II SA/Wr 2259/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 27 września 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego w związku ze skargą M. i L. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003 r., Sygn. akt II SA/Wr 1789/2001 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1789/2001, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, oddalona została skarga M. i L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. W piśmie z dnia 11 października 2003 r., przesłanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, listem poleconym w dniu 13 października 2003 r., zatytułowanym "skarga o wznowienie postępowania", skarżący wnieśli o ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1789/2001. W odpowiedzi na ten wniosek, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wezwał skarżących do jego uzupełnienia, poprzez oświadczenie czy należy go traktować, jako skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem umarzającym postępowanie, a jeśli tak to o wskazanie podstawy wznowienia, na jakiej opierają ją skarżący i w zależności od tego wykazanie, że skarga została wniesiona we właściwym terminie. Skarżący w uzupełnieniu wniosku w piśmie z dnia 24 listopada 2003 r., podniósł, że składa skargę o wznowienie postępowania z uwagi na fakt, iż powodu choroby nie miał możliwości pełnego działania, a Sąd nie przyznał mu pomocy prawnej z urzędu. Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sady administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiona w skardze przyczyna mieści się w treści przepisu art. 271 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeśli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możliwości działania, nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Przepis art. 280 § 1 ustawy , stanowi że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuca, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. W rozpoznawanej sprawie wskazana przez skarżących przyczyna wznowienia postępowania nie zachodzi. Pomimo doręczenia im odpisu postanowienia o odmowie ustanowienia adwokata z urzędu po terminie rozprawy, na której zapadł wyrok, orzeczenie takie zapadło i miało dla nich treść negatywną, było też prawomocne z chwilą podjęcia. Data doręczenia tego postanowienia jest w tych okolicznościach pozbawiona znaczenia prawnego. Jednocześnie skarżący L. W. był obecny na rozprawie i brał w niej udział. Skarżąca M. W. nie stawiła się, ale była o terminie rozprawy prawidłowo powiadomiona. Skoro skarżący zostali powiadomieni o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok, w prawidłowy sposób, a nie zachodziła potrzeba ustanowienia i w konsekwencji powiadomienia o rozprawie, ewentualnego pełnomocnika, brak jest podstaw do przyjęcia za uzasadniony, podniesionego w skardze zarzutu pozbawienia skarżących możliwości obrony ich praw. Z uwagi na to, że w sprawie nie zachodzi żadna ustawowa przyczyna uzasadniająca żądanie wznowienia postępowania, należało przyjąć, iż skarga jako bezpodstawna, po myśli art. 280 §1 ustawy podlega odrzuceniu.