II SA/Wr 219/17

Dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kontenera stalowego oznaczonego literą "A" oddala skargę w całości. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania K. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...]r. nr [...], nakazującą inwestorowi K. K. rozbiórkę obiektu kubaturowego - kontenera stalowego "A", wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zlokalizowanego na nieruchomości przy ul. S. [...] we W., w północno-zachodnim narożu działki nr 4/1, AM-7, obręb [...], usytuowanego dłuższą krawędzią wzdłuż granicy z działkami nr 2 oraz nr 3. W uzasadnieniu decyzji podano, że organ I instancji w toku czynności kontrolnych ustalił, że inwestor - K. K., będący jednocześnie właścicielem działki, posadowił na przedmiotowej nieruchomości 7 obiektów kubaturowych - kontenerów stalowych, niezwiązanych z gruntem. Obiekt objęty ww. decyzją organu I instancji posadowiony jest na bloczkach betonowych i posiada wymiary ok. 2,41 m x 6,05 m i wysokość ok. 2,47 m. Inwestor oświadczył, że do posadowienia przedmiotowego obiektu doszło w roku 2015 i jest on wykorzystywany w celach gospodarczych na jego potrzeby własne. Przedmiotowy obiekt składa się z elementów cechujących obiekt budowlany: przegród budowlanych (ściany i dach) i powstał z materiału budowlanego - blachy. W ocenie organu I instancji zrealizowany kontener jako obiekt budowlany (budowla), wymagał przed jego wzniesieniem uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku postępowania ustalono, że w stosunku do ww. inwestycji nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organu I instancji omawiany obiekt nie może korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, gdyż nie jest tymczasowym obiektem budowlanym - czas pozostawania tymczasowych obiektów budowlanych na nieruchomości nie może być dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem na czas dłuższy niż 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy wymaga pozwolenia na budowę. W niniejszym przypadku inwestor nie dokonywał zgłoszenia zamiaru realizacji przedmiotowego obiektu, a nadto obiekt istnieje przez czas znacznie dłuższy niż 120 dni, zgodnie z oświadczeniem inwestora - od 2015 r. W związku z powyższym organ I instancji działając na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 19 maja 2016r. nr 1413/2016, nakazał inwestorowi przedłożenie określonych dokumentów celem legalizacji inwestycji, w terminie 3 miesięcy od daty doręczenia postanowienia. Zważywszy na fakt, że inwestor nie wykonał obowiązków legalizacyjnych ani w zakreślonym terminie ani nawet do dnia podjęcia rozstrzygnięcia przez organ I instancji, PINB dla miasta W. opisaną na wstępie decyzją orzekł o nakazie rozbiórki przedmiotowego obiektu. Od decyzji tej w ustawowym terminie wniosła odwołanie strona zobowiązana. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. rozpoznając sprawę jako organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym prawidłowo ustalono, iż przedmiotowy kontener, niepołączony w sposób trwały z gruntem, posadowiony na nieruchomości przez inwestora w roku 2015 i wykorzystywany na cele gospodarcze, jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności - budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy. Kwalifikacja prawna posadowienia kontenera niepołączonego w sposób trwały z gruntem jako budowli wymagającej pozwolenia na budowę (w sytuacji niespełnienia wymogów z art 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego) nie budzi wątpliwości również w judykaturze (jako miarodajny wskazano wyrok NSA z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 779/12), gdzie wyrażono jednoznaczne stanowisko, że zarówno obiekty kontenerowe jak i nawet wagony kolejowe służące rekreacji, są obiektami budowlanymi. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje samowolny charakter budowy przedmiotowego obiektu kubaturowego oraz osoba inwestora - K. K.. Posadowienie opisanego kontenera wymagało bowiem dla swej ważności uprzedniego uzyskania przez inwestora decyzji organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwoleniu na budowę, o czym stanowi art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Obiekt ten nie korzystał ze zwolnienia z powyższego obowiązku, bowiem nie spełniał wymogów, by zostać uznanym za tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, wymagający zgłoszenia. Jak wskazuje treść art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, przedmiotowy kontener wykorzystywany przez inwestora na cele gospodarcze, mógłby być zaliczony do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych (wymagających jedynie zgłoszenia) tylko gdy zostały spełnione przesłanki określone w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego, realizacja spornego obiektu bez dokonania zgłoszenia we właściwym organie, jak również fakt, że na spornej posesji obiekt istnieje od 2015 r., w sposób jednoznaczny wykazują, że przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Nadto DWINB podzielić pogląd, że obiekt ten nie będąc budynkiem ani obiektem małej architektury, stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 powołanej ustawy. Dalej podano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W niniejszym przypadku obiekt funkcjonuje przez czas dłuższy niż 180 dni od daty rozpoczęcia budowy, gdyż istnieje już od roku 2015 - co oświadczył inwestor w toku postępowania I instancji. Faktem jest również, że inwestor nie zrealizował obowiązków legalizacyjnych. Jak sam wskazuje w treści odwołania, kontener przeznaczony jest docelowo na sprzedaż. Ponadto organ stwierdził, że blacha stalowa, z której zrealizowano przedmiotowy kontener niewątpliwie stanowi materiał budowlany, a bez znaczenia dla przyjętej kwalifikacji pozostaje okoliczność, czy opisany obiekt kontenerowy posiada instalacje zapewniające możliwość jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Pomijając kwestię wyłącznie gospodarczej funkcji wskazanego kontenera, organ zauważył, że nawet gdyby do realizacji tej funkcji w obiekcie niezbędne byłoby doprowadzenie do niego pewnych instalacji, to ich ewentualny brak nie może skutkować odmową uznania go za obiekt budowlany w rozumieniu ustawy - Prawo budowlane. Niewyposażenie obiektu w niezbędne do jego funkcjonowania instalacje i urządzenia, może być co najwyżej uznane za uchybienie wymogom techniczno-budowlanym dla określonej kategorii obiektu, lecz w żadnym wypadku nie świadczy o braku możliwości zakwalifikowania do kategorii obiektu budowlanego. Przy odmiennym rozumowaniu budowa obiektu budowlanego bez jakichkolwiek instalacji i urządzeń możliwa byłaby bez jakichkolwiek rygorów prawnych i w celu obejścia prawa wystarczające byłoby niewyposażenie go w instalacje i urządzenia. W związku z powyższym DWINB stwierdził, że organ I instancji słusznie uznał, iż inwestor nie wypełnił obowiązków legalizacyjnych, nałożonych na podstawie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i w sposób prawidłowy zastosował przepis art. 48 ust. 4 ww. ustawy, stanowiący o obowiązku rozbiórki samowolnie zrealizowanej inwestycji. Nie godząc się z przytoczoną decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. K. K. wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja zawiera ogólnikowe i lakoniczne wyjaśnienie. Organ odwoławczy nie zawarł odniesienia do argumentów podniesionych w odwołaniu od decyzji PINB, m.in. w zakresie tego, czy przedmiotowy obiekt jest wykonany z użyciem materiałów budowlanych dopuszczonych do obrotu, co jest warunkiem uznania kontenera za obiekt budowlany. Podstawowym terminem używanym przez ustawę - Prawo budowlane, począwszy od przepisu art. 1, jest "obiekt budowlany". Nowelą z dnia 20 lutego 2015r., która weszła w życie z dniem 28 czerwca 2015 r., dokonano zmiany definicji obiektu budowlanego. Definicja niniejsza, zamieszczona w art. 3 pkt 1, składa się w istocie rzeczy z trzech definicji: budynku, budowli i obiektu małej architektury. Definicją obiektu budowlanego w każdym z wymienionych rodzajów obiektów objęto instalacje zapewniające możliwość użytkowania danego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Uznanie obiektu za obiekt budowlany uzależnione zostało od wzniesienia go z użyciem wyrobów budowlanych. Komentowana ustawa nie zawiera definicji wyrobów budowlanych. Do wyrobów budowlanych nawiązuje przepis art. 10 pr. bud. Ustawodawca pojęcie wyrobu budowlanego zdefiniował w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2014 r. poz. 883 ze zm.) poprzez odesłanie wart. 2 pkt 1 wprost do definicji zamieszczonej w art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 4 kwietnia 2011 r., s. 5 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Omawiana definicja "wyrobu budowlanego" wskazuje, że o zaliczeniu wyrobu lub zestawu do kategorii wyrobów budowlanych decyduje cel, w którym został wyprodukowany i wprowadzony do obrotu, oraz właściwości wyrobu (zestawu). Celem tym jest trwałe wbudowanie w obiekcie budowlanym. Jednocześnie jego właściwości mają mieć wpływ na właściwości użytkowe obiektu budowlanego. Niewątpliwie materiałami budowlanymi, w rozumieniu niniejszej definicji są wyroby (zestawy), które służą do budowy elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, a także takich elementów, jak ściany, stropy, schody, dachy - a więc nie materiały, które nie są materiałami wykończeniowymi. Wyrobem budowlanym, na gruncie art. 2 pkt 1 ustawy o wyrobach budowlanych jest rzecz ruchoma, bez względu na stopień jej przetworzenia, przeznaczona do obrotu, wytworzona w celu zastosowania w sposób trwały w obiekcie budowlanym, wprowadzana do obrotu jako wyrób pojedynczy lub jako zestaw wyrobów do stosowania we wzajemnym połączeniu stanowiącym integralną całość użytkową i mającą wpływ na spełnienie wymagań podstawowych, o których mowa www. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wyrób budowlany uzyskuje status nadającego się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, jeżeli spełnia następujące warunki: 1) jest oznakowany CE, albo 2) został umieszczony w określonym przez Komisję Europejską wykazie wyrobów mających niewielkie znaczenie dla zdrowia i bezpieczeństwa, dla których producent wydał deklarację zgodności z uznanymi regułami sztuki budowlanej, albo 3) jest oznakowany znakiem budowlanym, (wzór znaku określa załącznik nr 1 do ustawy o wyrobach budowlanych). W ocenie skarżącego, ustawodawca wprowadził ww. zmiany w ustawie aby nie kwalifikować wszystkiego jako obiekt budowlany. Fakt, że blacha może być uznawana za materiał budowlany nie oznacza, że kontener wykonany z blachy jest obiektem budowlanym. Przedmiotowy kontener nie posiada instalacji. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego jak też organ odwoławczy, którego zadaniem jest powtórne rozpoznanie sprawy oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów przedstawionych w odwołaniu, nie ocenił ani nie wskazał czy przedmiotowy kontener został wzniesiony z użyciem materiałów budowlanych, które spełniają ww. normy. Organ odwoławczy podtrzymał twierdzenie organu I instancji, że przedmiotowy kontener jest obiektem budowlanym w myśl art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tymczasem, kontener ten został kupiony w całości i przewieziony na działkę skarżącego za pomocą auta-HDS. W omawianym przypadku rozbiórka kontenera polegałaby na zniszczeniu go. Skarżący uważa, że dla wykonania nakazu musiałby pociąć go piłą do metalu i wywieźć na złom. Jego zamiarem jest zaś sprzedaż kontenera w niedalekiej przyszłości. W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi. Natomiast skarżący pismem z dnia 22 czerwca 2017 r. wniósł o zwrot kosztów postępowania sądowego. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 28 czerwca 2017 r. skarżący poparł skargę i wnioski w niej zawarte. W uzupełnieniu argumentacji skargi, oświadczył, że przedmiotowy obiekt był mu niezbędny w związku z prowadzonym remontem przy istniejącym budynku mieszkalnym, w związku z czym korzystał ze zwolnienia z art. 29 pkt 24 Prawa budowlanego, co nie zostało uwzględnione przez organy. Oświadczył też, że kontener został zakupiony i posadowiony go w połowie 2015 r. Nadto przedłożył do akt sprawy kopię zaświadczenia Prezydenta W. z dnia 16 lipca 2014 r. o przyjęciu zgłoszenia robót budowlanych polegających na remoncie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. S. [...] we W. i wydruki zdjęć tego budynku (2 strony). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), który stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Wspomniany ust. 2 cytowanego przepisu przewiduje zaś, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Zgodnie z art. 48 ust. 3 ustawy, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Natomiast z art. 48 ust. 4 cytowanej ustawy wynika, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym skargę, przywołane przepisy prawa materialnego zostały przez organy nadzoru budowlanego orzekające w sprawie zastosowane prawidłowo. W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem była ocena legalności posadowienia "obiektu kubaturowego – kontenera stalowego oznaczonego literą A", organy nadzoru budowlanego zasadnie uznały, że jest to obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, lecz wymagający pozwolenia na budowę. Obiekt ten nie spełniał warunków by mógł być objęty zgłoszeniem, ponieważ wbrew wymogowi z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego inwestor nie dokonał zgłoszenia jego budowy (obiekt istnieje od 2015 r.). Nadto nie był on przeznaczony do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia dokonania zgłoszenia. W ocenie Sądu rozumowanie zaprezentowane przez organy obu instancji było prawidłowe, ponieważ z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa "tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Przepis ten wprowadza zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione kumulatywnie: 1) brak trwałego połączenia z gruntem i 2) zamiar rozbiórki lub przeniesienia obiektu przed upływem 180 dni. Zarówno ustalenia dowodowe poczynione przez organ, jak i stanowisko inwestora prezentowane w toku postępowania pozwalają uznać, że druga z tych przesłanek w niniejszej sprawie nie zachodziła. Prawidłowo także organy obu instancji zakwalifikowały sporny obiekt do tymczasowych obiektów budowlanych, za które w myśl art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego może być uznany obiekt budowlany: 1) przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, 2) przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, 3) a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Zatem obiekt kontenerowy będący przedmiotem niniejszego postępowania jest tymczasowym obiektem budowlanym, który jednak nie mógł być posadowiony na podstawie zgłoszenia, a zatem dla jego lokalizacji wymagane było pozwolenie na budowę. Zauważyć w tym miejscu należy, że tymczasowe obiekty budowlane nie stanowią odrębnej kategorii, a są pewną odmianą wszystkich obiektów budowlanych, co oznacza, że w każdej z kategorii tych obiektów (określonej w art. 3 pkt 1 Prawa budowalnego) będą mieściły się takie, które spełniają cechy tymczasowego obiektu budowlanego (z uwagi na ich okres użytkowania krótszy niż trwałość techniczna czyli - z uwagi na ich przeznaczenie do czasowe użytkowania, lub ze względu na to, że nie są połączone trwale z gruntem). Powyższe prowadzi do wniosku, że organy nadzoru budowlanego zasadnie wdrożyły procedurę legalizacji samowolnie postanowionego obiektu w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, jednak wobec nieprzedłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów, procedura ta została sfinalizowana przez wydanie decyzji którą nakazano rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast jeśli chodzi o argumentację skargi, to była ona nietrafna, ponieważ definicja obiektu budowlanego z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wskazuje na to, że jest nim budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Co do podnoszonego przez skarżącego argumentu, wskazującego na brak instalacji, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że brak instalacji nie i urządzeń nie pozbawia przedmiotowego kontenera charakteru obiektu budowalnego. W kwestii natomiast drugiego argumentu skargi odwołującego się wzniesienia obiektu z użyciem wyrobów budowlanych, słusznie skarżący wskazuje, że Prawo budowlane nie zawiera definicji wyrobu budowlanego i zastosowanie może znaleźć ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1570). Ustawa ta w art. 2 pkt 1 odsyła do definicji wyrobów budowlanych zawartej w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającym zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylające dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 4 kwietnia 2011 r., str. 5), według której "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych. Jednak zdaniem Sądu wymogi oznakowania, certyfikowania czy rejestracji wyrobów budowlanych, na które powołuje się skarżący i o których mowa w cytowanym rozporządzeniu, mają znaczenie – jak wskazuje preambuła rozporządzenia – dla zapewnienia, by obiekty budowlane były projektowane i wykonywane w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ludzi, zwierząt domowych ani mienia oraz niewywierający szkodliwego wpływu na środowisko. Zatem wymogi oznakowania, certyfikowania czy rejestracji wyrobów budowlanych mają znaczenie wtórne wobec tego, że w obrocie znajdują się rozmaite wyroby budowlane, których jakość może być poddawana kontroli w zakresie spełnienia wymagań rozporządzenia. Natomiast nie można zaprzeczyć temu, że pojęcie "wyrób budowlany" ma także swoje rozumienie w języku potocznym, bowiem rozumieć można przez "wyrób budowlany" taki produkt, przy użyciu którego można budować. Wobec tego ww. definicja legalna tego pojęcia miałaby znaczenie wtórne i użyteczne tylko w zakresie stosowania określonych przepisów prawa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że cegła, deska czy blacha są w sensie potocznym wyrobami budowlanymi, ale to czy są nimi w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych podlega badaniu w stosownym trybie na potrzeby danego postępowania. Natomiast dla samej ogólnej kwalifikacji danego obiektu jako obiektu budowlanego znaczenie ma to, że jest wykonany z wyrobów budowlanych w potocznym znaczeniu. W tym kontekście zauważyć wypada, że w postanowieniu PINB z dnia [...] r. nałożono na skarżącego m.in. obowiązek przedłożenia projektu budowlanego dla spornego kontenera i to na etapie sporządzania tego projektu przez uprawnioną osobę i następnie jego weryfikacji przez organ nadzoru budowlanego doszłoby do ustalenia tego, czy obiekt może być zalegalizowany także z uwzględnieniem przepisów techniczno-budowlanych, w tym przepisów ustawy o wyrobach budowlanych. Skoro jednak skarżący nie złożył projektu budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego, to poczynione w skardze rozważania na temat tego, czy blacha, z której wykonano sporny kontener, jest wyrobem budowlanym, były bezprzedmiotowe. Dla ustalenia, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym ma znaczenie, czy jest on wykonany z wyrobów budowlanych w znaczeniu ogólnym (potocznym), a dopiero na etapie legalizacji takiego obiektu dochodzi do oceny, czy jakość itd. użytych wyrobów odpowiada wymogom zawartym w cytowanym rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady. W konsekwencji, skoro omawiany kontener został na nieruchomości skarżącego posadowiony bez pozwolenia na budowę, to w świetle art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego zasadne było nakazanie rozbiórki tego obiektu budowlanego. Podobnie jako nietrafną Sąd ocenił podniesioną przez skarżącego na rozprawie okoliczność, że omawiany obiekt budowlany może być uznany za obiekt, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, to jest za obiekt przeznaczony do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położony na terenie budowy, czego organy nie uwzględniły. Argumentacja skarżącego w tym zakresie przeczy jego stanowisku w toku postępowania administracyjnego (i w treści skargi), kiedy to podkreślał, że sporny kontener nie jest w ogóle obiektem budowlanym. Ponadto z akt sprawy wynika, że na nieruchomości skarżącego ustawiono 7 kontenerów, co w świetle tego, że skarżący od 2014 roku prowadzi remont domu jednorodzinnego także nie wskazuje na to, że na jego potrzeby konieczne było posadowienie aż tylu kontenerów, jako obiektów, o których mowa w at. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego. Nadto Sąd zważył, że w protokole kontroli z dnia 1 grudnia 2015 r. znajduje się oświadczenie inwestora, że obiekty na jego nieruchomości są typowymi kontenerami morskimi, przeznaczonymi do usunięcia. Natomiast w protokole kontroli z dnia 19 kwietnia 2016 r. inwestor oświadczył, że kontenery służą mu "do celów gospodarczych, na potrzeby własne". Zatem, w przekonaniu Sądu, spornego kontenera nie można zakwalifikować do obiektów, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 24 Prawa budowlanego, bowiem przeczą temu dowody zgromadzone w aktach administracyjnych, które odzwierciedlają rzeczywiste przeznaczenie kontenerów, w tym tego oznaczonego literą "A". Nie można także pomijać, że powyższy zarzut postawiony został dopiero na etapie skargi nie był zaś zgłaszany w toku postępowania administracyjnego. Argument ten jako spóźniony nie mógł więc być badany przez organy administracji i trudno im zarzucać, że się do tej przesłanki nie ustosunkowały. Wyjaśnić trzeba także – w związku z argumentacją skargi - że wykonanie rozbiórki obiektu kontenerowego nie musi polegać wyłącznie na rozebraniu obiektu na poszczególne elementy i jego fizycznym unicestwieniu (jak wskazuje skarżący - pocięciu piłą do metalu). Charakter rozbiórki zależy bowiem od rodzaju obiektu i sposobu jego wykonania, a rozbiórka może polegać na usunięciu obiektu z określonego miejsca, a nie na rozebraniu na części lub jego zniszczeniu. Zatem nakaz rozbiórki zawarty w zaskarżonej decyzji nie wiąże się z koniecznością zniszczenia obiektu i nie stoi na na przeszkodzie jego sprzedaży. To co do tej pory powiedziano oznacza, że Sąd rozpoznający skargę nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd administracyjny w świetle art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) uchyla zaskarżoną decyzję wyłącznie w razie jeżeli stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ Sąd w niniejszej sprawie – nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – naruszeń prawa materialnego czy procesowego tego rodzaju i mających istotny wpływ na wynik sprawy nie stwierdził, skargę należało oddalić. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.