II SA/Wr 226/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 29 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. w przedmiocie naruszenia prawa do pomiarów powierzchni całkowitej użytkowania wieczystego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. (nadanym za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W.) J. K. wniósł skargę na "regulację poprzez którą naruszono prawo własności jednostek powierzchni obszarowych" i zażądał dokonania rozgraniczenia nieruchomości i wydania mu powierzchni oraz wyznaczenia biegłego geodety. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. odpowiadając na skargę wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że brak jest przedmiotu zaskarżenia, wskazując, że J. K. nie jest beneficjentem Agencji. Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania, czego dotyczy skarga, precyzyjne oznaczenie organu, którego skarga dotyczy, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu i sprecyzowanie jakich czynności skarżący domaga się od organu. Pouczono skarżącego, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie 7 dni będzie skutkowało jej odrzuceniem. Odpowiadając na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 26 lutego 2013 r. oświadczył, że skarga dotyczy naruszenia prawa do pomiarów powierzchni całkowitej użytkowania wieczystego i wymienił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. oraz wskazał na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz Urzędu Gminy w K. i Starostwa Powiatowego we W., które to podmioty skarżącego "pozbawiają prawa do pomiarów powierzchni całkowitej 40 lat zasiedzenia". Skarżący podkreślił, że domaga się wyznaczenia biegłego geodety i rozgraniczenia nieruchomości, dla których prowadzone są księgi wieczyste o numerach [...] i [...]. Pismem z dnia 12 marca 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. poinformował, że jego decyzja z dnia [...] r. nr [...], o której pisał skarżący, została wydana w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. i skierowana do R. K. (brata skarżącego). Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął z dniem [...] r., ale odwołania nie wniesiono. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, to jest nie wskazał, co jest jej przedmiotem w świetle właściwości sądów administracyjnych. Wobec tego należało stwierdzić, że na obecnym etapie skarga jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z analizy przytoczonych przepisów prawa wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy żadnego z aktów lub czynności, które mogłyby być przedmiotem kontroli z punktu widzenia legalności. Strona skarżąca w skardze nieprecyzyjnie wyraziła swoje niezadowolenie z faktu niedokonania pomiarów powierzchni gruntów. Natomiast w kolejnym piśmie skarżący podnosił wątki dotyczące rozgraniczenia nieruchomości, bliżej nieokreślonej bezczynności Kierownika Biura ARiMR, Urzędu Gminy w K. czy Starostwa Powiatowego we W.. Również wskazując na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] r. nr [...] skarżący nie wskazał, czy decyzję tę zaskarża, czy też podaje ją jako przykład wspomnianego "naruszenia prawa do pomiarów powierzchni całkowitej użytkowania wieczystego". W żadnym piśmie nie zawarł jednak skarżący dokładnego wskazania co do przedmiotu zaskarżenia. Skarżący nie uczynił tego mimo, że został pouczony przez Sąd o treści art. 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę pismo skarżącego z dnia 26 lutego 2013 r., zawierające trudne do zinterpretowania wnioski odnośnie do rozgraniczenia nieruchomości i pomiarów gruntu, nie może być poczytane za uzupełnienie braków formalnych skargi. W tym stanie rzeczy skarga pozostaje obarczona brakiem formalnym, który polega na tym, że skarga nie wskazuje przedmiotu zaskarżenia (w rozumieniu art. 3 p.p.s.a., czyli np. oznaczenia decyzji czy czynności), co prowadzi do wniosku, że skardze nie można nadać dalszego biegu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.