II SA/Wr 222/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott-Hampel po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 29 grudnia 2023 r. Nr SKO.OŚ/41/39/23 w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji farmy fotowoltaicznej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 grudnia 2023 r. (nr SKO.OŚ/41/39/23), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 3, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 oraz art. 66a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r., poz. 997 ze zm., dalej u.p.z.p.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. z dnia 22 września 2023 r., nr 16/2023/WZ o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, do realizacji na działce nr [...] oraz części działki nr [...], obręb D., gmina L. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2023 r. spółka S. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka, inwestor) zwróciła się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa i eksploatacja instalacji farmy fotowoltaicznej o mocy około 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, do realizacji na działce nr [...] oraz części działki nr [...], obręb D., gmina L.". Po przeprowadzeniu postępowania, w tym po dokonaniu uzgodnień projektu decyzji, decyzją z dnia 22 września 2023 r., Burmistrz Gminy i Miasta L. ustalił na rzecz inwestora warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Jako rodzaj inwestycji w punkcie 1 decyzji organ wskazał: "Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Jako rodzaj zabudowy: zabudowa produkcyjna (w skład której wchodzi instalacja OZE), budowla, urządzenie techniczne. W punkcie 2 decyzji organ ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Od powyższej decyzji, odwołała się D. Z. (zw. dalej: skarżącą). W toku postępowania odwoławczego, Kolegium pismem z dnia 15 listopada 2023 r. zwróciło się do inwestora z zapytaniem, czy akceptuje zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej doprecyzowanie określenia mocy planowanej instancji fotowoltaicznej, tj. "do 1 MW" jako zgodne z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Pismem z dnia 23 listopada 2023 r., inwestor wyjaśnił, że doprecyzowanie określenia mocy planowanej instancji fotowoltaicznej, tj. "do 1 MW" jest zgodne z intencjami i wnioskiem spółki oraz nie wnosi ona do niego sprzeciwu. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L., Kolegium w pierwszej kolejności – wskazując na związany charakter decyzji lokalizacyjnej - przywołało regulacje materialnoprawne. Wyjaśniło, że przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy uregulowane są w art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z jego ust. 1, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków, przy czym wymogu spełnienia dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) - zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.- nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz.1378 ze zm., dalej zw. ustawą). Dalej - odnosząc się również do zarzutów odwołania – Kolegium wskazało, że jak wynika z akt sprawy, w tym wyjaśnień inwestora przedstawionych w piśmie z dnia 23 listopada 2023 r., jego wniosek dotyczy inwestycji polegającej na budowie instalacji farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, do realizacji na działce nr [...] oraz części działki nr [...], które nie są objęte postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ zaś obszar terenu inwestycji, wynosi ok. 1,28 ha, przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz.1839 ze zm.). W związku z powyższym, przed wystąpieniem z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, inwestor uzyskał decyzję środowiskową Prezydenta Miasta B. z dnia 11 marca 2022 r. Kolegium zgodziło się z Burmistrzem Miasta i Gminy L. w zakresie, w jakim uznał, że w sprawie spełnione zostały wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przede wszystkim, Kolegium podzieliło ocenę, że biorąc pod uwagę opisany we wniosku charakter inwestycji, mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy, za odnawialne źródło energii uznano odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Kolegium zgodziło się z organem I instancji, że na podstawie przywołanej definicji, do odnawialnych źródeł energii należą m.in. elektrownie fotowoltaiczne, co powoduje, że w niniejszej sprawie - zgodnie z wyraźnym brzmieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - nie jest wymagane (i nie podlega badaniu) spełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Tym samym, nie są uzasadnione zarzuty odwołania, koncentrujące się na zakwestionowaniu powyższej oceny oraz na próbie wykazania, że na podstawie art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się jedynie na obszarach wskazanych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub też z zachowaniem wymogu dobrego sąsiedztwa. W tym kontekście Kolegium wskazało, że aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest już stanowisko, że w przypadku ustalania warunków zabudowy dla inwestycji polegających na budowie farm (elektrowni) fotowoltaicznych, bez względu na przewidywaną moc, nie jest wymagane spełnienie warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom odwołania, brak jest też rozróżnienia na instalacje fotowoltaiczne tzw. prosumenckie oraz inne (związane z działalnością gospodarczą polegającą na produkcji energii elektrycznej w celu jej odsprzedaży). Niezasadny jest zatem, zdaniem Kolegium, zarzut odwołania, że zwolnienie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. znajduje zastosowanie jedynie w odniesieniu do instalacji prosumenckich. W konsekwencji powyższego, na gruncie niniejszej sprawy, Kolegium wskazało, że należało ocenić jedynie spełnienie wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy. Zdaniem Kolegium, organ I instancji trafnie ocenił, że są one spełnione. Z materiałów załączonych do wniosku wynika, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (vide: Informacja T. S.A. z 8 maja 2023 r.). Teren nie wymaga także uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem obejmuje działki stanowiące nieużytki i użytki rolne klasy IVa i jednocześnie została z niego wyłączona ta część działki, obejmująca użytki rolne klasy III. Odnosząc się zaś do podniesionego w odwołaniu zarzutu objęcia decyzją jedynie części działki, Kolegium wskazało, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe nie tylko dla całej działki, ale również dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej. Za taką możliwością w konkretnym przypadku powinny przemawiać konkretne uwarunkowania (zob. np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 775/22, CBOSA). W szczególności, tego rodzaju okolicznością, uzasadniającą wydanie decyzji lokalizacyjnej dla części działki, może być duża powierzchnia działki lub też konieczność wyłączenia z terenu inwestycji użytków rolnych lub leśnych wyłączonych spod zabudowy. Dodatkowo, w orzecznictwie sądowym odnoszącym się do spraw dotyczących warunków zabudowy dla elektrowni fotowoltaicznych, jako tego rodzaju okoliczność wskazuje się także priorytetowy charakter tego rodzaju inwestycji, wynikający m.in. z art. 61 ust. 3 ustawy. W świetle akt niniejszej sprawy, wszystkie powyższe uwarunkowania zachodzą w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika, że w załączniku graficznym do wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz w załączniku graficznym decyzji wskazano precyzyjnie granice terenu objętego planowaną inwestycją (teren wyraźnie nie obejmuje gruntu rolnego klasy III). Możliwe jest zatem jednoznaczne wyodrębnienie terenu, dla którego ma nastąpić ustalenie warunków zabudowy. Analizując pozostałe przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy Kolegium wskazało, że zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarach wymienionych w art. 61 ust 1 pkt 6 u.p.z.p, jak również uznać należy, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi i została w sposób milczący uzgodniona z właściwymi organami. Nadto, zdaniem Kolegium, w pełni zasadnie i zgodnie z interesem odwołującej, organ I instancji doprecyzował w wydanej decyzji maksymalną moc planowanej do realizacji instalacji farmy fotowoltaicznej (tj. "do 1 MW"). W piśmie zaś z 23 listopada 2023 r. inwestor zaakceptował powyższe doprecyzowanie jako zgodne ze swoim wnioskiem. Kolegium zaznaczyło, że przyjęte w decyzji określenie "do 1 MW", polegające na określeniu maksymalnej mocy instalacji (w miejsce nieprecyzyjnego określenia "około 1 MW") jest powszechnie stosowane w decyzjach ustalających warunki zabudowy dla elektrowni fotowoltaicznych. Określenie to pozostaje w zgodności także z uzyskaną przez inwestora decyzją środowiskową. Wreszcie, zdaniem Kolegium, organ I instancji dokonał wyważenia interesu publicznego i prywatnego, uwzględniając ten ostatni w możliwym prawnie zakresie, m.in. doprecyzowując maksymalną moc planowanej instalacji. Nie dopatrzył się także organ odwoławczy naruszenia w zakresie czynnego udziału strony w postępowaniu. Strony były bowiem dwukrotnie informowane o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie. Żaden natomiast przepis k.p.a. nie wymaga od organów indywidualnego ustosunkowywania się do poszczególnych uwag wnoszonych przez strony postępowania, tym bardziej kilkakrotnego - aż do osiągnięcia stanu przekonania strony postępowania o racji organu. Nie godząc się z powyższą decyzją skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła D. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej organu I instancji, dalej skarżąca wniosła także o stwierdzenie nieważności decyzji organu I i II instancji. Nadto o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy odniósł się on do uwag skarżącej w piśmie doręczonym jej wraz z zaskarżoną decyzją, co spowodowało, że skarżąca nie mogła odnieść się do treści tego pisma oraz nie mogła także zająć stanowiska względem planowanej przez organ wbrew stanowisku inwestora zmiany zakresu postępowania z mocy "około" 1MW na moc "do" 1MW, co spowodowało dalsze błędy proceduralne; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. i art. 15 k.p.a. poprzez wykroczenie poza wniosek inwestora i uwzględnienie w decyzji zmiany zakresu wniosku pomimo, że postępowanie wyjaśniające prowadzone było zgodnie z wnioskiem podtrzymanym przez inwestora w trakcie postępowania, który wskazywał, że wniosek dotyczy instalacji o mocy "około 1 MW" a Inwestor treść swojego wniosku skorygował go dopiero na etapie postępowania odwoławczego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz przepisów dotyczących związania organu zakresem wniosku wszczynającego postępowanie; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie zostały wyjaśnione okoliczności faktyczne dotyczące planowanej inwestycji, co jest kluczowe dla zakresu postępowania wyjaśniającego, z uwagi na treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny zebranych dowodów; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wniosek inwestora został skorygowany dopiero na etapie postępowania odwoławczego, z inicjatywy organu odwoławczego; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. polegające na braku analizy i odniesienia się przez organ do kwestii wyznaczenia granic obszaru objętego decyzją i w konsekwencji nie wzięcie pod uwagę gruntów wymagających zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, co doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych; w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 61 ust. 3 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej w niniejszym stanie faktycznym jest instalacją odnawialnego źródła energii, o którym mowa w art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. i wskutek tego niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, podczas gdy planowana inwestycja (polegająca na budowie naziemnego systemu fotowoltaicznego) nie jest wykonywana na potrzeby prosumenta będącego odbiorcą końcowym wytwarzającym energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby, a firmy, której działalność opiera się na produkcji energii z odnawialnych źródeł energii, co zmienia charakter formy zagospodarowania terenu i powoduje wyłączenie niniejszej regulacji; - art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. poprzez pominięcie i niezastosowanie w sytuacji, kiedy w stanie faktycznym przepisy te powinny zostać zastosowane i tym samym powinny zostać zbadane przesłanki zachowania tzw. "zasady dobrego sąsiedztwa" oraz dostępu inwestycji do drogi publicznej, bowiem przedmiotowa zabudowa ma charakter przemysłowy; - § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) w zw. z art. 2 pkt 13 ustawy przez nieprawidłową interpretację podczas, gdy przepis rozporządzenia zalicza ww. inwestycję do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako zabudowę przemysłową; - art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie podczas gdy w sprawie konieczna była dla części obszarów zgoda na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne; - art. 1 ust. 3 u.p.z.p. poprzez niewyważenie interesu publicznego i interesu prywatnego, w tym brak rozważenia zgłaszanych wniosków i uwag, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania; - art. 10 ust. 2a oraz 15 ust. 3a u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia wniosku poprzez nieprawidłową ich wykładnię i błędne uznanie, że nie stanowią one podstawy do wyłączenia zastosowania wyjątku z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., podczas gdy regulacja wskazanych przepisów oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w m.p.z.p. W konsekwencji realizacja urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zasada ta nie uległa zmianie wraz z nowelizacją ustawy o odnawialnych źródłach energii; - art. 9 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie ma konieczności ujęcia w Studium obszarów dopuszczających budowę urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii i brak taki nie powoduje konieczności wydania decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy ustalenia Studium stanowią podstawę do wydania decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Rozwijając zarzuty skargi strona wskazała, że organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie na wniosek, który dotyczył - jak sam wskazał organ I instancji w decyzji z dnia 22 września 2023 r. - budowy farmy fotowoltaicznej o mocy około 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Następnie wydał decyzję, w której samodzielnie zmienił zakres wniosku, nie informując o tym stron. Skarżąca podniosła, że inwestor w trakcie postępowania wyjaśniającego, w piśmie z 11 lipca 2023 r. ewidentnie zaoponował sprostowaniu zakresu - wskazanego we wniosku jako "około". Zdaniem skarżącej zmiana w decyzji organu I instancji oznacza, że decyzja jest wadliwa, gdyż obejmuje przedmiot, który nie był w zakresie wniosku inwestora. Z kolei organ odwoławczy, na etapie postępowania drugoinstancyjnego, zastąpił inwestora zwracając się do niego z pismem o wskazanie czy wniosek dotyczy inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW. Tym samym Kolegium starało się konwalidować postępowanie organu I instancji. Działanie to jest jednak, zdaniem skarżącej, działaniem spóźnionym i wadliwym. Skarżąca wskazała, że o dookreśleniu wniosku inwestora dowiedziała się z odrębnego pisma (doręczone wraz z decyzją organu I instancji), w którym organ I instancji ustosunkował się do jej uwag. Pomimo jednak tego, iż organ uczynił to w odrębnym piśmie i stronie nie przysługiwał od tego żaden środek odwoławczy, Kolegium wadliwie - zdaniem skarżącej - uznało, że okoliczność ta nie stanowi uchybienia procesowego. Dalej strona skarżąca podniosła, iż organy nie uzasadniły w sposób dostateczny przyjętego rozstrzygnięcia w zakresie kształtowania przestrzeni, m. in. pomijając wszystkie elementy analiz wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., na co strona zwracała uwagę w toku prowadzonego postępowania. W ocenie skarżącej błędnie przyjęto, iż wnioskowana inwestycja stanowi tylko instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu ustawy, co zwalniałoby w procesie wydawania decyzji z analizy sąsiedztwa i warunku dostępu do drogi publicznej. W tym aspekcie skarżąca podniosła, że z literalnego brzmienia ustawy wynika, że elektrownia fotowoltaiczna nie jest urządzeniem technicznym, a po drugie wnioskować by można, że każda elektrownia fotowoltaiczna - będąc urządzeniem służącym do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - co by oznaczało, że do jej budowy nie potrzeba spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Skarżąca nie zgadza się z tym poglądem wywodząc, że przyjęte uzasadnienie dotyczy wyłącznie prosumentów, którym nie jest wnioskodawca. Dalej skarżąca podniosła też, że regulacja art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej, jak te stanowiące przedmiot niniejszej sprawy, należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej określoną art 10 ust. 2a u.p.z.p. na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studium. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Dalej skarżąca odnosząc, się do § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wskazała, iż sporną inwestycję należy zaliczyć do zabudowy przemysłowej - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia, gdyż jej powierzchnia przekracza 1ha, co wyklucza zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Zauważył przy tym, że wnioskodawcą nie jest podmiot będący odbiorcą końcowym wytwarzającym energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, w gospodarstwie domowym, a firma, której działalność opiera się na produkcji energii z odnawialnych źródeł energii, czyli działalności mającej znamiona działalności produkcyjnej - przemysłowej, na co wskazuje także treść wniosku. Przywołany pogląd skarżącej potwierdza także – jak wskazała - zmiana przepisów u.p.z.p. i nowe brzmienie art. 14 ust 6a w związku z art. 61 u.p.z.p., które to zmiany weszły w życie 24 września 2023 r. i były znane organowi odwoławczemu. Zdaniem strony pośpiech jaki wykazały organy przy załatwieniu niniejszej sprawy wynikał z nowelizacji u.p.z.p., kształtującej w sposób odmienny od dotychczasowego problematykę związaną z instalacjami odnawialnych źródeł energii (art. 14 ust. 6a u.p.z.p.). Wreszcie skarżąca podniosła, że uwzględniając zasadę dobrego sąsiedztwa organ powinien uwzględnić również to, że prowadzi ona usługi agroturystyczne, a budowa przedmiotowej farmy spowoduje znaczne zmniejszenie zainteresowania osób korzystających z jej usług i spadek cen. Na koniec skarżąca podniosła, że organ błędnie ustalił granice obszaru opracowania, określone w decyzji, ujmując jedynie część działki ewidencyjnej nr [...], obręb D. Stosownie bowiem do art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. "zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio"; z tym, że "wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Użyty w tych przepisach zwrot "teren" rozumiany jest – jak wskazała skarżąca - jako teren, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, czyli obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, na których planowana jest realizacji danej inwestycji. Według dominującej linii orzeczniczej sądów administracyjnych co do zasady nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki inwestycyjnej, wydzielonego przez inwestora pod inwestycję. Jak bowiem podkreślają sądy dopuszczenie orzekania o warunkach zabudowy na terenie obejmującym fragment działki ewidencyjnej skutkuje tym, że przedmiot analizy urbanistycznej jest ograniczony. Skarżąca dostrzegła jednocześnie, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest również stanowisko o dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, co także opisuje w swoich pismach organ, niemniej zgodnie z orzecznictwem pogląd ten może odnosić się do wyjątkowych stanów faktyczno-prawnych, takich jak np. sytuacja gdy część działki objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw. W niniejszej sprawie organ ustalił warunki zabudowy dla części działki, uzasadniając takie rozwiązanie III klasą gruntu na działce nr [...], co stanowi obejście art. 61 ust. 1 pkt. 4) u.p.z.p., a obecnie (po wejściu w życie nowelizacji u.p.z.p. w dniu 24 września b.r.) stoi także w sprzeczności z nowym brzmieniem art. 14 ust 6a u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie, pełnomocnik skarżącej podtrzymała stanowisko zajęte w skardze. Przedłożyła również do akt sprawy koncepcję [...] dla D., sporządzoną w maju 2024 r. celem zapoznania się przez Sąd i na potwierdzenie, jak istotne znaczenie dla lokalnej społeczności ma działalność prowadzona przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022, poz. 2492) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia takiego naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 29 grudnia 2023 r. (nr SKO.OŚ/41/39/23), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta L. z dnia 22 września 2023 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, do realizacji na działce nr [...] oraz części działki nr [...], obręb D., gmina L. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W myśl tych regulacji, przywołanych i zinterpretowanych prawidłowo przez Kolegium, organ wydaje decyzję o warunkach zabudowy w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków, przy czym wymogu spełnienia dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) oraz dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) - zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p.- nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy. Wydanie decyzji lokalizacyjnej jest możliwe, a nawet wymagane, w przypadku łącznego spełnienia określonych w ustawie warunków. A contrario brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. - o ile nie zachodzi wyjątek przewidziany np. w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. - jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, gdyż decyzja ta ma charakter związany. W realiach badanej sprawy Kolegium, a wcześniej organ I instancji prawidłowo, przeanalizowało przywołane regulacje materialnoprawne w kontekście charakteru planowanej inwestycji, uznając zgodnie, że mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy. Zgodnie z nim, instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. W ramach niniejszej, ustawowej definicji, pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" sformulowane więc zostało szeroko obejmując swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w nim instalacje niezależnie od mocy. Co jednak istotne z punktu widzenia wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p., przepis ten jest w swoim brzmieniu jednoznaczny i nie wprowadza żadnych ograniczeń w zależności od mocy jaką posiada instalacja odnawialnego źródła energii. Brzmienie tego przepisu w analizowanym zakresie nie budzi zatem żadnych wątpliwości, co do tego, że budowa infrastruktury produkującej energię z odnawialnych źródeł (np. energii słonecznej) niezależnie od mocy, stanowi – wbrew zarzutom skargi - instalację odnawialnego źródła energii. To zaś skutkowało brakiem konieczności weryfikacji w niniejszej sprawie, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.z.p. Podobnie też z punktu widzenia brzmienia zarówno art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13 ustawy, nie ma znaczenia czy wnioskodawcą jest prosument czy też nie. Stąd okoliczność, iż planowana inwestycja nie będzie realizowana na potrzeby prosumenta, będącego odbiorcą końcowym i wytwarzającym energię na własne potrzeby jest irrelewantna. Również więc podniesione w tym zakresie zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. W podniesionej zaś przez stronę kwestii ustalenia warunków zabudowy dla części działki, należy zauważyć, że problematyka ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie jest jednolicie postrzegana w orzecznictwie. Z jednej strony, w judykaturze nie wyklucza się możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej (por. np. NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2023 r. II OSK 1751/22, CBOSA), z drugiej zaś dostrzegalna jest koncepcja, iż niedopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu obejmującego tylko część działki lub działek ewidencyjnych. Podkreślić jednak trzeba, że także w tym drugim stanowisku dopuszcza się odstępstwo od tej zasady ze względu na występujące w danym przypadku szczególne względy faktyczne lub prawne (por. NSA w wyroku z dnia 16 stycznia 2018 r. II OSK 743/17 CBOSA). Dopuszczalność określenia we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowalnego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji lokalizacyjnej, aprobuje się zwłaszcza w przypadkach, gdzie występuje duża działka ewidencyjna. W orzecznictwie NSA przyjmuje się także, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest możliwe, ze względu na uwarunkowania urbanistyczne, kiedy z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w oparciu o parametry zabudowy sąsiednich działek ewidencyjnych wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie prowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy - przykładowo, kiedy ustalenie warunków zabudowy dotyczy terenu stanowiącego fragment zabudowanej już działki ewidencyjnej (por. NSA w wyroku z dnia 14 czerwca 2022 r. II OSK 1082/21, z dnia 19 lutego 2021 r. II OSK 2976/20, z dnia 23 kwietnia 2020 r. II OSK 1693/19). Za szczególne uwarunkowania faktyczne uzasadniające ustalenie warunków zabudowy dla części działki uznaje się także sytuację, gdy część działki jest już objęta ustaleniami planu miejscowego lub decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw, planowana jest inwestycja liniowa, która z natury rzeczy obejmuje jedynie część działek przy znacznej ich liczbie (tak NSA w wyrokach: z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 177/18, z 2 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 270/21, z 3 sierpnia 2021 r. sygn. akt II OSK 1351/21, z 4 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 1212/19, z 15 grudnia 2021 r. sygn. akt II OSK 603/21). Nadto, analiza orzecznictwa prowadzi do wniosku, że do wskazanych szczególnych okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, zalicza się między innymi sytuacje, gdy teren inwestycji, na który składa się część działki ewidencyjnej, obejmuje wyłącznie grunty niewymagające zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne a równocześnie teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por. np. NSA wyroku z dnia 15 lutego 2022 r. II OSK 712/21, z dnia 14 czerwca 2022 r. II OSK 1082/21, CBOSA). W takim przypadku decyzja o warunkach zabudowy powinna określać, między innymi, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p). Za pomocą tych linii powinno nastąpić wyodrębnienie (wskazanie) konkretnej części działki, na której zamierzenie ma być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. Jak się wskazuje taka wykładnia ma silne uzasadnienie w normach konstytucyjnych i pozwala na wyważenie wartości takich jak prawo własności (art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p) oraz ochrona środowiska i zrównoważony rozwój (art. 5 i art. 74 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 u.p.z.p). W rezultacie wykładania ta pozwala także zachować przewidzianą w art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zasadę uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt 82/23, CBOSA). Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, w realiach której zarówno we wniosku jak i w decyzji wskazano w sposób niebudzący wątpliwości tę część działki nr [...], która objęta jest zamiarem inwestycyjnym, a która obejmuje nieużytki i użytki rolne klasy IVa. Stąd nie zachodziła konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z terenu inwestycji została bowiem wyłączona część ww. działki, która obejmuje użytki rolne klasy III. Niniejszej okoliczności nie zakwestionował także, w toku postępowania, Starosta L. uzgadniając projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, który to jako organ uzgadniający – odmiennie niż organ lokalizacyjny - działa w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że jest on uprawniony do dokonania wyboru treści rozstrzygnięcia po wyważeniu interesu publicznego związanego z ochroną gruntów rolnych a słusznym interesem obywatela (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1542/23). Z punktu widzenia prawidłowości ustalenia warunków zabudowy dla części działki, w niniejszej sprawie, nie było również bez znaczenia i to, że mamy do czynienia z instalacja odnawialnego źródła energii. Tego rodzaju inwestycje mają zaś wyjątkowy i priorytetowy charakter, o czym świadczą szczególne regulacje związane z ich realizacją. Potwierdza to chociażby wspomniane już w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie konieczności spełnienia wymogu zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej. Należy przy tym zauważyć, że zmieniając treść tego przepisu ustawodawca potwierdził, że instalacje odnawialnych źródeł energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy stanowią szczególne inwestycje, podobnie jak wskazane w tym przepisie linie kolejowe, obiekty liniowe i urządzenia infrastruktury technicznej, które co do zasady sytuowane są na częściach działek ewidencyjnych (por. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 8 lutego 2023 r. II SA/Gd 679/22, CBOSA). Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1482/21 w którym wskazano, że nowelizację art. 61 ust. 3 u.p.z.p. trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z dnia 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (Dz. Urz. UE L z 2018 r. Nr 328, poz. 82). Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii, jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych. Te fundamentalne wartości leżące u podstaw ograniczenia barier w rozwoju instalacji fotowoltaicznych w pełni uzasadniały odejście od zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ustawowej zasady kontynuacji, mającej na celu zapewnienie ładu przestrzennego, z której wynikałaby dopuszczalność realizacji takich inwestycji tylko w sąsiedztwie zabudowy przemysłowej, jak również uzasadniają ustalenie warunków zabudowy tylko dla części działki ewidencyjnej (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1542/23). Dalej trzeba zauważyć, że brak było również podstaw do uwzględnienia zarzutów kwestionujących prawidłowość ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji z pominięciem okoliczności, iż realizacja urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy przekraczającej 500 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W tym kontekście trzeba bowiem przede wszystkim zauważyć, że studium jako akt wewnętrzny określający politykę przestrzenną wiąże organy gminy jedynie przy sporządzaniu i uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do rozstrzygania przez organ administracji publicznej w sprawie indywidualnej. Decyzje o warunkach zabudowy określają natomiast sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku planu miejscowego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawę oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej. Zatem ustalenia zawarte w studium nie mogą, z uwagi na ich wewnętrzny charakter, wiązać organu wydającego decyzję administracyjną – ta bowiem wydawana jest na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących. Skoro natomiast ustawodawca, w zbiorze przepisów obejmujących przesłanki ustalenia warunków zabudowy, nie dokonał rozróżnienia z punktu widzenia mocy odnawialnych źródeł energii, to w myśl reguły lege non distinguent, organy stosujące ten przepis i sądy kontrolujące ich stosowanie, również nie powinny tego czynić. Odnosząc się zaś do sformułowanych zarzutów o charakterze procesowym należy zauważyć, że podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia jest tylko stwierdzenie, iż doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu dokonana przez organ I instancji w wydanej decyzji konkretyzacja mocy instalacji ("do 1MW") względem mocy określonej we wniosku – tj. "około 1MW" nie stanowi uchybienia, obligującego do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Doprecyzowanie to zostało bowiem na etapie postępowania odwoławczego, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego, zaaprobowane przez inwestora, nie przekraczając zasady dwuinstancyjności postępowania. Nadto, również sama strona skarżąca ani w odwołaniu, ani w treści skargi ani nawet na rozprawie, poza twierdzeniami oscylującymi wokół dwuinstancyjności postępowania oraz związania organu wnioskiem strony, nie wskazała, żadnych konkretnych twierdzeń prawnych, pozwalających na uznanie, iż przyjęte przez organ I instancji doprecyzowanie, miało wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Takich okoliczności nie dopatrzył się również Sąd. Za niemające wpływu na wynik sprawy należało również uznać uchybienie ustosunkowania się do uwag skarżącej w odrębnym piśmie doręczonym wraz z decyzją organu I instancji. Niniejsze bowiem działanie organu samo w sobie nie może zostać uznane za naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu mające istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem pozbawiająca je fundamentalnego uprawnienia do przedstawienia swoich racji oraz zapoznania się z aktami sprawy. Z przedłożonego zaś materiału aktowego wynika, iż skarżąca brała czynny udział w postępowaniu, miała dostęp do akt sprawy jak również możliwość – w drodze wniesionego odwołania – zakwestionowania decyzji organu I instancji, z czego to skorzystała. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie wykazała, by decyzja ta naruszała prawo w stopniu wymagającym usunięcia jej z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie występuje, przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego. W sposób bowiem należyty wyjaśniono okoliczności stanu faktycznego oraz dokonano prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy wskazującej na związany charakter decyzji lokalizacyjnej oraz obowiązujące wyłączenia przy inwestycji stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii. Wobec zaś zakreślonego przez ustawodawcę kryterium legalności również Sąd dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie mógł kierować się innymi kryteriami niż te o charakterze prawnym. Tym samym nie mógł uwzględnić charakteru zabudowy skarżącej, która oprócz charakteru agroturystycznego ma również istotny wpływ na rozwój kulturalny i społeczny okolicy. Z tego też względu poza oceną Sądu pozostawała również kwestia przyszłego rozwoju miejscowości D. Mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.