II SA/Wr 217/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 217/12 o odrzuceniu sprzeciwu D. W. i M. W. od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 7 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 217/12 w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 125/04 postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał postanowienie z dnia 2 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 217/12). Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi D. W. i M. W. adwokatowi K. G. w dniu 6 czerwca 2014 r. (k. 460 akt sądowych). W dniu 1 lipca 2014 r. D. i M. W. wnieśli zażalenie na opisane na wstępie postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia zażalenia przez D. W. i M. W. biegł od dnia 6 czerwca 2014 r. (data doręczenia odpisu postanowienia pełnomocnikowi skarżących). Termin 7-dniowy do wniesienia zażalenia upłynął więc z dniem 13 czerwca 2014 r. Tymczasem D. W. i M. W. wnieśli zażalenie dopiero w dniu 1 lipca 2014 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Odnosząc się do treści zażalenia należy wskazać, że postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu należy do rozstrzygnięć, które na mocy art. 252 § 3 p.p.s.a. doręcza się wyłącznie osobom, które wnioskowały o przyznanie prawa pomocy. Stąd w niniejszej sprawie w myśl art. 67 § 5 p.p.s.a. sąd dokonał doręczeń do rąk ustanowionego pełnomocnika skarżących, a zatem domaganie się innego sposobu doręczenia przesyłki i kontestowanie przez D. i M. W. doręczeń dokonywanych przez sąd umocowanemu należycie pełnomocnikowi jest co najmniej niezrozumiałe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.