcie od skarżących kwoty orzeczonej kary. Okoliczność ta może doprowadzić do bankructwa firmy skarżących, powodując zator płatniczy względem innych wierzycieli. Kwota ta w obecnej sytuacji finansowej skarżących jest nieosiągalna, a jej natychmiastowe uiszczenie doprowadzi do niewypłacalności i w konsekwencji upadłości skarżących. Okoliczność ta stanowi przesłankę do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie. Tytułem przykładu skarżący wskazali na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 lutego 2016 r. (sygn. akt I SA/Gd 241/16), w którym podkreślono, że zagrożenie zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej na skutek wykonania decyzji stanowi o spełnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobne stanowisko zostało wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 8 marca 2016 r. (sygn. akt III SA/Wr 1337/15) - "wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata określonej w niej kwoty mogłaby być znacznym utrudnieniem oraz mogłoby to zagrozić bytowi materialnemu skarżącej". Działalność skarżącego przechodzi obecnie kryzys. W tym stanie rzeczy natychmiastowa zapłata przedmiotowej kwoty jest niemożliwa do zrealizowanie, a przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w tej sytuacji będzie związane z niewypłacalnością skarżącego. Na dowód tego skarżący przedłożył wydruk dotyczący jego aktualnej sytuacji finansowej. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że tak sformułowany wniosek uniemożliwia w zasadzie jego merytoryczną ocenę. Należy bowiem zauważyć, że inwestorem robót budowlanych polegających na budowie budynku usługowego, a więc i adresatem nałożonej kary, jest zarówno J.J. jak i A.J.. We wniosku o wstrzymanie wykonania została przedstawiona zaś jedynie sytuacja finansowa skarżącego. Sąd zatem nie mógł w pełni ocenić, czy w istocie sytuacja materialna obojga skarżących jest na tyle niekorzystna, że w razie wykonania zaskarżonego postanowienia zostanie wyrządzona im znaczna szkoda. Co do zasady należałoby się przy tym jeszcze zgodzić z przywołanymi przez skarżących orzeczeniami sądów administracyjnych, jednakże w obu rozpatrywanych przypadkach strona skarżąca w złożonym wniosku wykazała, że wykonanie zaskarżonego aktu mogłoby spowodować czy to zagrożenie zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej (w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 241/16), czy też zagrozić bytowi materialnemu skarżącej (w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 1337/15). W rozpoznawanej sprawie tego jednak zabrakło. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.