II SA/Wr 223/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A w K. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/Wr 223/08) w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach o których zasadzenie uczestnik postępowania na prawach strony wnosił pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie ze skargi Gminy Ś.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Miasta Ś. Z. z dnia [...] nr [...] ustalającej dodatkową opłatę z tytułu niezagospodarowania w określonym terminie nieruchomości gruntowej postanawia: odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt II SA/Wr 223/08) w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy Ś. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Zarządu Miasta Ś. Z. z dnia [...] nr [...] ustalającej dodatkową opłatę z tytułu niezagospodarowania w określonym terminie nieruchomości gruntowej Dnia 25 czerwca 2008 r. uczestnik na prawach strony spółka A.reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego K.B. wniosła o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt. II SA/Wr 223/08) w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach o których zasądzenie uczestnik postępowania na prawach strony wnosił pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części jako u.p.p.s.a, znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, strona może w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy wykładni wymienionego przepisu trzeba mieć na uwadze to, że przez odpowiednie stosowanie dotyczy on także postanowień (art. 166 u.p.p.s.a). Użyte w przytoczonym przepisie pojęcie "całości skargi", określa zakres zawisłości prawnej, o którym, po pierwsze, decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres kontroli zaskarżonego orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny a po drugie, dodatkowe orzeczenia, jak i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, które według przepisów ustawy sąd powinien zamieścić w postanowieniu. Wydane w sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r. spełnia zdaniem Sądu te wymagania, gdyż rozstrzyga ono o całości skargi orzekając o jej niedopuszczalności i tym samym o jej odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów (art. 210 u.p.p.s.a.) należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu I instancji uwzględniającego skargę (art. 200 u.p.p.s.a w zw. z art. 145-150 u.p.p.s.a.) oraz wyroku NSA, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę - art. 203 u.p.p.s.a oraz ją oddalającego - art. 204 u.p.p.s.a.). Ponadto należy je zawrzeć w postanowieniach o umorzeniu postępowania wskutek zastosowania przez organ samokontroli (art. 54 § 3 u.p.p.s.a.), a także przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 u.p.p.s.a.), o których mowa w art. 201 u.p.p.s.a. Stanowiący podstawę rozstrzygania przez sądy administracyjne o poniesionych przez strony kosztach postępowania - przepis art. 209 u.p.p.s.a stanowi wyraz wprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym znanej postępowaniu cywilnemu zasady koncentracji kosztów postępowania (art. 108 k.p.c.). Oznacza ona, że sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania, kończąc sprawę w danej instancji (zob. M. Masternak (w:) M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 218). Zasada ta odnosi się zarówno do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak i do postępowania kasacyjnego. Jednocześnie opisywany przepis wprowadzając zamknięty katalog rodzajów orzeczeń sądów administracyjnych, które powinny zawierać rozstrzygnięcie o kosztach, nie upoważnia Sądu, do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach, kończących postępowanie w danej instancji, niż te które wymienia. Oznacza to, iż w przypadku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę na akt organu administracji, jak również w przypadku postanowienia odrzucającego skargę koszty postępowania nie należą się nie tylko skarżącemu jako przegrywającemu sprawę lecz również i uczestnikowi postępowania choćby nawet popierał on, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, stanowisko organu administracji. Warto również pokreślić, iż zawarty w piśmie z dnia 24 czerwca 2008 r. uczestnika postępowania wniosek o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt. II SA/Wr 223/08) w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach o których zasądzenie uczestnik postępowania na prawach strony wnosił pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. uznać należy za oczywiście bezzasadny również w świetle tych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które szczegółowo regulują zasady zwrotu poniesionych przez strony postępowania kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw. Wskazać tu bowiem trzeba, iż w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, stanowiącymi sądy I instancji, utrzymana została zasada, która do końca 2003 r. obowiązywała w orzekającym w jednej instancji Naczelnym Sądzie Administracyjnym (vide: art. 55 ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji gdy jego skarga została uwzględniona (odstępstwa od tej zasady zawiera tylko art. 201 u.p.p.s.a). Nie jest więc możliwe w kontekście literalnego brzmienia art. 200 u.p.p.s.a zasądzanie przez wojewódzkie sądy administracyjne kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) na rzecz uczestników postępowania bez względu na wynik postępowania. Na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy pozostaje zaś aktualny pogląd, zgodnie z którym osobom, których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, ale uczestniczących w postępowaniu na prawach strony (art. 33 u.p.p.s.a) nie przysługuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego bez względu na wynik postępowania sądowego (vide: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998 r. , V SA 1306/97, ONSA 1999, nr 1, poz. 28) W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje bowiem pełna zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, która wprowadzono w postępowaniu cywilnym (art. 98 § 1 k.p.c ). Reasumując powyższe uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie brak rozstrzygnięcia o kosztach poniesionych przez uczestnika postępowania - w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2008 r. odrzucającym skargę nie stanowi o braku wskazanego w art. 157 § 1 u.p.p.s.a dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy Sąd powinien był zamieścić z urzędu. Ponieważ, jak wyjaśniono to już we wstępnej części rozważań Sąd rozstrzygnął o całości skargi Gminy Ś.Z. w ten sposób, że uznał, iż jest ona niedopuszczalna i w związku z tym podlega odrzuceniu, należało na podstawie art. 157 § 1 u.p.p.s.a w związku z art. 209 u.p.p.s.a odmówić uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 5 czerwca 2008 r. (sygn. akt. II SA/Wr 223/08) o czym orzeczono jak w sentencji.