II SA/Wr 223/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Protokolant: Krzysztof Caliński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi E. Z.-K., M. i M. U., I. R., B. i Z. F., A. M., I. L., J. M., K. K. na postanowienie Wojewody D. z dnia 2 stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania A. M. uchyla zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2002r. Wojewoda D., działając na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania A. M. od decyzji Prezydenta W. z 17 października 200Ir. w przedmiocie odmowy wymeldowania J. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. W. 45a. W uzasadnieniu podniósł, że decyzję organu I instancji zaskarżyła A. M., członkini Wspólnoty Mieszkaniowej A. W odwołaniu zaznaczyła, że występuje jako pełnomocnik właścicieli lokali nr 1, 3, 4, 5 i 6, ale nie przedłożyła organowi odwoławczemu umocowania do działania w ich imieniu. W związku z tym organ odwoławczy przyjął, że odwołanie wnosi A. M. - członkini Wspólnoty Mieszkaniowej A. Zgodnie z art. 127 K.p.a. prawo do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przysługuje stronie. W myśl art. 29 K.p.a. stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w żądaniu wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego ma dysponent lokalu, a więc właściciel lokalu, wynajmujący, najemca, osoba, której przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu. A. M. nie należy do wymienionego kręgu podmiotów, bowiem najemczynią przedmiotowego lokalu jest B. K., która nie jest zainteresowana wymeldowanie siostrzeńca J. B. Zatem odwołującej się nie służy przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Gdy zaś z odwołaniem wystąpi osoba nie będąca stroną w postępowaniu administracyjnym, organ odwoławczy stwierdza na podstawie art. 134 K.p.a. niedopuszczalność odwołania. W skardze na to postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Podnieśli, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które dają podstawę do wznowienia postępowania. Zarzucili, że organ odwoławczy nie wezwał pełnomocnika skarżących do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa, co powoduje, że naruszono przepis art. 64 § 2 K.p.a. Jednocześnie domagali się wszczęcia postępowania w przedmiocie wymeldowania J. B. Wskazali, że lokatorka, u której on zamieszkuje jest osobą starszą nieporadną wymagającą opieki. Poprzez swoją nieporadność doprowadza do zalewania lokalu nr 3 i postępującej dewastacji lokali nr 5a i 3 oraz części wspólnych budynku. Zameldowany w lokalu nr 5a J. B. faktycznie tam nie przebywa, co powoduje, że osoba, u której jest zameldowany nie może skorzystać z pomocy opieki społecznej, a powstała sytuacja naraża współwłaścicieli budynku na niepowetowane straty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wbrew treści art. 33 § 3 K.p.a. odwołująca nie przedłożyła stosownego pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżących, co powoduje, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Określone w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) podstawy prawne uwzględnienia skargi ograniczone zostały do naruszenia prawa, a zatem badając decyzję czy postanowienie administracyjne sąd bada ich zgodność z prawem administracyjnym. Orzeczenie jest zgodne z prawem, jeżeli jest zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu wniesiona skarga jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem norm postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W myśl art. 29 kpa stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być osoby fizyczne i prawne. Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Zgodnie z treścią art. 63 kpa podaniem w rozumieniu kodeksu są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz innych uczestników postępowania podatkowego, z którymi występują oni wobec organu podatkowego, a więc żądania (np. żądania wszczęcia postępowania, żądanie umorzenia zobowiązania podatkowego, wznowienie postępowania czy też stwierdzenia nieważności decyzji), odwołania, zażalenia oraz wyjaśnienia, które mogą w sposób oczywisty łączyć się z żądaniami (np. wyjaśnienia strony złożone organowi na piśmie po zakończeniu określonego fragmentu postępowania dowodowego wraz z żądaniem przeprowadzenia dodatkowych dowodów z dokumentów). Może się zdarzyć, iż wniesione do organu administracyjnego podanie będzie zawierało takie czy inne braki formalne. Organ wobec takich braków nie może pozostawać bezczynny. Jeżeli zatem podanie (w tym i odwołanie) nie czyni zadość innym niż adres wnoszącego wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (np. nie dołączono do odwołania prawidłowego pełnomocnictwa), organ jest obowiązany na podstawie art. 64 § 2 kpa do wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych podania jest terminem ustawowym, a zatem nie może być przez organ administracji ani skrócony, ani przedłużony. Ja wynika z akt niniejszej sprawy, Wojewoda D. nie zwrócił się w trybie art. 64 § 2 kpa o uzupełnienie braków formalnych odwołania związanych z prawidłowym umocowaniem do jego wniesienia, dopuszczając się tym samym istotnego naruszenia prawa procesowego. Przyjął natomiast, że jest to odwołanie A. M., chociaż z nagłówka odwołania wynikało, że odwołującymi są Wspólnota Mieszkaniowa A oraz właściciele mieszkań nr 1, 3, 4, 5 i 6, w których imieniu, jako pełnomocnik występowała właśnie A. M. Z tych względów w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.