II SA/Wr 2262/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/, Sędziowie NSA Halina Kremis, Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń byłej kotłowni z przeznaczeniem na sklep ogólno-spożywczy oddala skargę. Decyzją z dnia [...]nr [...]Prezydent W. na podstawie art. 104 kpa, art. 59 ust. 1 w związku z art. 71 ust. 1 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /tj.Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz. U. Nr 91, poz. 578/ - po ponownym rozpatrzeniu wniosku: Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "A" udzielił pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń byłej kotłowni z przeznaczeniem na sklep ogólno-spożywczy zlokalizowany we frontowej części budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na istniejącym osiedlu M. przy ul. M. [...] we W. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż samowolna zmiana sposobu użytkowania pomieszczeń kotłowni na sklep ogólno-spożywczy była przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, postanowieniem nr [...]z dnia [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiesił postępowanie administracyjne i przesłał do organu I instancji pismem z dnia [...]wniosek Spółdzielni Budowlano Mieszkaniowej "A" w sprawie wydania decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania sklepu ogólnospożywczego przy ul. M. [...]. Do wniosku dołączono komplet dokumentów jednocześnie wykonując nałożony obowiązek decyzją nr [...]z dnia [...]Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W związku ze złożonym odwołaniem Z. K. od wcześniejszej decyzji organu I instancji nr [...]r. z dnia [...], organ drugiej instancji po rozpatrzeniu odwołania i analizie sprawy -uchylił ww. decyzję do ponownego rozpatrzenia. W trakcie ponownego rozpatrzenia wniosku uzupełniono postępowanie dowodowe /o art. 56, art. 57 i art. 58/ Prawa budowlanego o dowody zawiadomienia organów zgodnie z właściwością /Powiatową Inspekcję Pracy, Powiatowego Terenowego Inspektora Sanitarnego, Komendę Państwowej Straży Pożarnej, Państwową Inspekcję Ochrony Środowiska/ oraz o protokół z kontroli zgodności wykonania samowolnie robót budowlanych podczas przebudowy obiektu z przedłożoną do wniosku jako załącznik dokumentacją powykonawczą. Braki te uzupełniono w myśl zaleceń organu drugiej instancji, zawartych w decyzji nr [...]z dnia [...]uchylającej zaskarżoną decyzję. Ponadto jak zauważono inwestor przedłożył: - dokumentację powykonawczą sporządzoną przez uprawnioną osobę, - oświadczenie osoby uprawnionej o przydatności obiektu do użytkowania, - opinię o projekcie rzeczoznawców ds. sanitarno-higienicznych zabezpieczeń przeciwpożarowych, oraz biegłego ds. ocen oddziaływania na środowisko, - protokół pomiaru rezystancji izolacji obwodów siły, światła i sterowania odbiorników elektrycznych, - opinię o przeprowadzeniu oględzin urządzeń wentylacyjnych przez Zakład Kominiarski z dnia [...]. Po ponownym przeanalizowaniu dokumentów oraz w oparciu o dokonane w dniu [...]oględziny stwierdzono, że dokumentacja sporządzona jest prawidłowo, zgodnie z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe i obejmuje pełny zakres wykonanych robót budowlanych podczas przebudowy i potwierdza stan istniejący obiektu. Teren wokół został uporządkowany. Ponadto jak zauważono w oparciu o wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r. sygn. akt II SA Wr/1965/99, w którego uzasadnieniu posiłkowano się, że wykonane prace są robotami budowlanymi i że zmieniony sposób użytkowania jest zgodny z planem szczegółowym, zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...]z dnia [...]Prawo miejscowe dopuszcza przy funkcji mieszkaniowej funkcje uzupełniające /sklep w tym przypadku pełni funkcję podstawową i elementarną/. Zawiadomione organy nie zgłosiły sprzeciwu w dopuszczeniu do użytkowania obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Oświadczenie osoby uprawnionej, potwierdza, że obiekt został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i nadaje się do użytkowania. W związku z powyższym oraz przychylając się do prośby inwestora orzeczono jak w sentencji niniejszej decyzji. Odwołanie od tej decyzji złożył Z. K. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W ocenie strony doprowadzenie samowoli budowlanej do stanu zgodnego z prawem nie sprowadza się tylko do pozyskania pozytywnych opinii rzeczoznawców ale przede wszystkim do spełnienia warunków podyktowanych art. 5 Prawa budowlanego tj. zapewnienia uwzględnienia interesów osób trzecich. Ponadto odwołujący podkreślił, że przebudowa jest niezgodna w planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przez Radę Miejską W. Wojewoda D. decyzją z dnia [...]nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach tej decyzji zauważono, iż w dniu [...], Spółdzielnia Budowlano - Mieszkaniowa "A" z siedzibą przy ul. M. [...]we W., złożyła do Urzędu Miejskiego we W. prośbę "o wydanie decyzji w przedmiocie dopuszczenia do użytkowania lokalu przy ul. M. [...] we W.". W odpowiedzi na tę prośbę, w dniu [...]Prezydent W. decyzję nr [...], udzielił pozwolenia na zmieniony sposób użytkowania pomieszczeń kotłowni - adaptowanej na sklep spożywczo - mięsny przy ul. M. [...]. W wyniku wniesionego przez Z. K. odwołania Wojewoda D. w dniu [...], decyzją nr [...], uchylił wymienioną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uchybienie przepisom art. 56, art. 57 i art. 58 ustawy Prawo budowlane. W wyniku ponownego rozpatrzenia w/w wniosku, pismem z dnia [...], organ I instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia przedstawionych w omawianej sprawie dokumentów tj. przedstawienia dla tej inwestycji stanowiska innych organów. Organ I instancji, po spełnieniu przez inwestora nałożonych obowiązków, w dniu [...], na miejscu inwestycji przeprowadził wizję lokalną spisując protokół, w którym stwierdził, że "przedłożona dokumentacja powykonawcza została wykonana prawidłowo i obejmuje pełny zakres wykonanych robót i potwierdza stan istniejący. Teren wokół został uporządkowany". W efekcie takiego postępowania, Prezydent W. decyzją nr [...]z dnia [...] na podstawie posiadanych akt administracyjnych sprawy, udzielił pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń byłej kotłowni z przeznaczeniem na sklep ogólno - spożywczy zlokalizowany we frontowej części budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na istniejącym osiedlu M. przy ul. M. [...] we W. Rozpatrując natomiast wniesione odwołanie organ odwoławczy podkreślił, iż na podstawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu, sygnatura akt II SA/Wr 1965/99, oddalona została skarga Z.K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], nakładającą na Spółdzielnię Budowlano - Mieszkaniową obowiązek doprowadzenia robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez dostarczenie określonych dokumentów. Wobec tego, jak zauważono na podstawie przepisu art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, użytkowanie tego obiektu musi być poprzedzone decyzją o pozwoleniu na użytkowanie. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie, inwestor spełnił wymagania określone w art. 56, art. 57 i art. 59 ustawy Prawo budowlane, dlatego też mając powyższe na uwadze oraz odpowiadając na zarzuty Z. K. organ odwoławczy zauważył, że wydanie przez Prezydenta W. zaskarżonej decyzji z dnia [...], nr [...]jest zgodne z przepisami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tj. Dz. U. 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm./ oraz przepisami kpa. Natomiast odnosząc się do zarzutu wniesionego odwołania, że "przebudowa jest niezgodna z planem zagospodarowania terenu uchwalonym przez Radę Miejską" wyjaśniono, że opinia w tym zakresie wydana została przez Zastępcę Dyrektora Wydziału ds. Polityki Przestrzennej Urzędu Miejskiego W. w piśmie z dnia [...], która zawiera wypis i wyrys z ustaleń planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla M. M. we W. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...]z dnia [...]/Dz. Urz. WRN nr [...]/ i nie potwierdza zarzutu strony. Skargę na powyższą, decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Z. K., domagając się stwierdzenia nieważności decyzji II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji. Skarżący stwierdził, iż przebudowa jest niezgodna z miejscowym planem przestrzennego zagospodarowania uchwalonym przez Radę Miejską, gdyż teren przeznaczony jest pod budownictwo mieszkaniowe niskie, a ponadto nie spełnia warunków technicznych dotyczących zachowania odległości od istniejących budynków i granic działki. Wskazując na naruszenie art. 5 Prawa budowlanego Z.K. podniósł, iż sąsiedztwo przedmiotowego sklepu powoduje pomniejszenie wartości posesji skarżącego i segmentu, który przylega do sklepu. Jest on narażony przez cały dzień na hałas i spaliny samochodów dowożących towar do sklepu od wczesnych godzin rannych oraz samochodów klientów podjeżdżających pod sklep aż do zamknięcia sklepu w godzinach wieczornych, a ponadto posesja skarżącego jest zaśmiecana foliowymi opakowaniami. Skarżący stwierdził, iż powyższe uciążliwości zostały zwielokrotnione wprowadzeniem przez sklep sprzedaż piwa, co naraża skarżącego na towarzystwo "piwoszy" i "ich wulgarne rozmowy". Zdaniem skarżącego przebudowa kotłowni powinna być poprzedzona decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a w niniejszej sprawie decyzja taka nigdy nie została podjęta. Sprawę zakończono jedynie decyzją zezwalającą na użytkowanie wydanej w sierpniu 2001 r. mimo, że sklep rozpoczął działalność w kwietniu 2001 r. Wojewoda D.odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Organ stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja wykonana została bez wymaganych dla niej pozwoleń, wobec czego sprawa rozpatrywana była w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane sankcjonujące przypadki dokonanej samowoli budowlanej, a zatem złożony wniosek właściciela nieruchomości o wydanie pozwolenia na użytkowanie został rozpatrzony zgodnie z przepisem art. 55 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny jest właściwy do kontroli ostatecznych decyzji administracyjnych w oparciu o kryterium zgodności z prawem - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Kontroli tej dokonuje się z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego oraz przepisom prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń nie dopatrzył się Sąd w rozpoznawanej sprawie stąd też wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tj. Dz.U. Nr 106 z 2000r. poz. 1126 ze zm./ zwanej w dalszej części tego uzasadnienia ustawą . W przedmiotowym postępowaniu w związku z samowolną zmianą sposobu użytkowania byłej kotłowni na sklep zlokalizowany w części frontowej budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej na osiedlu M. przy ul. M. [...] we W. organy architektoniczno-budowlane wydały decyzję o udzieleniu pozwolenia na jego użytkowanie Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "A" opierając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 59 ust. 1 powołanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Oceniając jednakże legalność zaskarżonych decyzji należy zaznaczyć, że przedmiotowe postępowanie poprzedzone zostało wcześniejszymi decyzjami organów nadzoru budowlanego zobowiązujących w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową A do doprowadzenia samowoli budowlanej polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń po byłej kotłowni lokalnej na sklep spożywczy do stanu zgodnego z prawem poprzez dostarczenie określonych dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, iż ostateczna decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]. Nr [...]w powyższym zakresie stała się również decyzją prawomocną albowiem wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000r. sygn. akt II SA/Wr 1965/99 oddalono skargę Z. K. na wskazywaną decyzję z [...]. Skoro w obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja organów nadzoru budowlanego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy rozpoczynająca legalizację dokonanej samowoli budowlanej polegającej na samowolnej zmianie sposobu zużytkowania byłej kotłowni na sklep ogólnospożywczy to w sposób niewątpliwy wiąże ona zarówno organy administracji jak i skład orzekający w tej sprawie. Konsekwencją powyższej ostatecznej i prawomocnej decyzji nakładającej na Spółdzielnię Budowlano-Mieszkaniową "A" obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnej zmiany sposobu użytkowania byłej kotłowni ma sklep ogólnospożywczy i wykonania nałożonych obowiązków jest nakaz zawarty w art. 55 ust. 1 pkt 3 ustawy a więc potrzeba uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w którym to samowolnie zmieniono sposób użytkowania. Z takim rozstrzygnięciem mamy do czynienia w tej sprawie. Według art. 59 ust. 1 ustawy właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2) uporządkowanie terenu budowy. Jak przyjmuje się w orzecznictwie administracyjnym ocenie organu budowlanego, właściwego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego podlegają wyłącznie kwestie techniczno-budowlane, stanowiące o zdatności w tym zakresie wybudowanego bądź przebudowanego lub zmodernizowanego obiektu budowlanego do należytego użytkowania./wyrok NSA z 18 marca 2002r. sygn. akt IV SA 1131/00 niepublikowany/. Ocena zdatności do użytkowania obiektu wiąże się w rozpoznawanej sprawie z wcześniejszą jego samowolną zmianą sposobu użytkowania. Stąd też skoro przy samowolnej zmianie sposobu użytkowania odpowiednie zastosowanie miały przepisy art. 50 i 51 ustawy /art. 71 ust. 3 ustawy/ to również kontynuując to postępowanie na etapie pozwolenia na użytkowanie należy w sposób odpowiedni a nie wprost stosować regulację art. 59 ust. 1. Tak więc przy uwzględnieniu odpowiedniego zastosowania art. 59 ust. 1 ustawy należy podkreślić, iż stwierdzenie przy legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, że obiekt ten zdatny jest do użytku pozwala przyjąć, iż można udzielić pozwolenia na użytkowanie takiego obiektu. Podobne rozwiązanie zawierał przepis art. 42 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 38 poz. 229 ze zm./ obowiązującej do 31 grudnia 1994r. Stąd też organy architektoniczno-budowlane nie mogą w sytuacji legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania badać zgodność wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę gdyż takie decyzje nie były wydawane w sprawie. W rozpoznawanej sprawie jak wynika z lektury akt sporny obiekt przeznaczony na sklep ogólnospożywczy wobec przedstawienia przez stronę wymaganych dokumentów, które potwierdziły zgodność wykonanych prac z obowiązującymi normami, zasadami wiedzy technicznej a także w związku z uporządkowaniem terenu wokół sklepu przy jednoczesnym braku określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunków pozwolenia na budowę stanowiły podstawę przekazania do użytkowania tegoż obiektu w trybie wyżej opisanym. Dodatkowo należy powołać się na znajdującą się w aktach sprawy ekspertyzę /oświadczenie z [...]/ potwierdzającą przydatność spornego obiektu do użytkowania co w kontekście art. 59 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przy uwzględnieniu charakteru tego postępowania w istocie nie pozwalało organom architektoniczno-budowlanym na zajęcie innego stanowiska jak tylko wydania stosownego pozwolenia. Tym samym uznać należy, iż organy administracji zgromadziły pełny materiał dowodowy w sprawie pozwalający na obiektywną ocenę zdatności do użytkowania przedmiotowego sklepu. Zauważyć należy, iż przy gromadzeniu tegoż materiału dowodowego organy administracji dopuściły się jednakże naruszenia procedury administracyjnej lecz w ocenie Sądu to uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania. Naruszenie to polega na nie powiadomieniu skarżącego o terminie oględzin w związku z wydanymi decyzjami na zmianę sposobu użytkowania. Wobec nie powiadomienia strony o terminie tej czynności procesowej /w aktach brak jest zawiadomienia o terminie oględzin dla wszystkich jego uczestników/ czynność tę przeprowadzono w dniu [...]bez udziału skarżącego. Natomiast w trakcie tych oględzin potwierdzono wyłącznie to, co wynika z lektury akt sprawy w więc to, iż teren wokół inwestycji został uporządkowany a wykonane prace zrealizowane zostały zgodnie z dokumentacją powykonawczą - czego także nie kwestionuje w skardze Z. K. W związku z powyższym naruszeniem procedury administracyjnej zauważyć należy, iż inne naruszenie przepisów postępowania dające sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji /art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ powodują uwzględnienie skargi tylko wówczas gdy "mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Chodzi zatem o taką sytuację w której gdyby nie naruszenie tych przepisów proceduralnych najprawdopodobniej zapadłaby decyzja innej treści. Natomiast w ocenie sądu oględziny, w których nie uczestniczył skarżący były jednym z dowodów w sprawie /nie przesądzającym/ i miały za zadanie potwierdzenie innych, które przedstawiono w toku całego postępowania. Oględziny te w efekcie stanowiły jedynie potwierdzenie wcześniejszych ustaleń poczynionych w sprawie. Stąd też wskazane uchybienie procesowe nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania bowiem przyznać trzeba, że gdyby nie to naruszenie to i tak należałoby wydać decyzje tożsame które zostały podjęte. W motywach skargi strona powołuje się na naruszenie art. 5 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności: zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem /możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności oraz dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi/, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r. /sygn. akt NSA IV SA 1492/98, publikowany - LEX nr 47835/ wyrażono pogląd, iż zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia, w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji /hałas, utrudnienia komunikacyjne/ nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżącego a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych. Okoliczność, że przedmiotowa inwestycji powoduje dla skarżącego określone uciążliwości nie podważa legalności zaskarżonych decyzji. Należy mieć na uwadze, że w zasadzie każda inwestycja zrealizowana w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Uwzględniając, że w niniejszej sprawie uzyskano wszelkie prawem wymagane uzgodnienia i opinie należy stwierdzić, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Zatem zarzut nieuwzględnienia przez organy administracyjne interesów osób trzecich w postaci uciążliwości spowodowanych hałasem, codziennymi dostawami towaru, wzmożonym ruchem samochodów dostawczych i klientów nie może zostać uznany za podstawę uchylenia skażonych decyzji. W świetle omówionych wyżej przepisów Sąd uznał skargę za bezzasadną. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę oddalił.