II SA/Wr 221/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. S.A. na decyzję Wojewody D. z dnia 27 stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę w całości. Starosta L. decyzją z dnia 7 października 2015 r., nr 840, wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie u.p.b.) oraz po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez M. L., przedstawiciela A. Sp. z o.o., działającego w imieniu i z upoważnienia B. Sp. z o.o., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Nr [...] "[...]", przewidzianej do realizacji na działkach nr: [...], [...], [...], obręb C., gm. L.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że analiza wniosku i dołączonych do niego dokumentów doprowadziła do stwierdzenia, że nie spełniają one wymagań określonych przepisami art. 35 ust. 2 u.p.b., dlatego też postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r. nałożony został na wnioskodawcę obowiązek usunięcia w terminie do 14 września 2015 r. nieprawidłowości występujących w sprawie, poprzez: 1) uzupełnienie we wniosku adresu inwestycji o działki nr: [...], [...]; 2) doprowadzenie rozwiązań projektowych do wymogów art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 880, dalej również powoływana w skrócie jako u.w.r.u.s.t.); 3) określenie w projekcie budowlanym obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji (w części rysunkowej i graficznej projektu budowlanego) na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1c i art. 34 ust. 3 pkt 5 u.p.b.; 4) dołączenie do wniosku prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 5) przedłożenie kwalifikacji przedsięwzięcia, wraz z analizą położenia w przestrzeni osi wiązki głównej, z uwzględnieniem otoczenia stacji bazowej, takiego jak wysokość i położenie sąsiednich zabudowań, ukształtowanie terenu, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, 6) przedłożenie analizy środowiskowej z precyzyjnym określeniem graficznym danych na temat, czy przyjęte na etapie projektowania rozwiązania gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości mocy w miejscach dostępnych dla ludzi, zgodnie z art. 3 pkt 20 u.p.b., wraz z oznaczeniem ilustrującym zasięg promieniowania elektromagnetycznego o wartości ponadnormatywnej poszczególnych anten, na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), 7) przedłożenie projektu budowlanego wykonanego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 462) w zakresie szczegółowo podanym w postanowieniu. W odpowiedzi z dnia 10 września 2015 r. pełnomocnik inwestora, złożył częściowe wyjaśnienia i uzupełnienie dokumentacji projektowej, jednocześnie wystąpił o przedłużenie terminu jej uzupełnienia o pozostałe elementy. Postanowieniem z dnia 14 września 2015 r. organ przedłużył termin uzupełnienia dokumentacji projektowej do dnia 21 września 2015 r. Pełnomocnik inwestora w dniu 21 września 2015 r. uzupełnił wniosek o oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz uzupełnił strony tytułowe projektów budowlanych. W tak kształtującym się stanie sprawy organ I instancji uznał, że wnioskodawca nie usunął nieprawidłowości występujących w sprawie, poprzez doprowadzenie rozwiązań projektowych do wymogów określonych w art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. pkt 4 u.w.r.u.s.t., jak również dołączył nieprawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami, tj. działkami nr [...] i nr [...], na cele budowlane. Organ I instancji ustalił, że działka, na której projektowana jest stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 03 Mw miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalonego uchwałą Rady Gminy L. z dnia 9 października 2002 r. Zgodnie z § 13 tego planu dla terenu oznaczonego symbolem 03 Mw ustala się trwałą adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej w granicach obszaru jak na rysunku planu; lokalizację zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług na działkach plombowych; wysokość proj. zabudowy: 2 kondygnacje + poddasze użytkowe; obsługa komunikacyjna: terenu 02 Mw - za pośrednictwem drogi K02 oraz K03, terenu 03 Mw - ulicy dojazdowej D10,0; do czasu realizacji drogi S3 zakaz zabudowy kubaturowej w pasie terenu o szer. min. 25,0 m przylegającym do istniejącej drogi krajowej nr 3. Organ wskazał, że pojęcie "zainwestowanie" wiejskie oznacza tereny, dla których plan ustala lub dopuszcza możliwość realizacji zabudowy kubaturowej lub użytkowania nierolniczego i nieleśnego, natomiast "zabudowa zagrodowa" - część gospodarstwa rolnego, na którą składają się budynek mieszkalny, obiekty inwentarskie i gospodarcze, ogród i tereny zieleni. Z analizy przepisów planu miejscowego dotyczących przedmiotowej lokalizacji, wynika, że najbliższe jak i dalsze sąsiedztwo stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Aktualne zagospodarowanie terenów sąsiednich stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co potwierdza na przeznaczenie tego terenu głównie na cele o charakterze mieszkaniowym. Przewiduje się lokalizację budownictwa mieszkaniowego o niskiej intensywności. W ocenie organu I instancji, pomimo, że plan miejscowy nie określa bliżej charakteru zabudowy mieszkaniowej, to nie ulega wątpliwości, że przez tą zabudowę - towarzyszącą zabudowie zagrodowej - należy rozumieć zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. W kwestii lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych w § 7 ust. 6 plan miejscowy zezwala na lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych, w tym telefonii komórkowej pod warunkiem spełnienia wymogów określonych odrębnymi przepisami. W tym zakresie organ I instancji powołał się na obowiązujące w dniu uchwalania planu miejscowego, przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 r.- Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 73, poz. 852), które pod pojęciem urządzenie telekomunikacyjne, rozumiały urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji (art. 2 pkt 26). Organ zauważył, iż podobnie tę sprawę regulują aktualnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r.- Prawo telekomunikacyjne (t. jedn. Dz. U. 2014r., poz. 243, dalej w skrócie u.p.t.). Natomiast zamierzenie budowlane polegające m.in. na budowie wieży służącej do montażu urządzeń telekomunikacyjnych (w rozpatrywanym przypadku anten), według organu I instancji, mieści się w pojęciu szerszym jakim jest infrastruktura telekomunikacyjna, które tak w dawnym, jaki i w obecnym brzmieniu oznacza: urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8). W ocenie organu I instancji przywołana regulacja wskazuje, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na omawianym terenie nie przewidywał lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na wieży. Również analiza przepisów, doprowadziła organ I instancji do przekonania, że przedmiotowa inwestycja nie może być uznana za niesprzeczną z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. "jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Wobec tego, że teren oznaczony "03 Mw" jest terenem zabudowy mieszkaniowej o charakterze zagrodowym, w myśl przepisu art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. na przedmiotowym terenie możliwa jest lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Z kolei art. 2 pkt 4 precyzuje, co oznacza pojęcie "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu". Zgodnie z tym przepisem oznacza ona: "kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000". W przekonaniu organu I instancji, analiza przepisów szczegółowych prowadzi do konkluzji, że przedmiotowa inwestycja polegająca na budowie wieży o wysokości 50m nie może być traktowana jako "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu", wobec czego należy stwierdzić, ze planowana budowa skoro nie jest zgodna z przepisami szczegółowymi, nie jest również zgodna z planem miejscowym. Z kolei analizując dołączone do wniosku oświadczenie o posiadanym prawie do nieruchomościami, organ I instancji stwierdził, że nie zostało one wypełnione zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 u.p.b. Zgodnie z tym złącznikiem każde oświadczenie powinno być złożone tylko dla jednej działki ewidencyjnej. W złożonym odwołaniu do tej decyzji pełnomocnik inwestora uznał za bezpodstawne stanowisko organu o braku doprowadzenia rozwiązań projektowych do wymogów przewidzianych w art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. Autor odwołania zwrócił uwagę, że w mpzp dla wskazanej lokalizacji przyjęte zostały ustalenia szczegółowe oznaczone symbolem 03 Mw. W planie ustala się m.in.: trwałą adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej w granicach obszaru jak na rysunku planu; lokalizację zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług. Z uwagi na przywołane brzmienie mpzp odwołujący nie podzielił stanowiska organu, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami mpzp, skoro plan ten dopuszcza na tej lokalizacji występowania usług. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, usługi mieszczą się w pojęciu ustawowym działalności gospodarczej — art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t. jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447). Realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej operatora świadczącego usługi telekomunikacyjne to dziedzina działalności gospodarczej, polegająca na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 948/10). Za nieprawidłowe stanowisko odwołujący potraktował również przyjęcie w sprawie, że stacji bazowej telefonii komórkowej nie można uznać za urządzenie telekomunikacyjne w rozumieniu art. 2 pkt 46 u.p.t., a jako pojęcie szersze, tj. infrastrukturę telekomunikacyjną. Powołując się na stanowisko orzecznicze sądów administracyjnych odwołujący wskazał, że stacja bazowa jest urządzeniem, które spełnia wymogi tej definicji zawartej w art. 2 pkt 46 u.p.t., jest elementem niezbędnym dla funkcjonowania sieci, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, dostępnych dla ogółu użytkowników. Świadczenie usług w zakresie telefonii komórkowej spełnia kryteria definicji "telekomunikacyjnej" określonej w art. 2 pkt 42 u.p.t. (vide: powołany wyżej wyrok WSA). Ponadto, skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w tej ustawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1160/10). Odwołujący wskazał przy tym, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. mpzp nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Niezależnie od powyższego autor odwołania wskazał, że decyzją Wójta Gminy L. z dnia 8 grudnia 1992 r. grunty przeznaczone pod przedmiotową inwestycję zostały wyłączone z produkcji rolnej na cele nierolnicze, co dodatkowo przemawia za usługowym przeznaczeniem przedmiotowych nieruchomości. Za pozbawione podstaw uznano również w odwołaniu twierdzenie organu I instancji, że przedłożone przez skarżącego oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomościami, składającymi się z działek o numerach: [...], [...] i [...], nie zostało wypełnione zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów wniosków (...). Skarżący nie zgadzając się z poglądem, że każde oświadczenie powinno być złożone tylko dla jednej działki ewidencyjnej, wskazał, że zarówno z samej treści wzoru oświadczenia, jak też z przepisów ustawy Prawo budowlane nie wynika obowiązek złożenia odrębnego oświadczenia dla każdej z działek ewidencyjnych. W przedmiotowym załączniku do w/w rozporządzenia zawarte zostało jedynie pouczenie, zgodnie z którym "W przypadku kilku osób ubiegających się o pozwolenie na budowę (rozbiórkę) lub dokonujących zgłoszenia, każda osoba składa oświadczenie oddzielnie". W ocenie inwestora, z tego załącznika, jak też z innych przepisów prawa nie wynika jednak wymóg, aby takie oświadczenia należało składać odrębnie dla każdej działki ewidencyjnej. Wojewoda D. decyzją z dnia 27 stycznia 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 7 października 2015 r. Sprawdzając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami mpzp, organ II instancji wskazał, że planowana inwestycja polega na budowie wieży stalowej wysokości 50,48 m z antenami sektorowymi i radioliniową wraz z wykonaniem zasilania elektroenergetycznego. Teren inwestycji znajduje się na terenie wsi C., w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem "03 Mw", co oznacza teren istniejącego i projektowanego zainwestowania wiejskiego, położony w centralnej części wsi. W planie ustala się dla tego obszaru: trwałą adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej w granicach obszaru jak na rysunku planu; lokalizację zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług na działkach plombowych; wysokość projektowanej zabudowy: 2 kondygnacje + poddasze użytkowe; (rozdział III, § 13, ust. 1). Jak wynika z cytowanego przepisu usługi, dopuszczone planem na terenie inwestycji, związane są ściśle z zabudową mieszkaniową i ograniczone są wyłącznie do zabudowy plombowej. W ocenie Wojewody, z powołanego przepisu nie można wnioskować, że dopuszczone w planie usługi na działkach plombowych są także usługami telekomunikacyjnymi, a w tym polegającymi na lokalizacji pięćdziesięciometrowej wieży. Dalej zauważono, że w kwestii lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych w § 7 ust. 6 mpzp zezwala się na lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych, w tym telefonii komórkowej pod warunkiem spełnienia wymogów określonych odrębnymi przepisami. Do przepisów odrębnych, miedzy innymi, zaliczyć należy przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne. Wojewoda powtórzył za organem I instancji, że według obowiązujących, w dniu uchwalania planu miejscowego, przepisów ustawy z dnia 21 lipca 2000 r., pod pojęciem urządzenia telekomunikacyjne należało rozumieć urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji (art. 2 pkt 26). Podobnie analizowaną kwestię regulują aktualnie obowiązujące przepisy ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r. Natomiast zamierzenie budowlane polegające m.in. na budowie wieży służącej do montażu urządzeń telekomunikacyjnych (w rozpatrywanym przypadku anten), mieści się w pojęciu szerszym, jakim jest infrastruktura telekomunikacyjna. Według przywołanych powyżej ustaw, w dawnym jak i obecnym brzmieniu pojęcie to oznacza: urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji (art. 2 pkt 8). Powyższe wskazuje, że mpzp na omawianym terenie nie przewidywał lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej usytuowanej na wieży o wysokości przekraczającej 50 m. Odnosząc się do przepisów u.w.r.u.s.t., na którą w odwołaniu powołuje się skarżący, w ocenie Wojewody również wynika, że przedmiotowa inwestycja nie może być uznana za zgodną z ustaleniami planu miejscowego. Art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. stanowi bowiem, iż jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Wobec tego, że teren oznaczony "03 Mw" - to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w myśl przepisu art. 46 ust. 2, na przedmiotowym terenie możliwa jest lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Natomiast art. 2 pkt. 4 tej samej ustawy precyzuje, co oznacza pojęcie "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu". Zgodnie z tym przepisem oznacza ona: kanalizację kablową linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Reasumując, Wojewoda uznał, że inwestycja polegająca na budowie wieży wysokości 50,48 m nie może być traktowana jako "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu", wobec czego planowana budowa, skoro nie jest zgodna z przepisami szczegółowymi, nie jest również zgodna z planem miejscowym. B. Sp. z o.o., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody D., domagając się jej uchylenia. I zarzucając naruszenie: - art. 2 pkt 26 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 21 lipca 2000 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu uchwalania planu miejscowego (Dz. U. Nr 73, poz. 852), a także art. 2 pkt 46 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 243), poprzez ich błędną interpretację i w konsekwencji błędne uznanie, iż zamierzenie budowlane polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu urządzenia telekomunikacyjnego, a w pojęciu szerszym jakim jest infrastruktura telekomunikacyjna; - przepisów u.w.r.u.s.t., w szczególności art. 46 ust. 2 tejże ustawy, poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż planowana inwestycja jest niezgodna z regulacją zawartą w tym przepisie, a ponadto art. 2 pkt 4 u.w.r.u.s.t., poprzez błędne przyjęcie, iż planowana inwestycja nie mieści się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu; - art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja jest niezgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Wojewoda poza podtrzymaniem argumentacji przedstawionej przez Starostę w ogóle nie odniósł się do twierdzeń podniesionych przez skarżącego w treści odwołania. Wobec tego skarżący podtrzymał w całości wyrażone stanowisko, że wbrew twierdzeniu organu zarówno I, jak i II instancji, bezpodstawnym jest twierdzenie, że skarżący nie doprowadził rozwiązań projektowych do zgodności z wymogami określonymi w art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. W pozostałej treści uzasadniania skargi powtórzono argumentację powołaną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda D. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, zwanej dalej w skrócie u.p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 u.p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a. W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga jest niezasadna. Skarżoną decyzją w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia 27 stycznia 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty L. z dnia 7 października 2015 r. Tą ostatnią decyzją organ odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze stalową wieżą kratową PROTEL typu TPMFL I, H=50m z urządzeniami teletechnicznymi na stalowej platformie posadowionej obok wieży, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], [...], [...] we wsi C.. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie natomiast do treści art. 35 ust. 3 u.p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin do ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że obszar wnioskowany do zabudowy przez inwestora został objęty postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 9 października 2002 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. (Dz. Urz. Woj. Dolno., Nr [...], z dnia [...] 2002 r., poz. [...]). Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się w przedmiotowej sprawie, dotyczą sposobu interpretacji zapisów przedmiotowej uchwały. Stosownie do jej ustaleń, nieruchomość wnioskowana do zabudowy stacją bazową telefonii komórkowej, w tym, o czym nie można zapominać i co ma przesądzające znaczenie dla sprawy, wieżą antenową o wysokości ponad 50 m, składająca się z działek o numerach: [...], [...], [...] w C., znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem 03 Mw – tereny istniejącego zainwestowania wiejskiego położone we wschodniej części wsi. Zgodnie z § 13 m.p.z.p. dla terenu oznaczonego symbolem 03 Mw ustala się trwałą adaptację istniejącej zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej w granicach obszaru jak na rysunku planu; lokalizację zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług na działkach plombowych; wysokość proj. zabudowy: 2 kondygnacje + poddasze użytkowe; obsługa komunikacyjna: terenu 02 Mw - za pośrednictwem drogi K02 oraz K03, terenu 03 Mw - ulicy dojazdowej D10,0; do czasu realizacji drogi S3 zakaz zabudowy kubaturowej w pasie terenu o szer. min. 25,0 m przylegającym do istniejącej drogi krajowej nr 3. Zgodne z treścią § 2 ust. 3 pkt 7 planu, przez "zainwestowanie wiejskie" należy rozumieć tereny, dla których plan ustala lub dopuszcza możliwość realizacji zabudowy kubaturowej lub użytkowania nierolniczego i nieleśnego. Z kolei, w ustaleniach ogólnych, w § 3 ust. 2 dopuszcza się w obrębie terenów zainwestowania wiejskiego, lokalizacje zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej, usługowej, nieuciążliwej produkcyjnej i magazynowo-składowej oraz zainwestowania służącego celom publicznym, w tym związanego z gospodarką komunalną. W ustaleniach dotyczących infrastruktury technicznej, zgodnie z § 7 ust. 6 m.p.z.p. lokalny prawodawca zezwolił na lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych, w tym telefonii komórkowej pod warunkiem spełnienia wymogów określonych odrębnymi przepisami. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 17 uchwały, przepisami szczególnymi w rozumieniu tej uchwały są aktualne w momencie realizacji uchwały przepisy ustaw, aktów wykonawczych, norm branżowych i ograniczenia w dysponowaniu terenem, wynikające z prawomocnych decyzji administracyjnych. Ponieważ w ustaleniach powoływanego planu miejscowego brak jest definicji pojęcia "urządzenia telekomunikacyjnego" przy ustalaniu znaczenia tego pojęcia, trafnie orzekające w sprawie organy, uznały za konieczne skorzystanie z definicji zawartej w art. 2 pkt 46 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.), zgodnie z którą jest to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. W przypadku objętego wnioskiem zamierzenia budowlanego mamy natomiast do czynienia nie tylko z urządzeniem telekomunikacyjnym w wyżej wskazanym rozumieniu, ale również z budową wieży stalowej o wysokości 50 m. Według orzekających w sprawie organów, takie zamierzenie budowlane mieści się w szerszym pojęciu: "infrastruktury telekomunikacyjnej". Zgodnie z decyzją tego pojęcia zawartą w art. 2 pkt 8 u.p.t. są to urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Z powyższym koresponduje kwalifikacja przedmiotowego obiektu w prawie budowlanym. Jest to bowiem niewątpliwie budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z urządzeniami i instalacjami, o której mówi art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., odpowiadająca zarazem definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego, który w myśl § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864) stanowi linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Z kolei analiza pojęcia usług, które zostały dopuszczone na terenie oznaczonym symbolem 03 Mw, nie może pomijać tego, że plan ogranicza takie usługi wyłączenie do działek plombowych, nie definiując przy tym co należy rozmieć przez takie określenie. Nie jest więc tak, jak podaje autor skargi, że plan dopuszcza – w przypadku zabudowy mieszkaniowej – każdy rodzaj usług. W przypadku zabudowy mieszkaniowej usługi są dopuszczone tylko dla działek plombowych. Trudno jednak przyjąć, biorąc pod uwagę powszechne rozumienie pojęcia działki plombowej i związanego z tym określenia zabudowy plombowej/uzupełniającej, a więc stanowiącej dopełnienie istniejącego założenia urbanistycznego, mającej za zadanie utrzymywać układ kompozycyjny takiego założenia, aby w takim przypadku lokalnemu prawodawcy chodziło również o usługi telekomunikacyjne polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz ze stalową wieżą o wysokości 50m. Nie można również nie zauważyć, że działka nr [...] objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę nie ma charakteru działki plombowej. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że stacja telefonii komórkowej wraz z wieżą kratową objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę stanowi element sieci i obiekty infrastruktury. Taka inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., co oznacza, że m.p.z.p. powinien określać granice terenów, na których te inwestycje powinny zostać rozmieszczone. Ustawodawca wprowadził także zasadę, że jeżeli w miejscowym planie zagospodarowania terenu nie wskazano lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej to dopuszcza się jej lokalizowanie jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Jednocześnie ustawodawca wprowadził w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. regułę interpretacyjną, stosowaną przy ocenie zgodności inwestycji z m.p.z.p., wskazując, że przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W sprawie trafnie ustalono, że wobec legalnej definicji pojęcia: "infrastruktura telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu", zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy, przedmiotowa inwestycja jako przekraczająca wysokość 5m nie posiada cech "nieznacznego oddziaływania". Powyższej ustalone przez organy administracji okoliczności pozwalają na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami m.p.z.p. Plan bowiem zawiera wyraźne ograniczenia lokalizacyjne, dopuszczając lokalizację usług wyłączenie na działkach plombowych, przy czym nie wynika, aby dopuszczono możliwość sytuowania budowli w sposób odmienny niż to wynika z przepisów techniczno-budowlanych. O tym, że wskazana przez inwestora lokalizacja nie jest dopuszczalna w m.p.z.p. świadczą również pozostałe uregulowania planistyczne dla wsi C., w tym możliwości lokalizacji zespołu nieuciążliwych obiektów i urządzeń usługowych na terenie objętym symbolem 08 MwU/P, a w szczególności zapis planu dla jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 12 RP,RL i 13RP,RL, gdzie wprost dopuszczono lokalizację stacji telefonii komórkowej w północnej części działki nr [...]. Zakładając zatem spójność rozwiązań planistycznych, nie można uznać, że przyjęta przez orzekające organy wykładnia planu miejscowego jest sprzeczna z celami ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która w art. 46 ust. 1 wprowadziła zasadę, że m.p.z.p. nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowanie w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, skoro wprost plan miejscowy pozwala na lokalizacje stacji telefonii komórkowej na jednej z działek objętych jego postanowieniami. Na marginesie prowadzony rozważań można natomiast dodać, że w przypadku, gdyby okazało się, że powyższa działka został już na ten cel zainwestowania przez innego operatora telekomunikacyjnego, rzeczą inwestora będzie doprowadzenie do zawarcia stosownej umowy, pozwalającej na korzystnie z już istniejącej infrastruktury telekomunikacyjnej. Konkludując, organy obu instancji mając na względzie niezgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się ze stalowej wieży kratowej o wysokości 50 m i stalowej platformy na urządzenia teletechniczne, po bezskutecznym nałożeniu na inwestora - postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2015 r. - obowiązku usunięcia w określonym terminie wskazanych przez organ l instancji nieprawidłowości zasadnie uznały, iż należy odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu i wydania pozwolenia na budowę. Nadto nie można podzielić poglądu, że w postępowaniu przed organami l i II instancji doszło do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu organy dokonały poprawnej interpretacji ustaleń m.p.z.p. wykazując, że wnioskowany projekt stacji bazowej pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego. Nadto strona skarżąca bezzasadnie upatruje naruszenia prawa zarzucając zbyt ogólne odniesienie się przez Wojewodę do zarzutów odwołania. W kontekście podzielonych przez organ II instancji niezgodności pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a obowiązującym dla terenu inwestycji planem miejscowym nie ma charakteru istotnego naruszenia przepisów postępowania brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.