II SA/Wr 2123/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant referent stażysta Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę linii napowietrzno – kablowej niskiego napięcia, do zasilania budynków mieszkalnych położonych na działkach a, b oraz przemieszczenie słupa linii nn z działki c na działkę nr d wraz z oświetleniem, w P. przy ulicy [...]. Jako podstawę prawną Burmistrz wskazał przepis art. 105 § 1 Kpa. W uzasadnieniu organ nawiązał do pisma Zakładu Energetycznrgo S.A. w O., będącego wnioskodawcą, z dnia 22 kwietnia 2002 r. Pismem tym wnioskodawca wniósł o umorzenie postępowania, z powodu braku zgody właścicieli działek nr c (J. K.) i nr e (Z. P.), na przebieg trasy linii niskiego napięcia. W odwołaniu, skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, J. K. wniósł o "podtrzymanie" zaskarżonej decyzji. Precyzując swoje stanowisko podniósł, że istniejąca linia energetyczna niskiego napięcia, do zasilania sąsiednich zabudowań przy ulicy [...], została wybudowana na zasadzie samowoli budowlanej, na jego posesji i do chwili obecnej jest nielegalnie eksploatowana. Odwołujący się stwierdził, że jako właściciel posesji, wyraził zgodę na usytuowanie stanowiska słupowego na granicy działek nr c i e, z usytuowaniem słupa na działce nr d. Postawił jednak warunek zrekompensowania mu szkody wynikłej z piętnastoletniej nielegalnej eksploatacji słupa na jego terenie oraz wskazał na potrzebę poszerzenia ulicy [...]. W ocenie J. K. uzasadnienie decyzji odnośnie jego osoby jest nieprawdziwe. Poczynania Burmistrza i Zakładu Energetycznego dyskryminują jego osobę i są sprzeczne z prawem. W rezultacie skarżący domagał się w odwołaniu całościowego rozpatrzenia "tematu w kategorii obecnej samowoli budowlanej oraz planu zagospodarowania przestrzennego". Dodał, że planowane nowe warunki zasilania posesji przez usytuowanie słupa energetycznego na działce nr d, w rogu skrzyżowania dróg z posesją nr f, są sprzeczne z planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Według organu odwoławczego, decyzja I instancji jest zasadna w świetle art. 105 § 1 Kpa. Skoro bowiem inwestor wycofał swój wniosek z dnia 28 lutego 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla określonej w nim inwestycji, to dalsze postępowanie w tej sprawie jest bezprzedmiotowe. Inwestor nie zrezygnował z realizacji linii energetycznej, jednak ma to nastąpić nieco inaczej, w sposób skonkretyzowany w nowym wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, z dnia 22 kwietnia 2002 r., będącym przedmiotem odrębnego postępowania. W związku z tym organ odwoławczy nie mógł odnieść się do argumentów skarżącego dotyczących tej właśnie sprawy. Organ przypomniał, że każdy właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji będzie miał przymiot strony w postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wskazał, że w dniu 13 maja 2002 r. uzgodnił z Dyrektorem Technicznym Zakładu Energetycznego w P. lokalizację spornego stanowiska słupowego. Lokalizacja ta została potwierdzona oświadczeniem stron. W oparciu o to oświadczenie i mapę oraz skargę, decyzja z dnia [...] stała się, w ocenie skarżącego, bezprzedmiotowa w dalszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta odpowiada wymogom prawa. Ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu regulowały, w czasie wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.). W niniejszej sprawie fundamentalne znaczenie ma przepis art. 41 ust.1 tej ustawy, zgodnie z którym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Oznacza to, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego inwestora. Przeprowadzenie zaś postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu, z naruszeniem zasady dyspozycyjności, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, powodujące stwierdzenie nieważności decyzji (por. G. Jyż "Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu", Monitor Prawniczy 2001/7/393). Skoro zatem inwestor wycofał żądanie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, to organ nie mógł z urzędu ustalić warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji. W szczególności organ nie był władny do merytorycznego porównywania tego "wycofywanego" zamierzenia z inną inwestycją, co do której inwestor złożył nowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Porównanie obu zamierzeń było konieczne tylko o tyle, o ile miało doprowadzić do ustalenia tożsamości lub odrębności wnioskowanych inwestycji. Jest niewątpliwe, że cofnięcie wniosku dotyczyło innego zamierzenia inwestycyjnego, niż zgłoszone w nowym wniosku. Wynika to z innego przebiegu linii energetycznej. Cofnięcie wniosku pierwotnie zgłoszonego było zatem rzeczywiste. Inwestor zdecydował się na inną lokalizację linii i ta jego decyzja spowodowała cofnięcie wniosku oraz wniesienie innego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodność nowownioskowanej inwestycji z planem miejscowym nie podlegała badaniu w postępowaniu, w którym wniosek został cofnięty. Jak już wyżej zasygnalizowano, po cofnięciu wniosku należało jedynie ocenić, czy istnieją dalsze podstawy do kontynuowania postępowania zainicjowanego pierwotnym wnioskiem. Ustalenie, że inwestor cofnął wniosek skutkowało koniecznością umorzenia postępowania. Odstąpienie wnioskodawcy od żądania rozstrzygnięcia sprawy decyzją co istoty czyni bowiem dalsze postępowanie bezprzedmiotowym (por. Janusz Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004 r., str. 482). Zgodnie z art. 105 § 1 Kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zaznaczyć przy tym warto, że cofnięcie wniosku w postępowaniach, w których obowiązuje zasada pełnej dyspozycyjności, nie jest regulowane przepisem art. 105 § 2 Kpa. Tak więc w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pierwszeństwo, przed normą art. 105 § 2 Kpa, znajdował przepis art. 41 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, określający zasadę pełnej dyspozycyjności tego postępowania, a co za tym idzie bezprzedmiotowość dalszego postępowania po cofnięciu wniosku i skutkujący konieczność umorzenia postępowania, w tej sytuacji, na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Na przeszkodzie obligatoryjności umorzenia postępowania nie mogły stanąć żądania skarżącego wobec wnioskodawcy o charakterze cywilnoprawnym i zarzuty skarżącego odnoszące się do nowego wniosku. Na marginesie jedynie odnotować trzeba, że wbrew dosłownemu brzmieniu żądania zawartego w odwołaniu, skarżącemu nie chodziło o "podtrzymanie" decyzji I instancji. Z pełnej treści odwołania wynikało bowiem, iż J. K. zakwestionował rozstrzygnięcie organu I instancji. Prawidłowo zatem jego pismo z dnia 13 maja 2002 r. potraktowane zostało jako odwołanie. Na zakończenie zauważyć jeszcze należy, że w świetle powyższych uwag nie znajduje potwierdzenia teza skarżącego o bezprzedmiotowości zaskarżonej decyzji, spowodowanej uzgodnieniem stanowiska skarżącego z inwestorem, po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Pertraktacje inwestora z właścicielami nieruchomości objętych wnioskowaną inwestycją lub sąsiadujących z terenem inwestycji, nie mają żadnego wpływu na stan bezprzedmiotowości postępowania wywołany cofnięciem wniosku, o której to bezprzedmiotowości rozstrzygały decyzje obu instancji. Wobec powyższego należało, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalić skargę.