II SA/Wr 226/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wojewody D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 226/17 w sprawie ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] listopada 2016 r., Nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta J. postanawia: uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia z dnia 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 226/17 w ten sposób, że w tenorze wyroku dotychczasową jego treść oznaczyć jako punkt I, a następnie dodać punkt II w brzmieniu: "zasądzić od Rady Miejskiej J. na rzecz strony skarżącej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2017 r., Sąd uwzględniając skargę organu nadzoru Wojewody D. na uchwałę Rady Miejskiej J. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] stwierdził nieważność działu XXIV punkt 4 we fragmentach "obiektów małej architektury" oraz "tablic i urządzeń reklamowych, ogrodzeń" załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej wystąpił o uzupełnienie wskazanego wyroku poprzez zasądzenie od Rady Miejskiej J. na rzecz organu nadzoru kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśnił, że zarówno w skardze, jak i w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda D. zgłaszał żądanie zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, natomiast wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2017 r. II SA/Wr 226/17 nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W ocenie pełnomocnika skarżącego organu wobec uwzględnienia skargi, skarżącemu przysługuje zwrot kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 27 września 2017 r. Sąd orzekł o uzupełnieniu wskazanego wyroku z dnia 24 sierpnia 2017 r., postanawiając, że w tenorze dotychczasową jego treść należy oznaczyć jako punkt I, a następnie dodać punkt II w brzmieniu: "oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania sądowego". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw należy się skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności. Zdaniem Sądu koszty poniesione przez Wojewodę nie mają takiego charakteru, gdyż jest on uprawniony do działania we własnym zakresie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Wojewoda D., wnosząc o jego zmianę i zarzucając mu naruszenie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Postanowieniem z dnia 21 listopada 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. NSA nie podzielił poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie wskazania, że art. 200 p.p.s.a. nie mógł stanowić podstawy prawnej do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od Rady Miejskiej J. na rzecz Wojewody D., albowiem koszty zastępstwa organu nadzoru przez radcę prawnego nie mieszczą się w pojęciu "kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc się do złożonego przez stronę wniosku o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania sądowego należy uznać, że był on w całości uzasadniony. W wyroku kończącym postępowanie nie zostało bowiem wydane postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego, o co z kolei wnioskowała strona w złożonej przez siebie skardze. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W skład tych kosztów wchodzą – zgodnie z dyspozycją art. 205 § 3 p.p.s.a. – m.in. koszty sądowe oraz wynagrodzenie adwokata lub radcy prawnego reprezentującego stronę, nie wyższe jednak niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego w toku postępowania sądowego w kwocie 480 złotych, stosownie do treści § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Wobec powyższego Sąd – działając na podstawie art. 157 § 1 i 3 w zw. z art. 160 p.p.s.a. i będąc związanym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2017 r. orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.