II SA/Wr 2254/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski (spraw.) Protokolant: apl.prok. Katarzyna Książek-Tomkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi R. D. i A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] roku Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Wójt Gminy C. ustalił na rzecz H. O. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę infrastruktury na działce numer [...] w, polegającej na zarurowaniu istniejącego rowu melioracyjnego w celu zapewnienia dojazdu do działki nr [...], we wsi G. w gminie C . W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana lokalizacja inwestycji jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a decyzja z wnioskiem inwestora. Od decyzji tej odwołali się J. i A. T. oraz I. i R. D . Odwołujący się oświadczyli, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarte jest niezgodne z prawdą stwierdzenie o zarurowaniu rowu melioracyjnego w celu zapewnienia dojazdu do działki budowlanej wnioskodawcy. Według skarżących rów melioracyjny na drodze dojazdowej do działki wnioskodawcy jest zarurowany, zasypany i utwardzony, wobec czego konieczność przeprowadzania ww. prac nie istnieje. Ponadto skarżący wskazali, iż wnioskodawcy chodzi zapewne o odcinek rowu, z którym skarżący sąsiadują i wyrażają gotowość uczestniczenia w kosztach jego zasypania oraz zagospodarowania należnej im części. Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, co następuje: Z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy C., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy C. nr [...] z dnia [...]r. oraz uchwałą w sprawie zmian do planu numer [...] z dnia [...]r. wynika, iż działka objęta wnioskiem inwestora położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Planowana inwestycja polegająca na zarurowaniu rowu melioracyjnego w celu utworzenia dojazdu do działki budowlanej jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto ponieważ plan nie zawiera żadnych innych warunków, które mogłyby zakazać bądź ograniczyć zakres inwestowania, organ I instancji, zobligowany przepisem art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, nie mógł odmówić ustalenia żądanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji zwrócił również uwagę na fakt, iż zgoda właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem zainwestowania nie jest wymagana przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja lokalizacyjna, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, o czym pouczono strony w zaskarżonej decyzji. Dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę inwestor musi wykazać się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto pozostałe argumenty i zastrzeżenia, podniesione przez stronę w odwołaniu, nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, gdyż zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja lokalizacyjna nie może zawierać warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami, a zatem przesądzać o ewentualnej partycypacji stron w kosztach inwestycji. Biorąc pod uwagę całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów skarżących zawartych w odwołaniu i uznało, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i utrzymało ją w mocy. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu przez H. H., R. D. oraz A. T. skarżący zarzucili bezpodstawność wniosku inwestora – H. O. - ubiegającego się o zarurowanie istniejącego rowu melioracyjnego w celu zapewnienia dojazdu do działki nr [...]. Skarżący oświadczyli, iż dojazd do działki inwestora istnieje z drogi gminnej, a więc działanie wnioskodawcy w tym celu jest nieuzasadnione. Ponadto skarżący powołują się na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. uchylającą pozwolenie wodnoprawne udzielone H. O. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia jako - według ich oceny - jedynie słuszną. Postanowieniem z dnia 30 marca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę H. H . W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i przepisami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r. nie naruszają przepisów prawa, co powoduje, że brak jest podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Z istoty sądowej kontroli decyzji administracyjnych wynika, że sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 powołanej wyżej ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych ustawach i jest on przepisem gminnym (art. 7 ustawy). Oznacza to, że plan jest aktem prawnym powszechnie obowiązującym, wiąże zarówno organy gminy i instytucje publiczne, jak i obywateli. Wespół z przepisami ustawy oraz przepisami szczególnymi stanowi podstawę wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Omawiana ustawa w art. 40 ust. 1 wyraźnie stanowi, iż ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13, na podstawie przepisów szczególnych. Z przepisu tego wynika obowiązek zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zasadę tę potwierdza także treść art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z przepisami szczególnymi, z zastrzeżeniem art. 13 powoływanej wyżej ustawy. Przepis ten obliguje organ do wydania przedmiotowej decyzji, jeżeli planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zarówno organ I jak i II instancji podkreślał, iż działka objęta wnioskiem inwestora położona jest na terenie budowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem planowana inwestycja, mająca na celu utworzenie drogi dojazdowej do działki budowlanej jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Z przeprowadzonego postępowania administracyjnego wynika, iż organy trafnie oceniły, że nie ma kolizji między ustaleniami miejscowego planu a zamierzoną inwestycją, wobec czego nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zarzuty skarżących, w kwestii istnienia już jednego dojazdu do działki inwestora nie są istotne w sprawie i należy zgodzić się z argumentacją organu zawartą w odpowiedzi na skargę, iż nie istnieje przepis, według którego należałoby ograniczyć ilość dojazdów do nieruchomości. Co do chęci skarżących do partycypowania w kosztach zasypania przedmiotowego rowu Sąd podziela argumentację organu II instancji wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż decyzja lokalizacyjna nie może zawierać warunków nie przewidzianych obowiązującymi przepisami (art. 41 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), w szczególności przesądzać o ewentualnej partycypacji stron w kosztach inwestycji. Wszczęcie postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje wyłącznie na wniosek zainteresowanego, o czym stanowi przepis art. 41 ustawy, przy czym dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Należy jednak podkreślić, iż żaden przepis ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga, by zainteresowany (wnioskodawca), występując o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu legitymował się prawem do dysponowania terenem, na którym chce podjąć zamierzoną działalność, kwestie te są bowiem dla wydania przedmiotowej decyzji obojętne. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 omawianej ustawy oraz zawartym w obu decyzjach pouczeniem przedmiotowa decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wykazanie się prawem do nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja jest niezbędnym elementem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i dopiero w tym postępowaniu odgrywa kluczową rolę. Również zgoda właścicieli nieruchomości sąsiadujących z terenem zainwestowania, czy też wcześniejsze ustalenia planowanej inwestycji nie są wymagane przy staraniu się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Należy podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem decyzję o warunkach zabudowy należy uznać za decyzję szczególnego rodzaju. Decyzja ta ma charakter promesy, przyrzeka, że ustalone w niej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzą o treści kolejnej decyzji – pozwolenia na budowę ( - Teza publikacji – Samorząd Terytorialny 1995/6/48 – t. 10). Stwierdza ona jedynie zgodność zamierzeń inwestycyjnych z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego i otwiera inwestorowi drogę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę – Wyrok NSA z dnia 6 października 1999r., Sygn. Akt IV SA 279/99. W żaden sposób nie przeświadcza ona jednak o tym, iż do powstania spornej inwestycji dojdzie. Decyzja ta ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i nie upoważnia do rozpoczęcia prac budowlanych. Stwierdzając o zgodności inwestycji z planem daje wnioskodawcy uprawnienie, a nie obowiązek, do dalszego postępowania w celu doprowadzenia do powstania inwestycji. W ocenie Sądu kwestie ewentualnego spowodowania zakłócenia inwestycją odpływu wód opadowych i gruntowych czy negatywnego wpływu na stosunki wodne na terenie spornej inwestycji winny być podnoszone w następnym postępowaniu jakim jest postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Wyrażone przez skarżących obawy, o ile okażą się słuszne, będą mogły być uwzględnione dopiero na etapie opracowywania i zatwierdzania projektu budowlanego. Reasumując, prawidłowe zastosowanie przez organ administracji prawa materialnego z poprawnym wykorzystaniem procedury administracyjnej powoduje, że zaskarżona decyzja mieści się w ramach obowiązującego porządku prawnego. Z tych też powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako nietrafną odrzucono.