II SA/Wr 225/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawie ze skargi W. D. na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W., gmina C. postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne Uzasadnienie: Wojewoda D. jako organ nadzoru wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały Rady Gminy C. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W, gmina C. W odpowiedzi na skargę gmina uznając skargę za zasadną podzieliła stanowisko skarżącego wskazując, że w trybie art. 54 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. postanowiła uwzględnić skargę w całości i uchylić zaskarżoną uchwałę. Stosowna uchwała nr [...] została podjęta na sesji Rady Gminy C. w dniu [..r. W związku z powyższym wniesiono o umorzenie postępowania na podst. art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. W dniu 26 maja 2010r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Wojewody D. cofające skargę złożona w tej sprawie w związku z nową uchwałą Nr [...] Rady Gminy C. z dnia 5 marca 2010r. w sprawie uchylenia zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z regulacją art. 161 § 1 pkt 1) p.p.s.a. cofnięcie skargi powoduje skutek w postaci umorzenia postępowania. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Czynność procesowa strony skarżącej - w okolicznościach niniejszej sprawy tj. uwzględnienia skargi w trybie art. 54 §3 p.p.s.a. ,nie budziła wątpliwości w związku z czym cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne. W tej sytuacji dalsze prowadzanie postępowania sądowego w sprawie uznano za bezprzedmiotowe. W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) i § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu