II SA/Wr 22/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia NSA Halina Kremis Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2015r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody D. z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa decyzji w sprawie uzupełnienia treści aktu zgonu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że uchylona w pkt I decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego M. M. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Przedmiotem skargi M. M. (dalej zwanego skarżącym) jest decyzja Wojewody D. (dalej zwanego również organem II instancji lub organem odwoławczym) z dnia 30 maja 2014 r., nr [...], który - po rozpatrzeniu odwołań B. C. (dalej zwaną uczestniczką ad.1), B. G. (dalej zwaną uczestniczką ad.2) oraz E. F. (dalej zwaną uczestniczką ad.3) od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w P. (dalej zwanego również organem I instancji lub w skrócie Kierownikiem USC) z dnia 23 grudnia 2013 r., nr [...], stwierdzającej wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia 6 października 2009 r., nr [...], w sprawie uzupełnienia treści aktu zgonu J. F. (dalej jako J.F.), nr [...], zarejestrowanego w USC w P. poprzez wpisanie "godziny 14:00" jako godziny znalezienia zwłok - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o: 1) uchyleniu dotychczasowej decyzji Kierownika USC w P. z dnia 6 października 2009 r., nr [...], uzupełniającej treść aktu zgonu J.F., nr [...], poprzez wpisanie "godziny 14:00" jako godziny znalezienia zwłok; 2) odmowie uzupełnienia treści aktu zgonu J.F., nr [...], poprzez wpisanie "godziny 14:00" jako godziny znalezienia zwłok, konsekwencją czego rubrykę dotyczącą godziny znalezienia zwłok uzupełnia się adnotacją o treści - "BRAK DANYCH". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktyczno-prawnym: Postępowanie w sprawie uzupełnienia aktu zgonu J.F., nr [...], o dane dotyczące godziny znalezienia zwłok zostało wszczęte w dniu 6 października 2009 r. na wniosek skarżącego. Kierownik USC decyzją z dnia 6 października 2009 r., nr [...], uzupełnił treść aktu zgonu J.F., nr [...], poprzez wpisanie "godziny 14:00" jako godziny znalezienia zwłok. W dniu 26 kwietnia 2010 r. do Urzędu Stanu Cywilnego w P. wpłynął wniosek uczestniczki ad.3 o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kierownika USC z dnia 6 października 2009 r., nr [...], z racji tego, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego. Postanowieniem z dnia 19 maja 2010 r., nr [...], Kierownik USC wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 6 października 2009 r., nr [...], o którym zawiadomił wszystkich żyjących uczestników postępowania w sprawie o nabycie spadku, wymienionych w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2009 r., sygn. akt [...]. W następstwie przeprowadzonego postępowania wznowieniowego decyzją z dnia 1 września 2010 r., nr [...], organ I instancji stwierdził wydanie decyzji o uzupełnieniu treści aktu zgonu z naruszeniem prawa wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody D. wniosły uczestniczki ad.2 i ad.3, który to organ II instancji decyzją z dnia 28 października 2010 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Kierownik USC decyzją z dnia 22 lipca 2011 r., nr [...], ponownie stwierdził wydanie decyzji o uzupełnieniu treści aktu zgonu z naruszeniem prawa wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie uczestniczki ad.1, ad.2 i ad.3 wniosły odwołania do Wojewody D., który decyzją z dnia 1 września 2011 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku przeprowadzonych dodatkowych czynności wyjaśniających, Kierownik USC decyzją z dnia 12 stycznia 2012 r., nr [...], po raz kolejny stwierdził wydanie decyzji o uzupełnieniu treści aktu zgonu z naruszeniem prawa wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji uczestniczki ad.1, ad.2 i ad.3 wniosły odwołania do Wojewody D., który decyzją z dnia 5 marca 2012 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kierownik USC decyzją z dnia 19 kwietnia 2012 r., nr [...], stwierdził wydanie decyzji o uzupełnieniu treści aktu zgonu z naruszeniem prawa wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Od powyższej decyzji uczestniczki ad.2 i ad.3 wniosły odwołanie do Wojewody D., który decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję Wojewody D. z dnia 14 czerwca 2012 r. wniosła uczestniczka ad.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 540/12, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując przede wszystkim, że podstawowy zarzut jaki należy skierować do organów orzekających w sprawie to zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez naruszenie zasady bezpośredniości przeprowadzenia dowodów, gromadzenia materiału dowodowego, gdyż część materiału dowodowego została w istocie zebrana, zgromadzona i "wytypowana" przez Prokuraturę Rejonową w O. Sąd przypomniał, iż organ II instancji, który po raz kolejny uchylił decyzję organu I instancji, w decyzji z dnia 5 marca 2012 r. Nr [...] zobowiązał organ I instancji do wnikliwego przeanalizowania całego materiału dowodowego zebranego przez Prokuraturę Rejonową w O. (sygn. akt [...]), nakazał też "przeprowadzić analizę logiczną zebranych dowodów, i o ile będzie to konieczne wezwać do złożenia wyjaśnień W.D. na okoliczność wiedzy dotyczącej znalezienia zwłok". Organ odwoławczy stwierdzić miał także, iż akta Prokuratury Rejonowej w O. mogą wskazywać okoliczności, które należy skonfrontować ze świadkami, jak też zwrócił uwagę na możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, co może znacząco przyczynić się do przyspieszenia postępowania oraz wyeliminowania wątpliwości dotyczące godziny znalezienia zwłok. Zdaniem Sądu organ I instancji nie wykonał tych zaleceń organu odwoławczego, gdyż przedmiotem jego oceny nie były akta prokuratorskie, a jedynie nadesłane przez Prokuraturę materiały (meldunek informacyjny z dnia 9 stycznia 2005 r., protokół oględzin z dnia 9 stycznia 2005 r., protokół przesłuchania M.M. (skarżącego) z dnia 9 stycznia 2005 r., z dnia 8 lutego 2005 r. i z dnia 14 lutego 2005 r., protokół z przesłuchania świadka P.O. z dnia 22 marca 2005 r.) oraz poprzedzające je pismo Prokuratury Rejonowej w O. z dnia 31 października 2011 r., w którym wskazano, że w aktach śledztwa znajdują się dwa protokoły z przesłuchania świadków, z których wynika, kto znalazł zwłoki J.F. i o której godzinie. (Prokuratura wskazała również osobę, która pierwsza znalazła się na miejscu zdarzenia, a także następne kolejne osoby przybywające na miejsce zdarzenia, jak również ustosunkowała się do możliwości ustalenia godziny śmierci J.F.). Sąd zauważył również, iż organy obu instancji nie wskazały jednoznacznie kto znalazł zwłoki, nie podały imienia i nazwiska tej osoby, zestawiły fragmenty przesłuchania świadka M. M. (skarżącego) oraz P.O., z których to wprawdzie można wyprowadzić wniosek, kto z imienia i nazwiska znalazł zwłoki J.F., jednak obowiązkiem organu było jednoznaczne wskazanie tej osoby. Kończąc wątek oceny materiału dowodowego Sąd podkreślił również jeszcze jedną okoliczność, iż pomimo, że zarówno skarga, jak też odwołania, zawierają zarzut, że godzina znalezienia zwłok określona w akcie zgonu na godzinę 14.00 jest błędna, gdyż w aktach śledztwa znajduje się dokument, z którego wynika, że M.M. (skarżący) zawiadomił policję o dokonaniu przestępstwa o godzinie 14.45 (meldunek o popełnieniu przestępstwa z dnia 9 stycznia 2005 r.), to organy mimo kilkakrotnego powołania się na omawianą okoliczność i posiadania takiego dokumentu nie ustosunkowały się do jego treści – co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem, wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. W przekonaniu Sądu o ile organy nie dały wiary temu zapisowi, powinny wskazać z jakich przyczyn to nastąpiło. Sąd zauważył też, że organy nie ustosunkowały się do zarzutu, iż "nie jest pewne, że w momencie znalezienia J.F. – nie żył on". Formułując wskazania w trybie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie jako u.p.p.s.a.) Sąd podniósł, że rzeczą organu będzie przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w O., [...], przeanalizowanie całego materiału dowodowego zebranego przez ten organ pod kątem kto (z imienia i nazwiska) jako pierwszy znalazł ciało J.F. i o której godzinie to miało miejsce. W oparciu o dokument, który podpisał W.D. (protokół oględzin z dnia 9 stycznia 2005 r.) i godzinę, która została na nim umieszczona, jako godzina rozpoczęcia przez niego czynności w sprawie, oraz oświadczenia złożonego przez niego w dniu 24 listopada 2011 r. organ oceni zasadność przesłuchania tej osoby w charakterze świadka. Dalej zalecono, aby w oparciu o dowody zebrane w aktach Prokuratury ocenić też zasadność zarzutów zawartych w odwołaniu i skardze. Wskazano także, iż istotne dla ustalenia godziny znalezienia ciała J.F. będzie przesłuchanie złożone w dniu 9 stycznia 2005 r. przez E.M., a także godziny dokonywania poszczególnych czynności podejmowanych w sprawie wynikające ze sporządzonych protokołów. Podsumowując Sąd stwierdził, iż nie dokonując analizy akt Prokuratury, jako co najmniej nieuprawnione należy ocenić stanowisko organu I jak i II instancji, że dowody przeprowadzone w sprawie są wystarczające do wydania orzeczenia, co pozwala na postawienie zarzutu istotnego naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez organy obu instancji, a także art. 138 § 2 k.p.a. dodatkowo przez organ I instancji, który mimo obowiązku wynikającego z powołanego przepisu nie przeprowadził dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w O.. Po zwrocie akt postępowania administracyjnego organ I instancji zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w O. z prośbą o wypożyczenie akt sprawy nr [...]. Pismem z dnia 2 lipca 2013 r. prokuratura poinformowała organ prowadzący postępowanie, że akta śledztwa mogą zostać udostępnione do wglądu upoważnionemu pracownikowi USC w P.. Jednocześnie Prokurator Rejonowy poinformował, że z uwagi na charakter sprawy i rodzaj zgromadzonego materiału dowodowego nie widzi możliwości przekazania całości akt sprawy, jednakże pracownik USC może wskazać konkretne dokumenty, które zostaną na miejscu w prokuraturze skopiowane i uwierzytelnione. W dniach 21 i 22 sierpnia 2013 r. Zastępca Kierownika USC zapoznał się z udostępnioną dokumentacją w Prokuraturze Rejonowej w O., w wyniku czego akta przedmiotowej sprawy zostały poszerzone o liczne kopie dokumentów zgromadzonych w toku prowadzonego śledztwa nr [...]. Na nowy materiał dowodowy składały się w głównej mierze protokoły przesłuchań świadków, protokoły oględzin oraz opinie sądowo-lekarskie oraz biegłych. Kierownik USC, uznając za wystarczający zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia 6 października 2009 r., Nr [...], w sprawie uzupełnieniu treści aktu zgonu J.F. wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji stwierdził, mając na uwadze zebrany materiał dowodowy, że osobą która pierwsza znalazła ciało J.F. był P.O. ówczesny Kierownik Posterunku Policji w P.. Podniesiono w tym kontekście, iż "skoro P.O. nie wyczuł tętna u J.F., zauważył u J.F. bladość skóry oraz J.F. leżał na fotelu znieruchomiały, a obok była plama krwi i leżący pistolet, zatem P.O. znalazł zwłoki J.F. W tym momencie J.F. już nie żył. Ustalenia te potwierdzają zeznania policjantów A.P. i R.R., którzy nie zauważyli żadnych oznak życia J.F. Powyższe zeznania świadków są zbieżne z protokołem oględzin sporządzonym przez lekarza W.D., z którego wynika, iż prawdopodobnym momentem śmierci J.F. to godzina 13.20". Organ I instancji wskazał także, iż "w oparciu o protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia z dnia 09.01.2005 r. godz.l8:20 wykonanego przez biegłego lek med. sądowej W.D. wynika, iż dokonał on oględzin zwłok znajdujących się w fotelu, w pokoju z ustaleniem tożsamości zwłok J.F., w obecności Prokuratora T.T. Czynności oględzin rozpoczęto o godz. 18.20 i według opinii biegłego W. D. przypuszczalny czas zgonu " ok.5;wstecz"" Zdaniem Kierownika USC oznacza to, że "skoro oględziny rozpoczęto o godzinie 18.20 to licząc 5 godzin wstecz uzyskujemy przypuszczalny czas zgonu godzinę 13.20"., Powołując się dalej na pisemne wyjaśnienia W.D. Z dnia 24 listopada 2011 r. organ I instancji uznał, iż "bezzasadne i niecelowe w przedmiotowej sprawie jest przesłuchiwanie lek. medycyny sądowej W.D. w charakterze świadka, ponieważ protokół zewnętrznych oględzin zwłok J.F. został sporządzony na okoliczność oględzin zwłok J.F., a nie na okoliczność znalezienia zwłok J.F. Oględziny zwłok zostały przeprowadzone kilka godzin po znalezieniu zwłok J.F., co wynika z pozostałych dowodów w tym zeznań P.O., M.M., E.M., A.P. i R.R. Również informacje zawarte w piśmie z dnia 24.11.2011 r. złożonym przez W.D. potwierdzają bezzasadność jego przesłuchania, ponieważ to wszystko co miał do powiedzenia w w/w sprawie opisał we wskazanym piśmie, z którego wynika że to nie on znalazł ciało J.F. i nie wie o której to było godzinie". Ponadto organ I instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko co do przeszkody przesłuchania W.D. w charakterze świadka, mając na uwadze fakt, iż był biegłym w sprawie. Przywołując następnie szereg dowodów Kierownik USC podniósł, iż w jego ocenie nie ma podstaw do przyjęcia innej niż 14:00 godziny znalezienia zwłok określonej w skierowaniu zwłok przez Prokuratora W.K. Podkreślono, iż organ ustala godzinę znalezienia zwłok, a nie prowadzi postępowania w zakresie ustalenia bardziej precyzyjnego czasu znalezienia zwłok. Dodano także, iż "jeżeli organ uprawniony do wskazania – Prokurator- ustalił godzinę znalezienia zwłok 14:00, a Sąd w postanowieniu orzekł, że Prokurator prawidłowo przeprowadził postępowanie to zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy [z dnia 29 września 1986 r.] Prawo o aktach stanu cywilnego [t. jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1264 ze zm., dalej jako ustawa Prawo o aktach stanu cywilnego lub w skrócie u.p.a.s.c.), który stanowi o wpisaniu godziny zdarzenia, kierownik USC wpisał ją do aktu zgonu w ramach jego uzupełnienia (art. 36 u.p.a.s.c.)". Organ I instancji podsumowując cały materiał dowodowy w sprawie (przesłuchania świadków na Posterunku Policji w P., w Prokuraturze w O., w Prokuraturze w K. oraz w USC w P., protokół z przeprowadzonej sekcji zwłok, protokół biegłego zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia, postanowienie o zarządzeniu oględzin zwłok i ich otwarciu, skierowanie zwłok do Medycyny Sądowej we W., protokół oględzin budynku mieszkalnego (...), opinia lekarska) uznał, że godzina 14:00 jest godziną, która w wymienionych wyżej dokumentach regularnie powtarza się i jest właściwą do określenia godziny znalezienia zwłok. Zdaniem organu I instancji dowody te są spójne i nie są sprzeczne z sobą, a godzina znalezienia zwłok J.F. tj., 14:00, jaką ustalił Prokurator jest niepodważalna. Wskazano przy tym, że organ nie ma podstaw do pominięcia ustalonej godziny znalezienia zwłok J.F., skoro ta godzina została udowodniona. W przekonaniu Kierownika USC "akt zgonu J.F., został sporządzony zgodnie z przepisami ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego (art.66 i art. 67), a następnie został uzupełniony (art.36 u.p.a.s.c.) o godzinę znalezienia zwłok na podstawie dokumentu Nr [...] z dnia 10.01.2005 r. wystawionego przez będącego, na miejscu zdarzenia prokuratora W.K.". Podsumowując uzasadnienie podniesiono, że "organ I instancji w oparciu o zebrany w wyczerpujący sposób materiał dowodowy w toczącym się postępowaniu rozpatrzył czy dowody, w sprawie wskazują na inną godzinę niż 14:00. Z zebranego materiału wynika, iż najczęściej wskazywaną godziną jest godz. 14:00 a nie godzina 13:00 czy 15:00. Nie ma możliwości na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalenia bardziej precyzyjnej godziny znalezienia zwłok, skoro niezbicie godziną znalezienia zwłok jest godzina 14:00, a organ I instancji wyczerpał źródła dowodowe". Na zakończenie organ I instancji podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko o niecelowości przeprowadzenia rozprawy, mając na uwadze fakt, iż obecnie zgromadzony materiał dowodowy pozwala na dokonanie ustaleń w niniejszej sprawie bez konieczności przeprowadzenia rozprawy. Od powyższej decyzji uczestniczki ad.1, ad.2 i ad.3 wniosły odwołania do Wojewody D., który zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 30 maja 2014 r., uchylił decyzję Kierownika USC z dnia 23 grudnia 213 r. w całości i orzekł po pierwsze- o uchyleniu dotychczasowej decyzji Kierownika USC z dnia 6 października 2009 r., po drugie- o odmowie uzupełnienia treści aktu zgonu J.F., nr [...], poprzez wpisanie "godziny 14:00" jako godziny znalezienia zwłok, i po trzecie- uzupełnił z urzędu rubrykę dotyczącą godziny znalezienia zwłok adnotacją o treści - "BRAK DANYCH". Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy przypomniał wpierw, iż Kierownik USC we wszystkich swoich decyzjach wydawanych w toku trwającego blisko pięć lat postępowania wznowieniowego konsekwentnie stwierdzał wydanie decyzji o uzupełnieniu treści aktu zgonu z naruszeniem prawa wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Swoje stanowisko organ I instancji argumentował tym, że podstawą uzupełnienia aktu zgonu J.F. o godzinę znalezienia zwłok było pismo podpisane przez Prokuratora Rejonowego W.K. kierujące zwłoki do Zakładu Medycyny Sądowej we W., którego autentyczności nie sposób kwestionować. W tym kontekście Wojewoda podniósł, że ustawodawca w art. 76 § 1 k.p.a. stwierdził, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, jednakże w § 3 stwierdzono, że nie wyłącza to możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści takich dokumentów. Organ II instancji podkreślił, że z uwagi na złożoność prowadzonego postępowania wznowieniowego, które trwa już ponad 4 lata, decyzji Kierownika USC z dnia 6 października 2009 r. niebawem nie można będzie uchylić z powodu upływu 5 lat od chwili jej doręczenia (negatywna przesłanka wynikająca z art. 146 § 1 k.p.a.). Tym samym Wojewoda D. rozpatrując wniesione odwołania skupił się na istocie sprawy, która w jego przekonaniu zamyka się w odpowiedzi na pytanie, czy gdyby Kierownik USC w październiku 2009 r. ustalił krąg wszystkich stron w postępowaniu wszczętym na wniosek M.M. (skarżącego), to konsekwencją byłoby wydanie rozstrzygnięcia odmiennego niż to zawarte w decyzji z dnia 6 października 2009 r. Zdaniem organu odwoławczego, przyjmując hipotecznie prawidłowe zawiadomienie wszystkich osób będących stronami w sprawie, to prawdopodobnie nie oparłby swojego rozstrzygnięcia jedynie na dokumentacji dołączonej do podania przez wnioskodawcę, a tym samym z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić można, że rozstrzygnięcie kończące sprawę nie byłoby tożsame z decyzją z dnia 6 października 2009 r., a już na pewno nie byłoby oparte wyłącznie na piśmie z dnia 10 stycznia 2005 r. Prokuratora Rejonowego kierującym zwłoki do Zakładu Medycyny Sądowej we W.. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, Wojewoda D. stwierdził na podstawie analizy całości akt sprawy, że ustalona przez Kierownika USC godzina znalezienia zwłok J.F. jest godziną wysoce prawdopodobną, ale nie jest to godzina pewna. Liczna dokumentacja zgromadzona w toku postępowania zawiera dowody, które w dużej mierze wskazują różne dane odnośnie okoliczności będących przedmiotem analizy. Zdaniem organu odwoławczego zestawienie ustaleń dokonanych przez organ I instancji z dokumentacją zebraną przez prokuraturę budzi spore wątpliwości, ponieważ materiał dowodowy stoi w sprzeczności z godziną znalezienia zwłok wskazaną przez Prokuratora Rejonowego w piśmie, które stało się podstawą wydania decyzji z dnia 6 października 2009 r. W tym kontekście przypomniano, iż Kierownik Posterunku Policji w P. w meldunku informacyjnym wskazał, że w dniu 9 stycznia 2005 r. ok. godziny 14:45 na posterunek zgłosił się M.M. (skarżący), który poinformował o tragicznym zdarzeniu. Ten sam policjant składając w dniu 22 marca 2005 r. zeznania w Prokuraturze Rejonowej w O. stwierdził, że od godz. 14:00 trwała na posterunku odprawa zmiany służby i kilka minut po zakończeniu odprawy do budynku wbiegł zdyszany M.M. (skarżący), który poinformował o tragicznym zdarzeniu. Również opinia sądowo-lekarska z dnia 27 grudnia 2005 r. Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we W. odnośnie odtworzenia dynamiki przebiegu zdarzenia oraz związanej z tym kolejności powstania obrażeń poszczególnych ofiar wskazuje, że w dniu 9 stycznia 2005 r. przed godz. 14:45 w mieszkaniu przy ul. (...) w P. doszło do postrzelenia kilku osób. W ocenie Wojewody powyższe dowody znajdujące się w aktach prokuratury wskazują, że z całą pewnością zwłok J.F. nie znaleziono o godz. 14:00. Jedynie z dwóch dokumentów podpisanych przez Prokuratora Rejonowego W.K. wynika, że zwłoki J.F. mogły być znalezione o godz. 14:00. Pierwszym jest postanowienie o zarządzeniu oględzin zwłok i ich otwarciu z dnia 10 stycznia 2005 r., w uzasadnieniu którego stwierdzono, że w dniu 9 stycznia 2005 r. o godz. 13:50 Policja w P. powiadomiona została o zgonie trzech osób, natomiast drugim dokumentem jest pismo odnośnie skierowania zwłok do Zakładu Medycyny Sądowej we W., w którym Prokurator Rejonowy W.K. wskazał jako datę i godzinę znalezienia zwłok J.F. 9 stycznia 2005 r. i godz. 14:00. Organ II instancji przypomniał także, iż w dniu 11 lipca 2010 r. W.K. zmarł, tym samym w toku postępowania wznowieniowego nie było możliwe przesłuchanie wyżej wymienionego w charakterze świadka w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości. W ocenie organu odwoławczego Kierownik USC niezasadnie przyjął, że godzina znalezienia zwłok J.F. jaką podał Prokurator Rejonowy jest niepodważalna, gdyż możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, tym bardziej, że różnorodność treści, przeznaczenia i pochodzenia dokumentów zgromadzonych przez Kierownika USC powoduje, że ich moc dowodowa powinna być oceniana na tle konkretnego przypadku. Kompleksowa analiza akt sprawy prowadzi do wniosków, że niemożliwym jest ustalenie konkretnej godziny znalezienia zwłok J.F. Podniesiono, że Kierownik USC jest rejestratorem zdarzeń mających wpływ na stan cywilny osób, a nie ich kreatorem, dlatego też swoje rozstrzygnięcia powinien opierać tylko na dowodach potwierdzających prawdziwość danych zgłoszonych do wpisu do ksiąg stanu cywilnego. Tym samym mając na uwadze, że z oświadczeń osób, które jako pierwsze na miejscu zbrodni odnalazły J.F., bezsprzecznie wynika, że miało to miejsce po godz. 14, wpisanie w akcie zgonu wyżej wymienionego 14:00 jako godziny znalezienia zwłok jest całkowicie bezzasadne i nie znajduje potwierdzenia w świetle analizy całości akt zgromadzonych w toczącym się postępowaniu wznowieniowym. Na marginesie sprawy organ odwoławczy podkreślił, że Kierownik USC decyzją z dnia 8 marca 2010 r., nr [...], uzupełnił treść aktu zgonu J.F., nr [...], poprzez wpisanie w rubryce dotyczącej godziny zgonu adnotacji o treści - "brak danych". Tym samym wydanie niniejszej decyzji, w której Wojewoda D. rozstrzyga o istocie sprawy doprowadzi w istocie do kompletności aktu zgonu J.F., ponieważ tylko prawidłowo sporządzony akt zgonu może jako dowód zdarzeń w nim stwierdzonych korzystać z przewidzianego w art. 4 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego waloru wyłączności. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że analiza całości zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje podstaw do ustalenia konkretnej godziny znalezienia zwłok J.F., a tym samym organ powinien orzec o odmowie uzupełnienia aktu zgonu. Ponownie zauważono, że postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w możliwie pełnym zakresie i jego ocena nie daje podstaw do ustalenia konkretnej godziny znalezienia zwłok J.F. Tym samym zasadnym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenie o istocie sprawy, która sprowadzała się do odmowy uzupełnienia aktu zgonu J.F. o godzinę znalezienia zwłok. Organ II instancji, powołując się ponadto na treść art. 67 ust. 2 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, który wymaga, żeby w akcie zgonu wpisywać stosowną adnotację o brakujących danych w sytuacji, jeżeli zgłaszający zdarzenie ich nie zna, w przedmiotowym akcie zgonu rubrykę dotyczącą godziny znalezienia zwłok uzupełnił adnotacją o treści - "BRAK DANYCH". Zdaniem Wojewody D. taki sposób redakcji aktu tożsamy będzie z wcześniejszymi wpisami odnośnie godziny zgonu J.F. i spowoduje, że akt zgonu nr [...] sporządzony w Urzędzie Stanu Cywilnego w P. będzie stanowił wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych, a jego niezgodność z prawdą będzie mogła być udowodniona jedynie w postępowaniu sądowym. Skargę do tut. Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł skarżący i, żądając jej uchylenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucił: 1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 75 i art. 77 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całości materiałów oraz wniosków stron, w tym też pełnomocnika uczestniczki ad.3. Zdaniem skarżącego w toku postępowania jasno wskazano, trzy konkretne godziny, kiedy to ciało J.F. zostało odnalezione: godz. 14:00 kiedy to M.M. odnalazł swoją rodzinę bez kontaktu wzrokowego z J.F., godz. 15:40 jako oględziny budynku z opisem odnalezienia zwłok J.F. i ostatecznie godz. 18:20 jako protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia wykonanych przez biegłego sądowego W.D. Wpisanie więc w decyzję słów "BRAK DANYCH" jest kuriozalne oraz jest oczywistym poświadczeniem nieprawdy w rozumieniu art. 271 kodeksu karnego i naruszeniem stanu rzeczywistego mającym swoje znaczenie prawne; 2) rażące naruszenie art. 76 i art. 76a k.p.a. poprzez całkowite zignorowanie dokumentów z oględziny budynku z opisem odnalezienia zwłok J. F. z godz. 15:40 i protokołu zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia o godz. 18:20 wykonanych przez biegłego sądowego W.D.; 3) rażące naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ograniczenie decyzji administracyjnej do rozpatrzenia wniosku pełnomocnika uczestniczki ad.3, gdzie wydający zaskarżoną decyzję Wojewoda D. ograniczył się tylko do zanegowania godziny 14:00 jako godziny odnalezienia zwłok J.F., nie rozpatrując z urzędu innej dokumentacji i możliwych innych godzin odnalezienia tych zwłok tj. godz. 15:40 i 18:20; 4) naruszenie art. 107 § 3 i § 4 k.p.a., gdyż organ II instancji w przedmiotowej decyzji nie wykazał jakie fakty zostały udowodnione, dowodów na których się oparł, i ich mocy dowodowej. Kuriozalnym jest zwłaszcza brak udowodnienia sentencji negującej o treści "BRAK DANYCH" oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a zwłaszcza w zakresie dowodów będących w aktach sprawy z oględzin sporządzonych w godz. 15:40 i 18:20; 5) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez dowolną zmianę decyzji organu I instancji nie rozpatrując wszystkich dowodów w sprawie i wydanie decyzji mimo tak wielu błędów. Po przedstawieniu powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej Decyzji Wojewody D. z dnia 30 maja 2014 r. i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o całość zgromadzonego materiału z wyraźnym nakazem rozpatrzenia czasu zgonu J.F., określonym przez lekarza W.D. na godz.13:20, oraz odnalezienia zwłok J.F., zwłaszcza w przypadku nie uznania godziny 14:00 jako godziny odnalezienia tych zwłok, kolejnych godzin ujawnienia procesowego (odnalezienia), tj. 15:40 czyli oględzin budynku z ujawnieniem ciała J.F. i 18:20 zewnętrznych oględzin zwłok J.F. Zdaniem skarżącego w obecnej sytuacji doszło do kuriozalnej sytuacji, w której Wojewoda D. stwierdza, że jest "BRAK DANYCH" o odnalezieniu zwłok J.F. mimo, że w dniu 9 stycznia 2005 r. o godz. 15:40 ujawniono zwłoki procesowo, a 18:20 dokonano zewnętrznych oględzin zwłok J.F. Decyzja Wojewody D. przeczy logice i rzeczywistości oraz doprowadziła do wydania decyzji mającej domniemane znaczenie prawne, że do godz. 23:59 tych zwłok nie odnaleziono. W przekonaniu skarżącego, skoro Wojewoda D., jako organ na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. odmówił wiarygodności wskazaniu, że godz. 14:00 jest godziną odnalezienia zwłok J.F., to z urzędu na podstawie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 i art. 77 k.p.a. powinien rozpatrzyć sensu stricte pewne godziny odnalezienia tych zwłok, tj. godz. 15:40 jako oględziny budynku z opisem odnalezienia zwłok J.F. i ostatecznie godz. 18:20 jako protokół zewnętrznych oględzin zwłok J.F. na miejscu ich znalezienia wykonanych przez biegłego sądowego W.D. W ocenie skarżącego treść art. 67 ust. 2 u.p.a.s.c. pozwala na wpisanie innych danych niż tylko adnotacji "brak danych", dlatego też w niniejszej sprawie należałoby do tego aktu wpisać, że "zgon J.F. nastąpił nie później niż o godz. 14:00 dnia 09 stycznia 2005 r." lub "zwłoki ujawniono procesowo o godz. 15:40 dnia 09 stycznia 2005 r." lub "lekarz sądowy przeprowadził zewnętrzne oględziny zwłok o godz. 18:20 dnia 09 stycznia 2005r.", co jednoznacznie określałby faktyczną sytuację prawną i interesy stron w związku ze śmiercią jego siostry (...) tego samego dnia o godz. 20:00. Wojewoda D. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż w zarzutach skargi nie wskazano okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę orzeczenia. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 1 września 2014 r. podtrzymał w pełni swoje stanowisko zawarte w skardze, a odnosząc się do odpowiedzi organu na jego skargę znał ją za niezrozumiałą. Skarżący ponownie zarzucił, że Wojewoda D. świadomie zaniechał swoich obowiązków i rażąco naruszył szereg przepisów k.p.a., a zwłaszcza art. 7 tego kodeksu, gdyż to organ administracji jest zobowiązany do rozpatrzenia całości materiału dowodowego i wykazania dlaczego nie uznał dowodów z oględzin budynku z opisem odnalezienia zwłok J.F. i protokołu zewnętrznych oględzin zwłok J.F. Zdaniem skarżącego, nie uznając godz. 14:00 jako godziny odnalezienia zwłok J.F., Wojewoda D. zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 i art. 77 k.p.a., w szczególności winien był rozpatrzyć "cały materiał dowodowy", a nie tylko ograniczyć się do zanegowania ustalonej przez USC w P. godz. 14:00. W przekonaniu skarżącego "kuriozalne" jest w związku z art. 107 k.p.a. pozostawienie w decyzji okoliczności odnalezienia zwłok jako nieznanych o choćby godzinę 15:40 lub 18:20 i jednoczesne niewykazanie dlaczego dowody z oględzin budynku i protokół zewnętrznych oględzin zwłok nie zostały wzięte pod uwagę. Uczestniczka ad.3 w piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2015 r. wniosła o nieuwzględnienie i oddalenie skargi w całości. W piśmie tym podniesiono, że sąd administracyjny, dokonując kontroli działalności administracji publicznej, może badać wyłącznie prawidłowość (zgodność z prawem) przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nie jest dopuszczalna, na etapie sądowym, weryfikacja prawidłowości procedowania organu, o ile mieści się ona w granicach wytyczonych przepisami prawa. Powołując się na treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów (Dz. U. Nr 169, poz. 1411 ze zm.), wedle której pojęcie śmierci jest powiązane z trwałym, nieodwracalnym ustaniem czynności mózgu, wskazano, że fakt zgonu musi być zawsze ustalany przez lekarza (art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych, Dz. U. z 2011r. Nr 118, poz. 687 ze zm.), dlatego też nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że o godzinie 14:00 J.F. już nie żył. Zdaniem tej uczestniczki w tak ustalonych okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przyjęcia godziny 14:00 jako godziny odnalezienia zwłok, skoro nie jest wiadome, czy J.F. wówczas żył. Z tego samego powodu nie jest możliwe wpisanie kolejnych godzin odnalezienia zwłok. Przyjęcie tylko na podstawie przekonania skarżącego, że o godzinie 14:00 J.F. już nie żył, stanowiłoby naruszenie przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Dlatego prawidłowo organ odstąpił od prób konkretyzacji godziny zgonu, poprzestając na wpisaniu adnotacji "brak danych". Odnosząc się do zarzutu niekompletności uzasadnienia decyzji wskazano, że organ szczegółowo wyjaśnił zarówno podstawy faktyczne, jak i prawne swojej decyzji. Całkowicie niezrozumiały dla uczestniczki ad.3 okazał się ostatni zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro decyzja organu w niniejszej sprawie w całości mieści się w normie tego przepisu, bowiem organ uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy. Skarżący w kolejnym piśmie procesowym z dnia 11 lutego 2015 r. odniósł się polemicznie do stanowiska zaprezentowanego przez uczestniczkę ad.3, wskazując po pierwsze, iż organ odwoławczy miał obowiązek uzupełnić stan faktyczny i materiał dowodowy, po drugie, że kuriozalna, nielogiczna i bezsensowna jest teza, że jeżeli mamy kilka godzin to "brak jest danych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 u.p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c u.p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skargę należało uwzględnić, aczkolwiek generalnie z innych przyczyn niż w niej podniesione. Rozpoczynając rozważania warto przypomnieć, iż podstawą prawną zapadłych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć w przedmiocie uzupełnienia aktu zgonu były przepisy powoływanej powyżej już wielokrotnie ustawy z dnia 29 września 1986r. Prawo o aktach stanu cywilnego (u.p.a.s.c.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 października 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad sporządzania aktów stanu cywilnego, sposobu prowadzenia ksiąg stanu cywilnego, ich kontroli, przechowywania i zabezpieczania oraz wzorów aktów stanu cywilnego, ich odpisów, zaświadczeń i protokołów (r.M.S.W.A.). Zwrócić należy przy tym uwagę, iż przywołana ustawa należy do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym również i orzecznicze, podejmowane w sprawach regulowanych tą ustawą, za wyjątkiem spraw określonych w art. 30-32 u.p.a.s.c. oraz częściowo co do spraw załatwianych za pośrednictwem konsulów, przepisom kodeksu postępowania administracyjnego (art. 12 u.p.a.s.c.). Podniesiona uwaga ma kardynalne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, gdyż przyjęty administracyjny tryb procedowania determinuje przebieg postępowania w przedmiocie uzupełnienia aktu zgonu poczynając od jego fazy wszczęcia, poprzez postępowanie dowodowe i kończąc na fazie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, a następnie możliwości zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego, a w konsekwencji kontrolę sądowoadministracyjną. Przechodząc do szczegółowych rozważań wskazać należy w pierwszej kolejności, że w myśl utrwalonych w doktrynie i judykaturze poglądów wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Potrzeba stosowania tego rodzaju instytucji objawia się w sytuacjach, kiedy to po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania dowodowego, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo też gdy wystąpiły później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Jedną z przesłanek nakazujących organowi wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, jest w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. okoliczność braku udziału strony w postępowaniu, bez jej własnej winy. Po przeprowadzeniu postępowania wstępnego, którego celem jest ustalenie przez organ czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości podania, właściwy organ wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje bądź to jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, bądź też kierując się dyspozycją art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W tym miejscu wskazać trzeba, iż organ I instancji pięciokrotnie, w tym również w decyzji z dnia 23 grudnia 2013 r., stwierdzał wydanie z naruszeniem prawa decyzji ostatecznej z dnia 6 października 2005 r. w sprawie uzupełnienia treści aktu zgonu J.F. wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W zaskarżonej do tut. Sądu decyzji organ odwoławczy zajął w tej kwestii odmienne stanowisko twierdząc, że "gdyby Kierownik USC przeprowadził postępowanie o uzupełnienie treści aktu zgonu J.F. o godzinę znalezienia zwłok zgodnie z wynikającymi z przepisów prawa procedurami z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić można, że rozstrzygnięcie kończące sprawę nie byłoby tożsame z decyzją z dnia 6 października 2009 r. (...), a już na pewno nie byłoby oparte wyłącznie na piśmie z dnia 10 stycznia 2005 r. Prokuratora Rejonowego kierującym zwłoki do Zakładu Medycyny Sądowej we W.." W kontekście tego sporu warto przytoczyć wywód NSA zawarty w wyroku z dnia 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA 11289/99, iż "organ w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa musi wykazać, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, a więc stosując art. 146 § 2 k.p.a. wykazać, że decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości była pozbawiona wadliwości materialnej. Oznacza to konieczność przeprowadzenia w całości postępowania, ograniczonego jedynie tożsamością sprawy, w zakresie przepisów materialnych mających zastosowanie w sprawie." Aby zatem rozstrzygnąć pod kątem legalności decyzję organu odwoławczego należało przebadać prawidłowość przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji, w tym zwłaszcza realizację wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 540/12. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 u.p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Cytowany przepis ma zatem bardzo istotne, a nawet przesądzające, znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż organy, a obecnie też i Sąd orzekający, zostały związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w przywołanym wyroku z dnia 7 stycznia 2013 r. z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika m.in., iż Sąd nie zakwestionował: 1) prawidłowości i podstaw wszczęcia postępowania wznowieniowego, 2) możliwości uzupełnienia aktu zgonu jedynie o dane dotyczące godziny znalezienia zwłok, bez podania daty, tj. dnia, i miejsca ich znalezienia, czyli innym słowem częściowego tylko uzupełnienia danych dotyczących znalezienia zwłok, w sytuacji gdy w akcie zgonu brak jest podanych danych dotyczących godziny zgonu (pierwotnie brak było jakiejkolwiek adnotacji w tym zakresie, a po uzupełnieniu tego aktu decyzją z dnia 8 marca 2010 r. wpisano w rubryce dotyczącej godziny zgonu adnotację "brak danych"), 3) uprawnienia, a wręcz obowiązku, przeprowadzenia przez Kierownika USC postępowania wyjaśniającego potwierdzającego prawdziwość danych zgłoszonych do uzupełnienia w księdze zgonu. Sąd wytknął natomiast następujące błędy w postępowaniu dowodowym:: 1) naruszenie zasady bezpośredniości przeprowadzenia dowodów i gromadzenia materiału dowodowego z uwagi na częściowe "wytypowanie" dowodów i ich ocenę przez Prokuraturę Rejonową w O., 2) nie wskazanie jednoznacznie kto znalazł zwłoki J.F., 3) nieustosunkowanie się do treści meldunku o popełnieniu przestępstwa z dnia 9 stycznia 2005 r. (podanie godz. 14.45 jako godziny zawiadomienia Policji przez skarżącego o dokonaniu przestępstwa), z tą jednak uwagą, że o ile organ nie dał wiary temu zapisowi, to powinien wskazać z jakich przyczyn to nastąpiło, 4) nieustosunkowanie się do zarzutu, iż "nie jest pewne, że w momencie znalezienia J.F.- nie żył on", Sąd zawarł także wskazania co do dalszego postępowania zalecając: 1) przeprowadzenie dowodu z akt Prokuratury Rejonowej w O. [...] i przeanalizowanie całego materiału dowodowego zebranego prze ten organ pod kątem kto (z imienia i nazwiska) jako pierwszy znalazł ciało J.F. i o której godzinie to miało miejsce, 2) ocenienie zasadności przesłuchania w charakterze świadka W.D. w oparciu o protokół z oględzin z dnia 9 stycznia 2005 r. i godzinie, która została na nim umieszczona, jako godzina rozpoczęcia przez niego czynności w sprawie, tj. 18.20, oraz oświadczenie W.D. z dnia 24 listopada 2011 r., 3) ocenienie w oparciu o dowody zebrane w aktach prokuratorskich zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu i w skardze, 4) przeanalizowanie istotnych dla ustalenia godziny znalezienia zwłok J.F. protokołu z przesłuchania E.M. z dnia 9 stycznia 2005 r. oraz godziny dokonywania poszczególnych czynności podejmowanych w sprawie, wynikających ze sporządzonych protokołów. Zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż Kierownik USC nie zastosował się do powyższych wskazań, co również pośrednio potwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdząc, iż "postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w możliwie pełnym zakresie", a jedynie "jego ocena nie daje podstaw do ustalenia konkretnej godziny znalezienia zwłok". Zauważyć bowiem należy, iż organ I instancji w związku z odmową przekazania akt śledztwa zapoznał się z tymi aktami w siedzibie Prokuratury i na jego wniosek sporządzone zostały uwierzytelnione odpisy dokumentów z tych akt i tylko te dokumenty zostały objęte postępowaniem dowodowym w ramach sprawy o uzupełnienie aktu zgonu. W ocenie Sądu w tej sytuacji nie można nadal podtrzymywać zarzutu naruszenia zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, skoro organ ze swoje strony wyczerpał możliwość włączenia całych akt śledztwa prokuratorskiego do materiału dowodowego, w zamian czego dołączył do swoich akt uwierzytelnione odpisy dokumentów, które uznał za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W przypadku kwestionowania przez uczestniczki tego wyboru nic nie stało na przeszkodzie, aby mogły one powołać się na inne znane im przecież dokumenty z akt postępowania karnego, a w przypadku braku możliwości ich dołączenia pism procesowych mogły wystąpić ze stosownym wnioskiem do Kierownika USC o zwrócenie się w tej sprawie do Prokuratury o sporządzenie odpisów tych dodatkowych dokumentów. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, iż organ I instancji zapoznał się z całością materiału dowodowego będącego w posiadaniu Prokuratury Rejonowej w O., wyselekcjonował z niego dokumenty, które były niezbędne do ustalenia okoliczności znalezienia zwłok J.F., a które to dokumenty wraz z pozostałym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy pozwoliły na pełne wykonanie wskazań tut. Sądu zawartych w wyroku z dnia 7 stycznia 2013 r., w tym: 1) ustalenia kto pierwszy odnalazł zwłoki J.F. i w jakich okolicznościach to nastąpiło (był to P.O. ówczesny Kierownik Posterunku Policji w P.: "po wejściu do kolejnego pokoju od strony przedpokoju P.O. zobaczył na fotelu J.F., którego głowa była oparta o fotel, a wokół była rozległa plama krwi. Pod nogami denata leżał odbezpieczony i użyty wcześniej pistolet. P.O. ustalił brak tętna u J.F. Z zeznań policjantów wynika, iż od momentu wybiegnięcia z Posterunku Policji do wejścia do pokoju, w którym leżał J.F. przewodził policjantom P.O. Jest to przekonujące mając na uwadze zasady i hierarchię służby w policji, gdzie przełożony (tutaj P.O.) dowodzi akcją. M.M. z żoną E.M. pozostawał cały czas w kuchni mieszkania i nie uczestniczyli w penetracji mieszkania razem z policjantami"); 2) zweryfikowania godziny 14.45 podanej w meldunku informacyjnym z dnia 9 stycznia 2005 r. sporządzonego przez P.O. poprzez porównanie jej z danymi podanymi przez tą osobę w kolejnych dwóch protokołach jej przesłuchań jako świadka z dnia 22 marca 2005 r. i 10 maja 2011 r., gdzie wskazuje ona już godz. 14:00 "od godz. 14:00 i w kilka minut po", "około godz. 14:00"; 3) wskazania, iż J.F. w chwili znalezienia jego ciał już nie żył ("Skoro P.O. nie wyczuł tętna u J.F., zauważył u J.F. bladość skóry oraz J.F. leżał na fotelu znieruchomiały a obok była plama krwi i leżący pistolet, zatem P.O. znalazł zwłoki J. F.. W tym momencie J.F. już nie żył. Ustalenia te potwierdzają zeznania policjantów A.P. i R.R., którzy nie zauważyli żadnych oznak życia J.F. Powyższe zeznania świadków są zbieżne z protokołem oględzin sporządzonym przez lekarza W.D., z którego wynika, iż prawdopodobnym momentem śmierci J.F. to godzina 13.20", "W oparciu o protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia z dnia 09 stycznia 2005 r. godz.l8:20 wykonanego przez biegłego lek med. sądowej W.D. wynika, iż dokonał on oględzin zwłok znajdujących się w fotelu, w pokoju z ustaleniem tożsamości zwłok J.F., w obecności Prokuratora T.T. Czynności oględzin rozpoczęto o godz. 18.20 i według opinii biegłego W.D. przypuszczalny czas zgonu " ok.5;wstecz" Oznacza to, że skoro oględziny rozpoczęto o godzinie 18.20 to licząc 5 godzin wstecz uzyskujemy przypuszczalny czas zgonu godzinę 13.20."); 4) przeanalizowania bezzasadności przesłuchiwania biegłego W.D. w charakterze świadka w związku z treścią protokołu zewnętrznych oględzin zwłok i pismem tego biegłego z dnia 24 listopada 2011 r. ("protokół zewnętrznych oględzin zwłok J.F. został sporządzony na okoliczność oględzin zwłok J.F., a nie na okoliczność znalezienia zwłok J.F. Oględziny zwłok zostały przeprowadzone kilka godzin po znalezieniu zwłok J.F., co wynika z pozostałych dowodów w tym zeznań P.O., M.M., E.M., A.P. i R.R. Również informacje zawarte w piśmie z dnia 24 listopada 2011 r. złożonym przez W.D. potwierdzają bezzasadność jego przesłuchania, ponieważ to wszystko co miał do powiedzenia w w/w sprawie opisał we wskazanym piśmie, z którego wynika że to nie on znalazł ciało J.F. i nie wie o której to było godzinie. Ponadto organ I instancji podtrzymuje dotychczasowe stanowisko co do przeszkody przesłuchania W.D. w charakterze świadka, mając na uwadze fakt, iż był biegłym w sprawie"); 5) przeanalizowania istotnych dla sprawy zeznań świadków, w tym E.M. oraz innych dokumentów i protokołów (postanowienia W.K. Prokuratora Rejonowego w T., w sprawie zgonu J.F. o zarządzeniu oględzin zwłok i ich otwarciu z dnia 10 stycznia 2005 r., pisma Prokuratora W.K. Nr [...] z dnia 10 stycznia 2005 r. o skierowaniu zwłok do Zakładu Medycyny Sądowej, protokołu sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok ludzkich podjętych na polecenie Prokuratury Rejonowej w T. do Akademii Medycznej we W. Katedra i Zakład Medycyny Sądowej Numer sekcji: [...] data wykonania sekcji 10 stycznia 2005 r., data wykonania usługi 27 stycznia 2005r., protokołu oględzin z dnia 9 stycznia 2005 r. budynku mieszkalnego, rozpoczętego o godz. 15.40, opinii sądowo-lekarskiej przeprowadzonej przez Akademię Medyczną im. [...] we W. Katedra i Zakład Medycyny Sądowej z dnia 27 grudnia 2005 r. i postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 luty 2007 r., sygn. akt [...]), które pozwoliły na stwierdzenie, iż "nie ma podstaw do przyjęcia innej niż 14:00 godziny znalezienia zwłok określonej w skierowaniu zwłok przez Prokuratora W.K. Należy podkreślić, iż organ ustala godzinę znalezienia zwłok, a nie prowadzi postępowania w zakresie ustalenia bardziej precyzyjnego czasu znalezienia zwłok. Jeżeli organ uprawniony do wskazania - Prokurator ustalił godzinę znalezienia zwłok 14:00 a Sąd w postanowieniu orzekł, że Prokurator prawidłowo przeprowadził postępowanie to zgodnie z art. 67 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, który stanowi o wpisaniu godziny zdarzenia, kierownik USC wpisał ją do aktu zgonu w ramach jego uzupełnienia (art. 36 u.u.a.s.c.)" Jak wyżej była o tym mowa organ odwoławczy nie zakwestionował sposobu i jakości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania dowodowego, a jedynie zarzucił wadliwość przeprowadzonej analizy zebranego materiału dowodowego wskazując, że "wpisanie w akcie zgonu godz. 14.00 jako godziny znalezienia zwłok jest całkowicie bezzasadne i nie znajduje potwierdzenia w świetle analizy całości akt zgromadzonych w toczącym się postępowaniu wznowieniowym." Wojewoda D. wskazywał w motywach swojej decyzji, iż materiał dowodowy w postaci meldunku informacyjnego z dnia 9 stycznia 2005 r., podanej godziny przeprowadzenia odprawy na Posterunku Policji oraz opinia sądowo- lekarska z dnia 27 grudnia 2005 r. stoją w sprzeczności z godziną znalezienia zwłok wskazaną przez zmarłego Prokuratora W.K., co pozwala na obalenie domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego. Organ odwoławczy twierdził też, że kompleksowa analiza akt sprawy prowadzi do ustaleń, że niemożliwym jest ustalenie konkretnej godziny znalezienia zwłok i w takim przypadku organ powinien orzec o odmowie uzupełnienia aktu zgonu. Sąd nie zgadza się z powyższym stanowiskiem organu II instancji. Zwrócić w pierwszej kolejności trzeba na fakt, iż postępowanie prowadzono w przedmiocie uzupełnienia aktu zgonu o jedną z adnotacji dotyczących znalezienia zwłok, tj. godziny znalezienia zwłok, nie zaś adnotacji odnoszących się do zgonu, w tym zwłaszcza godziny zgonu. Jest to istotna różnica przede wszystkim z tego powodu, że zamieszczenie w akcie zgonu informacji dotyczących zgonu należy uznać za regułę, natomiast zamieszczenie informacji dotyczących znalezienia zwłok jako wyjątek, który znajduje zastosowanie co do zasady tylko wówczas gdy daty, godziny czy też miejsca zgonu nie można ustalić w chwili sporządzania aktu zgonu, co jednak nie wyklucza możliwości zamieszczenia tych danych w przyszłości. Ten zatem wpis o dacie, godzinie i miejscu znalezienia zwłok odgrywa zdecydowanie mniejszą rolę z punktu widzenia potrzeb obrotu prawnego, a zwłaszcza obecnej w tle niniejszej sprawy kwestii kolejności dziedziczenia. W rezultacie tego również wymogi co do precyzyjności wpisywanych adnotacji o znalezieniu zwłok wydają się mniej rygorystyczne niż w przypadku adnotacji o zgonie. Mowa jest tu nie tylko o braku zdefiniowania samego pojęcia "znalezienia zwłok", ale również praktycznej kwestii od kiedy można uznać, że zwłoki zostały znalezione, tj. czy z chwilą nawiązania kontaktu wzrokowego z ciałem człowieka, którego z jakiś względów uważa się za zmarłego, czy też dopiero po kategorycznym stwierdzeniu, że mamy do czynienia ze zmarłą osobą. Zdaniem Sądu powyższa ułomność pozwala na przyjęcie tezy, iż jeżeli dokładne ustalenie chwili znalezienia zwłok nie jest możliwe, to wówczas organ powinien przyjąć najbardziej prawdopodobną datę i godzinę tego zdarzenia. W drugiej kolejności podnieść należy, iż chociaż organ odwoławczy ma generalnie rację co do możliwości obalenia domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego, to jednak droga do skutecznego podważenia tego domniemania nie może ograniczać się wyłącznie do bezrefleksyjnego przeciwstawienia dokumentom wystawionym przez zmarłego Prokuratora notatki policyjnej (meldunku informacyjnego) i wyrywkowych zeznań policjantów o godzinie przeprowadzania odprawy w dniu 9 stycznia 2005 r., czy też opinii sądowo- lekarskiej z dnia 27 grudnia 2005 r. Wydaje się, iż Wojewodzie D. umknęło, iż oprócz postanowienia W.K. Prokuratora Rejonowego w T., w sprawie zgonu J.F. o zarządzeniu oględzin zwłok i ich otwarciu z dnia 10 stycznia 2005 r. i pisma Prokuratora W.K. Nr [...] z dnia 10 stycznia 2005 r. o skierowaniu zwłok do Zakładu Medycyny Sądowej w materiale dowodowym sprawy znajdują się: protokół sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok ludzkich sporządzony przez pracowników Akademii Medycznej we W. Katedra i Zakład Medycyny Sądowej (Nr sekcji: [...], data wykonania sekcji 10 stycznia 2005 r., data wykonania usługi 27 stycznia 2005r.), protokół oględzin z dnia 9 stycznia 2005 r. budynku mieszkalnego, rozpoczęty o godz. 15.40, oraz postanowienie Sądu Rejonowego w T. z dnia 8 luty 2007 r., sygn. akt [...], które bezpośrednio lub pośrednio potwierdzają godzinę 14.00 jako godzinę znalezienia zwłok J.F. Zdaniem Sądu organ II instancji nie przeanalizował również dokładnie zeznań licznej rzeszy świadków pod kątem weryfikacji podanej w meldunku informacyjnym godziny zawiadomienia Policji przez skarżącego o tragicznym zdarzeniu, w wyniku którego śmierć poniosło wiele osób. Wątpliwości Sądu budzi także prawidłowość wniosków organu odwoławczego po lekturze opinii sądowo-lekarskiej z dnia 27 grudnia 2015 r., a dotyczących podanej tam godz. 14.45 jako godziny postrzelenia kilku osób, gdyż dosłowny fragment tego dokumentu mówi "przed godz. 14.45", co może sugerować, że do tego zdarzenia mogło dojść np. o godz. 14.37, czy też nawet o godz. 14.00. Na zakończenie rozważań należy zwrócić uwagę, że organ administracji jest zobowiązany rozstrzygnąć konkretną sprawę w ramach konkretnej procedury wyznaczonej przez ustawodawcę. W przypadku, jeżeli organ działa na wniosek strony jest związany tym wnioskiem, w szczególności, co do wskazania wnioskodawcy, jaka konkretna sprawa, w jakiej procedurze ma być przez organ załatwiona. W tej kwestii należy pochylić się nad treścią art. 61 i art. 63 k.p.a. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stosownie zaś do art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania zgody - postępowanie umorzyć. W myśl natomiast art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Z powołanych powyżej przepisów wynika, iż z jednej strony organ może rozstrzygać sprawę wszczętą wnioskiem strony tylko w granicach żądania zawartego we wniosku (w przeciwnym przypadku będzie prowadził postępowania z urzędu, co wymaga spełnienia szczególnych przesłanek określonych w art. 61 § 2 k.p.a.), z drugiej zaś strony - wnioskodawca winien sprecyzować swoje żądanie, w przeciwnym bowiem razie wobec braku uzupełnienia wniosku może on zostać pozostawiony bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Nie budzi wątpliwości, iż w badanej sprawie postępowanie w przedmiocie uzupełnienia aktu zgonu zostało wszczęte na wniosek skarżącego, który domagał się uzupełnienia tego aktu poprzez wpisanie godziny 14.00 jako godziny znalezienia zwłok. Nie było to zatem w żadnym razie postępowanie wszczęte z urzędu i dlatego też organ I instancji procedował wyłącznie co do zasadności ujawnienia w akcie zgonu godziny 14.00 jako godziny znalezienia zwłok, bez wpisania nawet daty dziennej i miejsca ich znalezienia, gdyż tak był określony zakres przedmiotowy sprawy. W konsekwencji w postępowaniu odwoławczym organ II instancji nie mógł rozstrzygać w kwestiach, które przekraczają zakres sprawy oznaczony w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, gdyż w tym przypadku było to działanie z urzędu. Rozstrzygając zatem sprawę merytorycznie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy w sytuacji, gdy uznał rozstrzygnięcie organu I instancji za wadliwe, winien był jedynie uchylić dotychczasową decyzję Kierownika USC z dnia 6 października 2009 r. i odmówić uzupełnienia treści aktu zgonu o adnotację wnoszoną przez skarżącego. Tymczasem Wojewoda D., zasłaniając się przedawnieniem, "poszedł" znacznie dalej i z urzędu dokonał uzupełnienia rubryki dotyczącej godziny znalezienia zwłok o adnotację "brak danych". Takim działaniem nie tylko naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ale również art. 6, art. 8, art. 15 i art. 61 § 1 k.p.a. w kontekście respektowania ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym zwłaszcza zasady dwuinstancyjności tego postępowania. Na marginesie tej części rozważań wskazać należy na zupełnie wadliwą argumentację skarżącego co do rzekomego obowiązku organu odwoławczego wpisania innej bardziej prawdopodobnej godziny znalezienia zwłok od tej godziny, która został przez niego określona we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie. Uwagi składane przez skarżącego byłyby zasadne tylko w przypadku gdyby postępowanie o uzupełnienie aktu zgonu toczyło się z urzędu i organ II instancji po rozpoznaniu odwołania doszedł do przekonania, iż istnieją podstawy do wydania decyzji co do istoty sprawy w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższy sposób Sąd uznał, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisów dotyczących trybu rozstrzygania przedmiotowej sprawy oraz przepisów normujących przeprowadzenie postępowania dowodowego, jak też naruszenia prawa materialnego w zakresie interpretacji art. 67 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 36 u.p.a.s.c., które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy winien zastosować się do oceny i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w niniejszym wyroku, zwłaszcza w odniesieniu do konieczności ponownego przeanalizowania zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem rozważenia możliwości przyjęcia za najbardziej prawdopodobną godzinę 14.00 jako godzinę znalezienia zwłok J.F. Organ II instancji winien mieć przy tym na uwadze treść art. 146 § 1 k.p.a., jak też przepisy przejściowe ustawy z dnia ,28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1741 ze zm.), która wchodzi w życie z dniem 1 marca 2015 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c) u.p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie w pkt II znajduje podstawę w art. 152 u.p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania Sąd oparł na przepisie art. 200 u.p.p.s.a.