II SA/Wr 2241/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus, Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2005r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie instalacji gazowej wraz z montażem pieca gazowego centralnego ogrzewania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. K. nr [...]w B. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania sądowego Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Starosta B. udzielił W. R. pozwolenia na wykonanie instalacji wewnętrznej gazowej wraz z montażem pieca gazowego centralnego ogrzewania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. K. [...] w B.. W uzasadnieniu stwierdzono jedynie prawidłowość projektu budowlanego i spełnienie bliżej nieokreślonych warunków uzyskania pozwolenia. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, że uprzednio to ona w dniu [...]r. uzyskała podobne pozwolenie dotyczące jej lokalu nr [...], przy czym według projektu budowlanego i opinii kominiarskiej Z. P. właściwy do zainstalowania przewodu spalinowego był przewód kominowy nr [...]. W odwołaniu od decyzji z dnia [...]r. W. R. twierdził, że przewód nr [...] stanowi kanał wentylacyjny jego mieszkania i organ odwoławczy uchylił tę decyzję. W wydanej ponownie opinii kominiarskiej Z. P. stwierdził, że W. R. podłączył samowolnie piec węglowy do przewodu wentylacyjnego nr [...] Rozbieżną opinię kominiarska na ten temat wydał w tym samym czasie R.M.. Pomimo zastrzeżeń organu nadzoru budowlanego do tej opinii i zażądania wyjaśnienia stanu technicznego komina przez zarządcę budynku, zarządca ten odmówił współdziałania w tym zakresie, uznając opinię R. M. za ostateczną. Dlatego sama skarżąca zwróciła się o wydanie kolejnej opinii kominiarskiej do niezależnego zakładu spoza B., jednak zarządca budynku nie dopuścił do jej wydania. Starając się o pozwolenie na budowę skarżąca dołączyła kolejną opinię Z. P., wskazującą na przewód kominowy nr [...] jako możliwy do podłączenia przewodu spalinowego z jej pieca C.O. Jednak podczas badania stanu przewodów w dniu [...]r. ujawniono, że przewód nr [...] ze względu na zawężenie kwalifikuje się jedynie jako przewód wentylacyjny, zaś jako przewód spalinowy powinien służyć przewód nr [...]. W dniu [...]r. skarżąca poinformowała organ o wynikach badania przewodów kominowych i zgłosiła zastrzeżenia odnośnie projektowanego przez W. R. wykorzystania przewodu nr [...]. Organ zatwierdził ten projekt pomimo posiadania dwóch opinii kominiarskich stwierdzających, że przewód nr [...] powinien być wykorzystany jako przewód spalinowy dla pieca C.O. skarżącej, oraz że nie ma ona innych możliwości technicznych podłączenia tego pieca, podczas gdy W. R. posiada inne możliwości podłączenia swojego pieca. Organ naruszył przez to przepisy art. 7 i art. 8, a ponadto art. 10 § 1 k.p.a. W uzupełnieniu odwołania z dnia [...]r. skarżąca ponownie powołała treść niezależnej opinii kominiarskiej F. K. i wskazała, że organ uzależnia obecnie wydanie jej pozwolenia na budowę od zgody W. R. na odłączenie jego lokalu od przewodu nr [...] i przełączenie do przewodu nr [...], co budzi wątpliwości. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał powyższą decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego nie można było odmówić pozwolenia na budowę, skoro organ prawidłowo ustalił spełnienie przez inwestora warunków przewidzianych w art. 32 ust. 4 oraz wymagań ustanowionych w art. 35 ust. 1 i 2 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 23 kwietnia 2003r. Opinia kominiarska F. K. z dnia [...]r. nie podważa prawidłowości decyzji, gdyż inny podział przewodów kominowych stanowi sprawę z zakresu zarządu rzeczą wspólną, a organy nie są upoważnione do ingerencji w sferę stosunków cywilnoprawnych. W skardze do sądu administracyjnego skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu i stwierdziła, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dwóch odrębnych sprawach ten sam organ prowadził postępowania w zakresie pozwolenia na podłączenie przez dwóch mieszkańców tego samego budynku pieców gazowych C.O. do określonych przewodów spalinowych wspólnego dla stron komina, z ich osobnych mieszkań, przy czym skarżąca twierdziła i dowodziła, że podłączenie pieca z jej mieszkania jest technicznie możliwe i prawnie dopuszczalne wyłącznie do przewodu spalinowego nr 13, natomiast drugi inwestor ma możliwość podłączenia się do innego przewodu wentylacyjnego, jednak nie zamierza ich wykorzystać, lecz wnosi o zatwierdzenie projektu przewidującego podłączenie się do przewodu nr [...]. W wydanej decyzji organ odmówił tej argumentacji znaczenia w sprawie administracyjnej dotyczącej udzielenia pozwolenia temu drugiemu inwestorowi, gdyż skarżąca powinna prowadzić spór w tej sprawie przed sądem powszechnym, o przyznanie jej dostępu do przewodu nr [...] i pozbawienie tego dostępu inwestora, natomiast w sprawie tego inwestora spełnione zostały wszelkie szczegółowe przesłanki materialnoprawne udzielenia mu pozwolenia na budowę. Formalnie organ miał rację, bowiem osobne rozpatrzenie wniosku inwestora nie pozwalało na odmówienie mu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). Jednak należało dojść do wniosku, że takie osobne rozpatrywanie wniosku było niezgodne z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego i dlatego niedopuszczalne było pomijanie materiału sprawy wskazującego na możność korzystnego dla obu inwestorów rozstrzygnięcia ich spraw, bez konieczności dokonywania wyboru krzywdzącego skarżącą i przysparzającego nieuzasadnione korzyści inwestorowi. Niewątpliwie organ słusznie prowadził dwa osobne postępowania, skoro sprawy były odrębne, gdyż jedyny łącznik przedmiotowy między nimi stanowił spór o dostęp do przewodu nr [...], zaś pozostałe elementy podmiotowe i przedmiotowe spraw nie były tożsame. Jak wiadomo, zrozumienie treści art. 62 k.p.a. jest wyjątkowo trudne z uwagi na całkowicie rozbieżne interpretacje tego przepisu w nauce prawa i orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Wydaje się w każdym razie, że niezastosowanie tego przepisu nie może stanowić samo przez się uchybienia procesowego mogącego mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Jednym z podstawowych zagadnień spornych na tle tego przepisu jest, czy stosując art. 62 k.p.a. organ wydaje jedną decyzję, czy rozstrzyga połączone sprawy nadal osobno (por. A. Wróbel w "KPA - Komentarz" wyd. II s. 423 i nast.). O ile rozstrzygnięcie dylematów pojawiających się przy wykładni prawa, w sposób uogólniony, nie wydaje się możliwe lub potrzebne na tle nin. sprawy, to wskazać można konkretnie, że niezależnie od tego, czy sprawy skarżącej i inwestora zostałyby formalnie połączone, a z pewnością wymagały odrębnych rozstrzygnięć w odniesieniu do obu inwestorów, to powinny być rozpatrywane w łączności ze sobą. Organ I instancji był zresztą tego w pełni świadomy i w pewnym okresie starał się godzić interesy stron, a nawet doprowadził do nieformalnej ugody między nimi. Następnie jednak organ ten pominął, zaś organ odwoławczy nie dostrzegł, że skarżąca przedstawiła i wykazała istnienie podstaw do uchylenia się od skutków tego porozumienia, gdyż dokonany przez inwestorów podział dostępu do poszczególnych przewodów kominowych i zgodna na udostępnienie inwestorowi przewodu nr [...] oparty był na błędnym przeświadczeniu o możności wykorzystania przewodu nr [...] dla jej potrzeb i dlatego zbędności przewodu nr [...]. Jak wskazano (cyt. dzieło s. 427-428), nawet w przypadku niezastosowania art. 62 k.p.a. w tym, gdy stosowanie to nie wchodzi w rachubę, organ powinien obie sprawy rozpatrywać łącznie, o ile ujawnią się rozbieżne interesy strony, których rozważenie będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięć. Dotyczy to przede wszystkim rozstrzygnięcia o uprawnieniach do dostępu do jednego dobra lub wyborze uprawnionego do dóbr deficytowych, ale przecież tym bardziej powinno mieć miejsce w świetle zasad ogólnych z art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a., w przypadku możności usunięcia kolizji technicznych pomiędzy projektami obu inwestorów w sposób prowadzący do pogodzenia ich zasadniczych zamierzeń i udzielenia pozwoleń na rzecz każdego z nich. Po prostu, gdyby rzeczywiście okazało się, że skarżąca nie ma innych możliwości technicznych zainstalowania pieca, niż przy wykorzystaniu przewodu nr [...], zaś inwestor miał takie inne możliwości. lecz bez uzasadnionych przyczyn nie zmienił projektu przewidującego wykorzystanie tego przewodu, to właśnie z punktu widzenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego istniałaby podstawa do odmówienia mu zatwierdzenia tego projektu i wydania pozwolenia na budowę (por. na tle art. 8 k.p.a. cyt. dzieło s. 154 i 156). Dokonując ocen wyłącznie na tle przepisów szczegółowych organ odwoławczy pominął wzgląd na ochronę interesów osób trzecich, w tym wypadku interesu skarżącej (art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 prawa budowlanego w brzmieniu sprzed nowelizacji w Dz. U. z 2000 Nr 106, poz. 1126 ze zm., por. art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2003r. Dz. U. Nr 80, poz. 718). Nie ulegało wątpliwości, że oboje inwestorzy posiadali zgodę wspólnoty mieszkaniowej na podłączenie pieców C.O., zaś kwestia wyboru odpowiedniego przewodu kominowego należała do zagadnień technicznych rozstrzyganych przez organ. Nie było w tym zakresie uzasadnione odsyłanie stron na drogę postępowania cywilnego lub uzależnianie wydania pozwolenia na rzecz skarżącej od zgody inwestora, skoro nie nabył on wyłącznego uprawnienia do korzystania z przewodu nr [...] przez to jedynie, że jako pierwszy się do niego podłączył i wykorzystuje go jako kanał wentylacyjny. O ile zaś organ twierdził, że jedynie istotne jest spełnienie wymagań ustanowionych w przepisach szczegółowych, to powinien chociażby dostrzec sprzeczność opinii kominiarskiej dołączonej przez inwestora z kilkoma innymi opiniami i powinien ustalić, czy w związku z tym była to opinia rzetelna oraz ocenić, czy nie wymaga uzupełnienia lub sprawdzenia w drodze zażądania innej opinii, zawierającej odniesienie się do opinii pozostałych. Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c, art. 135, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie. KK/9.12.05