II SA/Wr 225/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Wojciech Śnieżyński – spr. Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miasta i Gminy P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w obrębie wsi D. w gminie P. oddala skargę w całości. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w obrębie wsi [...] w gminie [...]. Organ nadzoru wniósł o stwierdzanie nieważności § 13 pkt 1 uchwały w zakresie odnoszącym się do terenów oznaczonych symbolami MNa1 i MNa2 w części, w jakiej dla tych terenów obowiązuje przeznaczenie w postaci zabudowy zagrodowej. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że w § 13 pkt 1 Rada wprowadziła ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości dla terenów MN i MNa, w tym m.in. ustalenie, że powierzchnia działek nie może być mniejsza niż 1000 m2. Zgodnie z § 16 uchwały dla terenu MNa1 i MNa2 ustala się przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Tym samym w §13 pkt 1 uchwały określono zasady scalania i podziału dla terenów zabudowy zagrodowej ponieważ zabudowa zagrodowa to jedno z dwóch podstawowych przeznaczeń terenów Mna1 i MNa2. W ocenie organu nadzoru, uznając tereny zabudowy zagrodowej za obszary przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne, należy uznać, że zamieszczenie w § 13 pkt 1 terenów oznaczonych jako MNa, w części w jakiej dla tego terenu obowiązuje przeznaczenie w postaci zabudowy zagrodowej, stanowi o naruszeniu art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W art. 101 ust. 2 u.g.n. jednoznacznie wskazano, że przepisy rozdziału 2 działu III tej ustawy (regulującego sprawy scalania i podziału nieruchomości) stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. W konsekwencji na terenach przeznaczonych w planie na cele rolnicze bądź leśne, zasad takich ustalać nie można. Skoro w art. 101 ust. 2 u.g.n. wykluczono wprost pewną kategorię terenów, tj. rolnych i leśnych, niemożliwe jest, aby gminny prawodawca w podjętej uchwale, m.in. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wypowiedział się o zasadach scalania i podziału także dla tych nieruchomości. W takim przypadku nie jest dopuszczalny jakikolwiek "luz interpretacyjny", który mógłby prowadzić do dopuszczenia uregulowania mocą uchwały zasad scalania i podziału takiej kategorii terenów, która została wykluczona obowiązującym przepisem rangi ustawy (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10.10.2017r., sygn. akt II SA/Wr 455/17). Mając zatem na uwadze powyższy przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami, Wojewoda stwierdził, że zaskarżoną uchwałą Rada dokonała ustaleń w zakresie scalania i podziału m.in. dla terenów przeznaczonych w planie na cele rolne, naruszając tym samym przepis art. 101 ust. 2 u.g.n. Organ nadzoru wskazał również, że problematykę scalenia i podziału nieruchomości rolnych i leśnych regulują przepisy ustawy o scalaniu i wymianie gruntów. W odpowiedzi na skargę organ gminy – Rada Gminy [...] wniosła o uwzględnienie skargi organu nadzoru w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzut dotyczący naruszenia w § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały, art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w części odnoszącej się do przeznaczenia o charakterze zagrodowym na terenie MNa1 i MNa2, okazał się bezzasadny. W tym miejscu należy wyjaśnić, że w § 16 ust. 1 uchwały zawarto przeznaczenie oznaczonych symbolami: MNa1 i MNa2. Wprowadzenie takiego zapisu do planu miejscowego oznacza co do zasady, że Rada określiła przeznaczenie tego terenu w całości jako przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wynika to wprost z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W załączniku tym zawierającym podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, teren oznaczony symbolem MN to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Rozbudowana symbolika o literę "a" jest dopuszczalna i nie zmienia przeznaczenia terenu, jedynie go dookreśla. Skoro teren ten jest terenem budowlanym, to nie może jednocześnie być terenem rolniczym, albowiem te funkcje się wzajemnie wykluczają. Czym innym natomiast jest fakt, jak ma to miejsce w badanej sprawie, że na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową (jednorodzinną), dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa (§ 16 ust. 1). Dopuszczenie zabudowy zagrodowej na terenie mieszkaniowym niskim (jednorodzinnym) nie zmienia charakteru tego terenu jako budowlanego. Skoro zatem zapisy § 13 pkt 1 odnoszą się do terenów MN i MNa – terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to nie ma do nich zastosowania art. 101 ust. 2 u.g.n., który odnosi się do terenów rolnych i leśnych. Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa treścią § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w zaskarżonym przez organ nadzoru zakresie uchwała odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.