II SA/Wr 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek – spr. Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant starszy asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody D. na uchwałę Rady Miasta i Gminy P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w obrębie wsi S. w gminie P. oddala skargę w całości. Wojewoda [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszarów w obrębie wsi [...] w gminie [...]. Organ nadzoru zarzucił Radzie Miasta i Gminy podjęcie § 13 pkt 1 w zakresie odnoszącym się do terenów oznaczonych symbolem MNa 1, MNa 2, MNa 3, MNa 4 i MNa 5 w części, w jakiej dla tych terenów obowiązuje przeznaczenie w postaci zabudowy zagrodowej z istotnym naruszeniem art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U z 2018, poz. 121 – dalej u.g.n.) polegającym na dokonaniu ustaleń w zakresie scalania i podziału nieruchomości dla terenów przeznaczonych w planie na tereny rolne i leśne. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 13 pkt 1 w kwestionowanym zakresie oraz o zasądzenie kosztów postepowania. W uzasadnieniu skargi podano, że w § 13 pkt 1 Rada wprowadziła ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości dla terenów MN i MNa, w tym m.in. ustalenie, że powierzchnia działek nie może być mniejsza niż 1000 m². Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 uchwały dla terenu MNa ustala się przeznaczenie podstawowe: teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. W ocenie organu nadzoru uznając tereny zabudowy zagrodowej za obszary przeznaczone w planie miejscowym na cele rolne, należy uznać, że zamieszczenie w § 13 pkt 1 terenów oznaczonych jako MNa, w części w jakiej dla tego terenu obowiązuje przeznaczenie w postaci zabudowy zagrodowej, stanowi o naruszeniu art. 101 ust. 2u.g.n. W przepisie tym jednoznacznie wskazano, że przepisy rozdziału 2 działu III tej ustawy (regulującego sprawy scalania i podziału nieruchomości) stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. W konsekwencji na terenach przeznaczonych w planie na cele rolnicze bądź leśne, zasad takich ustalać nie można. Z tych względów zasadne i celowe jest wnioskowanie o stwierdzenie nieważności § 13 pkt 1 uchwały w opisanym wyżej zakresie. W odpowiedzi na skargę organ gminy – Rada Gminy [...] wniosła o uwzględnienie skargi Wojewody [...] w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej uchwały w kontekście zawartego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia w § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały przepisu art. 101 ust. 2 u.g.n. w części odnoszącej się do przeznaczenia o charakterze zagrodowym na terenach MNa 1-5, wykazała , że jest on nieuzasadniony. W konsekwencji Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 2017r. poz. 1073 - dalej u.p.z.p.) zgodnie z którym, istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wyjaśniając powyższe stanowisko wskazać należy, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej u.g.n.) przepisy rozdziału 2 , działu III tego aktu regulują sprawy scalania nieruchomości i ich ponownego podziału na działki gruntu. Przepis art. 101 ust. 2 stanowi, że przepisy tego rozdziału stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele inne niż rolne i leśne. Nie stosuje się więc tych przepisów do nieruchomości, które zostały objęte postępowaniem scaleniowym na podstawie ustawy o scalenie i wymianie gruntów . Odnosząc powyższe uregulowania do rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że dla rozstrzygnięcia kwestii, czy dopuszczalne było zamieszczenie w kwestionowanej uchwale zasad scalenia i podziału dla terenów oznaczonych symbolem "MNa", istotne znaczenie miało rozważanie, czy tereny oznaczone takim symbolem są terenami oznaczonymi w planie wyłącznie na cele rolne. Zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej uchwały symbol oznaczenia terenu MNa 1 do MNa 5 oznacza teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. W ocenie Sądu skoro w planie miejscowym zawarto przeznaczenie terenu oznaczone symbolem "MNa", to wprowadzenie takiego zapisu do planu, oznacza co do zasady, że Rada określiła przeznaczenie tego terenu w całości jako przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Wynika to wprost z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 80, poz. 717). W załączniku tym zawierającym podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego, teren oznaczony symbolem MN to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Rozbudowana symbolika o literę "a" jest dopuszczalna i nie zmienia przeznaczenia terenu, jedynie go dookreśla. Jeżeli zatem teren ten jest terenem budowlanym, to nie może jednocześnie być terenem rolniczym, albowiem te funkcje się wzajemnie wykluczają. Czym innym natomiast jest fakt, jak ma to miejsce w badanej sprawie, że na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zabudowę mieszkaniową (jednorodzinną), dopuszczalna jest zabudowa zagrodowa (§ 16 ust. 1). Dopuszczenie zabudowy zagrodowej na terenie mieszkaniowym niskim (jednorodzinnym) nie zmienia bowiem charakteru tego terenu jako budowlanego. W tym kontekście, nawet jeżeli zabudowa zagrodowa – co do zasady - kwalifikowana jest jako zabudowa o charakterze rolnym, to w realiach niniejszej sprawy, dopuszczenie tej zabudowy na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie zmienia – jak wskazano – jego charakteru jako budowalnego a tym bardziej, nie powoduje, że staje się on terenem przeznaczonym wyłącznie na cele rolne. Skoro zatem zapisy § 13 pkt 1 odnoszą się do terenów MN i MNa – tj. terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, to nie ma do nich zastosowania art. 101 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który odnosi się wyłącznie do terenów rolnych i leśnych. Tym samym Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa treścią zapisów § 13 pkt 1 zaskarżonej uchwały i w związku z powyższym działając zgodnie z art. 151 u.p.p.s. skargę oddalił.