II SA/Wr 2261/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Krupiński sędzia NSA Roman Ciąglewicz – spr. Sędziowie sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: umorzyć postępowanie. E. S. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...], o uchyleniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...], nr [...], w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. skarżąca, która stawiła się osobiście, oświadczyła, że cofa skargę. Oświadczyła, iż w wyniku uchylenia decyzji I instancji przez Kolegium doszło do wydania kolejnej decyzji administracyjnej, w której uwzględniono liczbę sześciu osób tworzących rodzinę i prawidłowo naliczono wysokość dodatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: najpierw odnotować trzeba, że skoro skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., to w oparciu o art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Skoro skarżący cofnął skargę i cofnięcie to nie zmierza do obejścia prawa oraz nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności (art. 60 zdanie drugie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), należało na mocy art. 161 § 1 pkt 1 i art. 161 § 2 tej ustawy, umorzyć postępowanie. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.