II SA/Wr 2120/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędziowie: WSA Lidia Serwiniowska WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (sprawozdawca) Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia uprawnień do kwatery I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej we W. na rzecz D.B. kwotę 10 zł (dziesięć złotych ) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi; III. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. 2 Sygn. akt 4 II SA/Wr 2120/02 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Dyrektor Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej ( WAM ) we W. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( kpa ) w związku z art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 42 , poz. 368 ) oraz art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. 0 zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 , poz. 19 , z późn. zm.) , utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r. wydaną przez Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w O. o odmowie stwierdzenia nabycia uprawnień do kwatery przez D. B. , zam. w O. przy ul. Z. [...]/[...] Organ orzekający w I instancji uznał , iż D. B. nie spełnia warunków do nabycia uprawnień do kwatery , określonych w art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. , ponieważ w dniu śmierci ojca - emeryta wojskowego B.B., tj. w dniu [...] r. nie zamieszkiwał z nim i nie posiadał uprawnień do wojskowej renty rodzinnej. Organ II instancji przyjął natomiast, iż z przeprowadzonego postępowania 1 instancji wynika przede wszystkim , że D. B. nie zamieszkiwał z ojcem w dniu jego śmierci, co sam zainteresowany potwierdził w odwołaniu , podając że po rozwodzie rodziców cały czas zamieszkiwał z matką w lokalu przy ul. Z. [...]/[...] w O.. Natomiast w świetle art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych do nabycia uprawnień do kwatery konieczne było łączne spełnienie dwóch przesłanek , tj. wspólnego zamieszkiwania w kwaterze z żołnierzem , emerytem lub rencistą wojskowym w dniu jego śmierci i posiadanie uprawnień do wojskowej renty rodzinnej . Wobec ustalenia , że D. B.nie zamieszkiwał z ojcem w dniu jego śmierci, w ocenie organu II instancji nie było już nawet potrzeby wyjaśniania , czy zainteresowany po śmierci ojca nabył uprawnienia do renty rodzinnej , bowiem niewątpliwie nie spełnia jednej z łącznie występujących obligatoryjnych przesłanek stwierdzenia nabycia prawa do kwatery. Wskazując , iż decyzja stwierdzająca nabycie prawa do kwatery ma charakter deklaratoryjny Dyrektor Oddziału Rejonowego WAM we W. stanął na stanowisku , że istniał obowiązek rozstrzygnięcia sprawy według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu zaistnienia określonego faktu 3 Sygn. akt 4 II SA/Wr 2120/02 prawotwórczego , którym w rozpatrywanej sprawie jest śmierć B. B. - ojca wnioskodawcy . Stąd , zdaniem organu II instancji prawidłowe było zastosowanie art. 12 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. , akt ten obowiązywał bowiem w dniu śmierci B.B.. D. B. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM we W. , wnioskując o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W skardze sformułowany zastał zarzut sprzeczności zaskarżonej decyzji z art. 6 kpa oraz z art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP , co polegało na wydaniu decyzji na podstawie nieistniejącego przepisu , bowiem ustawa z dnia 20 maja 1976 r. utraciła moc z dniem 10.08.1995 r. Dla skarżącego całkowicie niezrozumiałe jest jednoczesne zastosowanie przepisów art. 12 nieobowiązującej ustawy z 1976 r. oraz przepisów art. 13 ust. 4 i 5 pkt 2 ustawy z 1995 r. Według skarżącego twierdzenie Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM we W. co do konieczności stosowania przepisów obowiązujących w chwili śmierci ojca skarżącego uznać należy za niezgodne z prawem a przede wszystkim z wolą ustawodawcy , który z zamiarem "uwłaszczenia" najemców lokali uchwalił w dniu 15 grudnia 2000 r. ustawę o zasadach zbywania mieszkań będących własnością Skarbu Państwa , państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa ( Dz. U. z 2001 r. Nr 4 , poz. 24 ) . Wymienionym aktem prawnym zmienione zostały również zasady nabywania mieszkań przez osoby zamieszkałe w lokalach będących w zasobie WAM , dając niektórym lokatorom uprawnienia w tym zakresie. Jak podał w skardze D. B. potwierdzeniem powyższych zmian była kolejna nowelizacja ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP , przyjęta w dniu 6 lipca 2001 r. ( Dz.U. Nr 81 , poz. 877 ), gdzie przepis art. 23 ust. 4 tej ustawy otrzymał nowe brzmienie , dając uprawnienie ubiegania się o prawo do kwatery również osobom zamieszkującym w oddzielnych mieszkaniach przydzielonych rozwiedzionym małżonkom , tj. osobom niezamieszkującym z żołnierzem . Według wskazanych przepisów zdarzeniem o znaczeniu prawnym jest zamieszkiwanie do dnia 1.01.2001 r. w lokalu , o który ubiega się zainteresowana osoba. 4 Sygn. akt 4 II SA/Wr 2120/02 Dariusz B. oświadczył, że ten warunek jest w jego przypadku spełniony , gdyż do dnia 1.01.2001 r. Jak również w chwili składania skargi, zamieszkiwał, jak również w chwili składania skargi zamieszkuje , w jednym z mieszkań przydzielonych jego rozwiedzionym rodzicom . W odpowiedzi na skargę WAM Oddział Rejonowy we W. wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację , w tym w szczególności co do prawidłowości rozstrzygnięcia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego na dzień śmierci ojca skarżącego , tj. na dzień [...]r. - pod rządami ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga D. B. jest zasadna. Nie można podzielić poglądu organów obu instancji , że wobec faktu śmierci ojca skarżącego w dniu [...]r. wniosek dotyczący prawa D. B. do kwatery należy oceniać według stanu prawnego obowiązującego na ów dzień śmierci. Wywieść tak należy w szczególności z analizy przepisów rozdziału 9 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP ( Dz. U. Nr 86 , poz. 433) , zawierającego przepisy szczególne , przejściowe i końcowe . Nie przewidziano w nich żadnej szczególnej regulacji co do uprawnień do kwatery stałej. W art. 93 ust. 2 ustawy przyjęto jedynie , iż do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2 dawnej ustawy z 1976 r. , zachowują moc dotychczas obowiązujące przepisy dotyczące równoważnika pieniężnego. W pozostałym zakresie ustawa z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych ( Dz.U. z 1992 r. Nr 5 , poz. 19 , z późn. zm.) utraciła moc z dniem 10.08.1995 r. , zgodnie z art. 93 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 nowej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Pozbawione podstaw było zatem twierdzenie organów orzekających w niniejszej sprawie , iż istniała konieczność zastosowania art. 12 dawnej ustawy i że przesądzające znaczenie miała śmierć ojca skarżącego w dniu [...]r. Wniosek złożony w [...]r. przez D. B. należało rozpatrzyć zgodnie z przepisami art. 23 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP , w brzmieniu ustalonym nowelizacją wymienionej ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. ( Dz. U. Nr 81 , poz. 877), obowiązującą od dnia 22.08.2001 r. 5 Sygn. akt 4 II SA/Wr 2120/02 W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , iż zaskarżona decyzja , jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie nieobowiązującej ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych ( Dz.U. z 1992 r. Nr 5 , poz. 19 , z późn. zm. ) , co miało wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 135 , poz. 1270 , z późn. zm.), uwzględniając skargę , orzeczono jak w sentencji. Zaskarżona decyzja dotyczyła odmowy przyznania uprawnień , co z zasady oznacza , iż nie podlegała wykonaniu , stąd na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono jak w pkt III sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 ustawy.