II SA/Wr 229/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.F. na zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wysokości stawek czynszu dzierżawnego za grunty zabudowane i niezabudowane stanowiące własność Gminy W., oddawane w dzierżawę, na cele inne niż rolne postanawia odrzucić skargę. Z.F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie wysokości stawek czynszu dzierżawnego za grunty zabudowane i niezabudowane stanowiące własność Gminy W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Stosownie do postanowień art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 4 powyższej ustawy Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. W rozpoznawanej sprawie zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. (Nr [...]) w przedmiocie wysokości stawek czynszu dzierżawnego za grunty zabudowane i niezabudowane stanowiące własność Gminy W. nie może być pojmowane ani jako akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego ani jako akt organu jednostki samorządu terytorialnego, inny niż prawo miejscowe, podejmowany w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zawiera ono bowiem w istocie dyrektywy czy też wytyczne co do kierunków dalszego działania pochodzące od organu wykonawczego gminy. Stanowi więc akt kierownictwa wewnętrznego. Zważyć przy tym także należy, iż kwestia wysokości czynszu dzierżawnego stanowi sprawę cywilną i na mocy art. 1 ustawy - Kodeks postępowania cywilnego podlegają kognicji sądu powszechnego. Powyższe stanowisko znajduje zaś swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W orzeczeniu bowiem z dnia 21 marca 2007 r. (sygn. akt IISA/Sz 1350/06) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, iż kwestia wysokości czynszu dzierżawnego stanowi materię sądu powszechnego. Natomiast w wyroku z dnia 15 października 1998 r. (sygn. akt IISA/Gd 268/97) Naczelny Sąd Administracyjny (do 2003.12.31) w Gdańsku wyjaśnił, iż "lokal użytkowy należący do gminy może być oddany w najem lub dzierżawę wyłącznie na podstawie umowy cywilnoprawnej, a ewentualne spory jakie mogą powstać na tym tle, są rozstrzygane przez sądy powszechne". Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 18 maja 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 1509/09). Mając zatem na względzie, to iż zaskarżone zarządzenie stanowiące w zasadzie swoistą dyrektywę kierowniczą, której podjęcie wywołało dla skarżącego skutki w całości podlegające ocenie sądu powszechnego w ramach rozpatrywanego stosunku cywilnego zasadnym było odrzucenie niniejszej skargi. Wobec powyższego i kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.