II SA/Wr 2158/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, Sędziowie WSA Lidia Serwiniowska /sprawozdawca/, Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Magdalena Domańska-Byskosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dowódca Okręgu Wojskowego, działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 693/ i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16 marca 1993r. w sprawie określenia organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. Nr 23 poz. 101/, oraz art. 138 § 1 ust. 2 kodeksu postępowania administracyjnego - po rozpatrzeniu odwołania podpułkownika J. M. od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w K. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie przyznania uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości [...] zł od dnia [...] r. do dnia [...] r., oraz [...] zł od dnia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy z którego wynika, że podpułkownik J. M. pełnił służbę na stanowisku zastępcy Przewodniczącego Okręgowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w K.. Ppłk J. M. na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] /Kadr z dnia [...] r., która utrzymała w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] /Kadr z dnia [...] r., oraz decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] /punkt 70/ z dnia [...] r. na skutek upływu okresu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy - decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Nr [...] /Kadr z dnia [...] r. - został zwolniony w dniu [...] r. z zawodowej służby wojskowej. Na wyżej wymienioną decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] /Kadr z dnia [...] r. ppłk J. M. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2003r. /sygn. akt II SA 1520/02/ uchylił zaskarżoną decyzję. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego uchylił wypowiedzenie stosunku służbowego Nr [...] /Kadr z dnia [...] r. wydane w stosunku do ppłk J. M., a Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] r. stwierdził wygaśnięcie decyzji Nr [...] /punkt 70/ Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w K. decyzją Nr [...] z dnia [...] r. przyznał ppłk. J. M. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w łącznej wysokości [...] zł od dnia [...] r. do dnia [...] r., oraz [...] zł od dnia [...] r. Ppłk J. M. w dniu [...] r. wniósł do Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego odwołanie od powyższej decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], w którym podnosi, że przyznanie przez Dowódcę Jednostki Wojskowej [...] w K. wnoszącemu odwołanie żołnierzowi uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od [...] r. jest wadliwe, gdyż organ emerytalny dokonał wypłaty dwunastomiesięcznego uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. Ppłk J.M. podnosi, że powyższą należność wypłaconą jego osobie przez wojskowe biuro emerytalne należy zaliczyć jako uposażenie przysługujące z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Dalej organ II instancji podniósł, że Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w K. na podstawie przedstawionych przez Jednostkę Wojskową [...] w K. dokumentów przyznał ppłk. J. M. na podstawie decyzji z dnia [...] r. /znak sprawy: [...] / emeryturę wojskową. Jednocześnie organ emerytalny wypłacił ppłk. J.M. należne zwolnionemu ze służby żołnierzowi zawodowemu dwunastomiesięczne uposażenie zasadnicze z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższa należność przysługuje na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 693/ żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, niezależnie od odprawy. Tak więc nie może nabyć prawa do tego świadczenia żołnierz, który nie został zwolniony z zawodowej służby wojskowej. Uchylenie wypowiedzenia stosunku służbowego i wygaśnięcie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ppłk. J. M. sprawiło, że oficer ten nie mógł nabyć uprawnienia do dwunastomiesięcznego uposażenia. Należy wskazać, że kwestia wypłaty ppłk. J. M. dwunastomiesięcznego uposażenia powinna być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w K.. W związku z wyżej wymienionym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego /sygn. akt II SA 1520/02/ ppłk J. M. został przywrócony z dniem [...] r. przez Ministra Obrony Narodowej do zawodowej służby wojskowej i z tym dniem został zaliczony do stanu ewidencyjnego Jednostki Wojskowej [...] w K. i przyjęty na wszelkiego rodzaju zaopatrzenie oraz przystąpił do dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej. W związku z powyższym, ppłk. J. M. przysługuje uposażenie właściwe dla zajmowanego stanowiska służbowego wynikające z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy o uposażeniu żołnierzy. Ustawa o uposażeniu nie przewiduje przeprowadzenia odrębnego postępowania w sprawie uprawnienia żołnierza do uposażenia i wydawania w tej sprawie odrębnej decyzji administracyjnej. Organ wojskowy II instancji, w toku merytorycznej części swojego postępowania stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana bez podstaw prawnych i dlatego ją uchylił. W związku z powyższym ppłk. J. M. od dnia [...] r. przysługuje uposażenie zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. z 2002r. Nr 76, poz. 693/. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał okoliczności dotyczące wypłaty 12 - miesięcznego uposażenia. Skarżący podniósł, iż organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 kpa poprzez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów skarżącego. Wskazał, że w rozpoznawaniu sprawy zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego poprzez nie odniesienie się do zaistniałych zdarzeń i wskazanych w odwołaniu argumentów. Skarżący uważa, że w związku z podwyżką uposażenia dla kadry zawodowej od dnia [...] r. organ I instancji powinien w drodze decyzji stwierdzić, iż powstaje do uzupełnienia należność z tego tytułu. W odpowiedzi na skargę Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ do rozpoznania skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przed dniem 1 stycznia 2004r. właściwy obecnie jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Według zaś art. 3 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne powołane zostały do badania legalności decyzji, niektórych postanowień i innych aktów organów administracyjnych. W związku z tym kontrolą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi objęta jest zgodność zaskarżonych aktów administracyjnych z prawem materialnym, a także badanie zgodności tych aktów z przepisami procedury administracyjnej. W razie stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem procedury administracyjnej, uchyla zaskarżony akt w całości lub w części. W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do tego czy sprawa przyznania uposażenia żołnierzowi zawodowemu jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcie organu II instancji opiera się na art. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy /Dz.U. z 2002r. Nr 76 poz. 693/. Zważyć należy, że w ustawie o uposażeniu żołnierzy prawodawca wskazał wprost, że w drodze decyzji administracyjnych, wydawanych przez organy wojskowe będą załatwiane sprawy dotyczące uposażenia i innych należności pieniężnych. Podstawa prawna takiej właśnie formy załatwienia sprawy wynika z art. 9 ust. 4 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanych przez organy wojskowe w sprawach określonych w ust. 1 żołnierz może wnieść w terminie 7 dni od daty doręczenia mu decyzji, odwołanie do organu wojskowego wyższego stopnia, a także skargę do sądu administracyjnego - na zasadach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Nie budzi zatem wątpliwości, że powyższa sprawa mieści się w tym kręgu. Zasada wyrażona w przywołanym wyżej art. 9 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy nie zostaje wcale zniesiona brzmieniem przepisów art. 1 i 2 tej ustawy. Stanowi bowiem przepis szczególny względem przepisów zawartych w tych jednostkach redakcyjnych. Należy do tego dodać, że gdyby nawet istniały wątpliwości co do tego, czy sprawa tego rodzaju powinna być załatwiana w formie decyzji administracyjnej to w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowało się przekonanie, że zawsze wtedy, gdy rozstrzygnięcie organów administracyjnych ma charakter rozstrzygnięcia jednostronnego, zewnętrznego, o podwójnej konkretyzacji sprawa powinna być załatwiona przez wydanie decyzji, która umożliwia instancyjną i ewentualnie sądowoadministracyjną jej kontrolę. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien przeanalizować i rozważyć przedmiotową sprawę biorąc pod uwagę dotąd powiedziane przez Sąd, dokonać ewentualnie innych ustaleń jakich potrzeba wyłoni się w trakcie postępowania. Ponieważ organ administracyjny naruszył przepisy o postępowaniu administracyjnymi w stopniu wpływającym na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, należało orzec jak w sentencji. Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji gdyż jako orzeczenie negatywne nie ma przymiotu wykonalności /art.152 - Prawo o postępowaniu /...//.