II SA/Wr 2232/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Daria Sachanbińska Sędzia NSA - Jerzy Krupiński Asesor sądowy - Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy - Jolanta Hadała po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego postanawia odrzucić skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu w dniu 26 września 2002 r. przez M. P., zastąpioną przez pełnomocnika - B. S., jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...],nr [...], uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta [...]. z dnia [...], nr [...], dotyczącą odmowy wymeldowania skarżącej z pobytu stałego i orzekająca o wymeldowaniu M. P. z dotychczasowego miejsca pobytu stałego w K., ul. [...]. W dniu 21 października, 4 marca 2004 r. pełnomocnik skarżącej otrzymał wezwanie o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 10,- zł w terminie 7 dni. Jak wynika z akt sprawy, uiszczenia wpisu dokonano w dniu 31 października 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga winna ulec odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Z powyższego przepisu oraz z zasady, że prawo nie działa wstecz wynika konieczność zbadania prawidłowości wniesienia skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z art. 36 ust. 1 tej ustawy jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musiał być zachowany przy zaskarżeniu decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego było opłacenie wpisu od skargi, natomiast na zasadzie art. 27 ust. 2 tej ustawy nieuzupełnienie braków skargi w wyznaczonym terminie powodowało odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada zachowanie formalnych przesłanek prawidłowości wniesienia skargi. Na zasadzie art. 58 § l pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej w dniu 2 września 2003 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu od skargi. Zarządzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, przesłane na adres wskazany w skardze i – jak wynika z relacji poczty - zostało odebrane za pisemnym pokwitowaniem przez dorosłego domownika – syna D. S. Wezwanie to zawierało pouczenie, iż usunięcie braku winno nastąpić w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 28 października 2002 r. Pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do pouczenia zawartego w zarządzeniu i wpis od skargi uiścił dopiero w dniu 31 października 2002 r., a zatem z przekroczeniem zakreślonego terminu. Zapłata wpisu po terminie, równoznaczna z nienależytym wykonaniem zarządzenia, stanowi nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi i wywołuje takie same skutki jak nieuiszczenie wpisu. W konsekwencji uiszczenie wpisu od skargi po upływie wyznaczonego terminu - jak to ma miejsce w niniejszej sprawie - w świetle powołanych przepisów stanowi podstawę do odrzucenia skargi. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.