II SA/Wr 231/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant: sekretarz sądowy Dorota Idczak Po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2004 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych postanawia: o d r z u c i ć s k a r g ę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez K. R. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], którym odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Postanowienie, doręczone w dniu 19 września 2000 r., zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia do Prezesa Krajowego Urzędu Pracy W. w terminie siedmiodniowym i z drogi tej skarżący skorzystał. W dniu 13 listopada 2000 r. Krajowy Urząd Pracy przesłał pismo odwoławcze skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako właściwego do jego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga winna ulec odrzuceniu. Po myśli art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady nie działania prawa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wniesienia, czyli pod kątem przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę wnosi się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (...). Z kolei przepis art. 27 ust. 2 przywołanej ustawy stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał zaskarżone postanowienie w dniu 19 września 2000 r. i z taką datą potwierdził jego odbiór. Postanowienie zawierało wadliwe pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia, kierując stronę do Krajowego Urzędu Pracy w W., zamiast do sądu administracyjnego. Skarżący wniósł skargę w dniu 25 września 2000 r. za pośrednictwem Wojewody [...], kierując ją na adres tego organu. Organ ten wysłał przedmiotową skargę do Krajowego Urzędu Pracy, a ten z kolei po stwierdzeniu swej niewłaściwości w dniu 13 listopada 2000 r., czyli z naruszeniem wskazanego wyżej terminu do wniesienia skargi, który upłynął w niniejszej sprawie w dniu 19 października 2000 r. przesłał pismo K. R. do Sądu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że skierowanie skargi do niewłaściwego organu nie przerywa biegu terminu do wniesienia skargi, ani nie jest równoznaczne z wniesieniem jej do właściwego sądu administracyjnego i w takim wypadku za datę wniesienia skargi przyjmuje się datę przekazania (nadania drogą pocztową) skargi przez organ niewłaściwy do sądu administracyjnego. Pogląd ten wyrażono m. in. w postanowieniu NSA z dnia 12 lutego 1997 r., nr I SA/Gd 328/96 (LEX nr 29030). Pozostaje zatem do wyjaśnienia, czy z uwagi na błąd wywołany postępowaniem organu, a w szczególności błędnym pouczeniem o sposobie wniesienia skargi, zastosowanie będzie miała regulacja wynikająca z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz 1270), nakazująca w sposób bezwzględny (bez względu na okoliczności sprawy) odrzucenie skargi. W przepisie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego zawarto regulację, w myśl której błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W doktrynie wyraża się w tej mierze zasługujący na pełną akceptację pogląd, że w przypadku wniesienia spóźnionej skargi do sądu administracyjnego, a spóźnienie zostało wywołane postępowaniem organu, należałoby jednocześnie wnieść wniosek o przywrócenie terminu, z powołaniem się na błąd zawarty w pouczeniu i na przepis art. 112 KPA. Wynika to stąd, że w art. 59 ustawy o NSA nie ma odesłania do art. 112 KPA i przepis ten nie obowiązuje wprost postępowaniu przed sądem administracyjnym (B. Adamiak, J. Borkowski "KPA Komentarz", wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002, str. 510). Sąd administracyjny zarówno zarówno stanie prawnym obowiązującym w dacie wniesienia skargi jak i obecnie nie ma proceduralnej możliwości przywrócenia terminu z urzędu, czyli bez złożenia stosownego wniosku przez stronę. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody [...], stanowiące przedmiot skargi, a w związku z tym zastosowanie przywoływanego wyżej przepisu art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego odrzucenie wniesionej po upływie terminu skargi, stało się konieczne.